25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగుకథ విశ్లేషణ-22(3)

2005లో ఉత్తమ కథలలో ఒకటిగా నిర్ణయమైన సన్నపురెడ్డి వెంకటరామిరెడ్డి కథ వీరనారి. వీరనారి ఒక విచిత్రమయిన కథ. ఇదికూడా ఫాక్షన్ హత్యలకు సంబంధించిన కథ. అయితే ఈ కథ ఫాక్షన్ హత్యలు చేసేవారి భార్యల వైపునుంచి చెప్పిన కథ. మొగుడు బయటకువెళ్తే తిరిగి వచ్చేవరకూ వారు ప్రాణాలతో వస్తారో లేదొద అని భయపడుతూంటారు. ఎక్కడ ఎవరు హత్యకు గురయినా అది తమవారేనని బెదురుతూంటారు. ఈశ్వరమ్మ మొగుడు ఫాక్షన్ హత్యలు చేసేవాడు. అవన్నీ వద్దని మొగుడిని పిల్లాడినీ తీసుకుని వేరే చోటికి వస్తుంది ఈశ్వరమ్మ. కానీ వాళ్ళకు అనుక్షణం భయమే! ఎవరో హత్యకు గురయ్యారని తెలియగానే శోకాలు పెడుతూ బయలుదేరుతుంది ఈశ్వరమ్మ. అది తనవాడుకాదని తెలుసుకుంటుంది. ఇంతలో పక్కింట్లో ఆమె శోకాలు పెడుతుంది. పరుగెత్తుకువచ్చి కొడుకుని తీసుకుని ఆటోలో ఎతో వెళ్ళిపోతుంది. కాస్సేపటికి ఆమె తండ్రి వస్తాడు. విషయం ఏమిటంటే భర్తను చంపిన వాదిపై ప్రతీకారం తీర్చుకునేందుకు కొడుకుని సిద్ధంగా పెంచకుండా ఆమె కొడుకు ప్రాణాలు కాపాడాలని అపకీర్తిని మూటకట్తుకోటానికి సిద్ధమయిందన్నమాట. మొగుడు ఖూనీ చేయబడితే పూర్వంలా వీరపత్నిగానో, వీరమాతగానో మారేందుకు ఇప్పటి పెళ్ళాలు ఇష్టపడరనీ, చచ్చిన మొగుడి శవాన్ని సైతం కళ్ళజూడరనీ, వీలైతే ఇప్పుడుండే తాళిని తెంచి మరో తాళికోసం ప్రయత్నిస్తారనీ దుర్గ పారిపోవటం వెనుక అర్ధంగా మొగుడికి చెప్పాలనిపించింది ఈశ్వరమ్మకు….అని రచయిత వ్యాఖ్యానిస్తాడు ఈశ్వరమ్మ ద్వారా. ఇదీ వీరనారి కథ. కథ ఆసక్తికరంగా ఆరంభమవుతుంది. కానీ, సగం అయ్యేసరికి విసుగు వస్తుంది. కథ అర్ధమయిపోతుంది. చివరలో వీలైతే ఇప్పుదుండే తాళిని తెంచి మరో తాళికోసం ప్రయత్నిస్తారని అనటంతో కథ సంపాదకుల మెప్పుకోసం రాసిందేమో అనిపిస్తుంది. అంతేకాదు రచయిత exception ను norm గా చూపించే ప్రయత్నం చేస్తున్నారనిపిస్తుంది. అందుకే, కథ బాగున్నట్టే అనిపించినా ఉత్తమ కథగా భావించటానికి మనసొప్పదు.
అత్యద్భుతమయిన కథతో ఆరంభించిన రచయిత సంపాదకుల మెప్పు పొందే మామూలు కథలను అతి మామూలుగా రాసే స్థాయికి దిగజారటం సెగ లోగిలి కథలో చూడవచ్చు. ఈ కథ 2008 ఉత్తమ కథల సంకలనంలో వుంది. ఇదె సంపాదకులకు అత్యంత ఆనందాన్ని సంతృప్తినీ ఇచ్చే వివాహవ్యవస్థను విమర్సించి లోపాలను మాత్రమే చూపే కథ. కనీసం ఆ చూపే లోపాలుకూడా తీవ్రమయినవి, భరించలేనివి, కొత్తవి కావు. ఈ కథ ఉత్తరం రూపంలో సాగుతుంది. రాణి అనే ఆమె శాంతి అనే ఆమెకు ఉత్తరం రాస్తుంది. కథ ఆరంభమే….ఐనా తిట్టేంత ధైర్యం నీకెక్కడ వుందిలే! అదుంటే నీ మొగుడు అంతగా కొత్త కొత్త తెలుగు పదాలను కనిపెట్టి నీ మీద ప్రయోగించడుకదా…అంటూ శాంతికి ఉత్తరం ఆరంభిస్తుంది రాణి. ఆ ఉత్తరంలో రాణి తమ దాంపత్యం గురించి చెప్తుంది. తిట్లు కొట్టుకోవడాలు అనే దృష్టికోణం నుంచి లోకాన్ని చూస్తూ మేమేదో సమస్యల్లేని జీవితాల్ని గడుపుతున్నామని ఊహించుకోవద్దు. మా బాధలు మాకుంటాయి. బాధల్లేని ఇల్లాలు ఈ భూప్రపంచంలో ఇంకా పుట్టలేదే పిచ్చిమొద్దూ!! అంటూ తన బాధలు చెప్పటం ఆరంభిస్తుంది. ఆమె అసలు బాధ ఏమిటంటే ఆమె మాటల్లోనే…..నా ఫిజిక్ కొంత ఎక్స్పోసింగ్ గా వుంతుందేమో! నువ్వు కూడా అప్పుడప్పుడూ కామెంట్ చేసేదానివి. నన్నేం చేయమంటావు చెప్పు? నా బాడీ నిర్మాణమే అంత. నాకు తెలుసు. పలుచని చీర కట్టుకుంటే నా శరీరంలోని ఎత్తుపల్లాలు స్పష్టంగా బయటకు కంపిస్తాయి. అందుకే వీలయినంతవరకు నా శరీరాన్ని దాచుకునే శైలిలోనే డ్రెస్ చేసుకుంటాను…..అని వీలయినంత పీపాలా కనిపించే చీరలేవేసుకుంటానని ఒకటో రెండో పల్చటి చీరలున్నాయని అవి నెలకో నెలన్నరకో ఒకసారి వేసుకుంటానని….అవి వేసుకున్నప్పుడు …నాకు నేను అందంగా కూడా కనిపిస్తాను. ప్యూపాను చీల్చుకొచ్చిన సీతాకోకచిలుకలా గాలిలో తేలిపోతున్నట్టుంటుంది. కానీ ఆరోజు లంచో డిన్నరో మానేస్తాడు మా ఆయన అంటుంది. అందుకని ఆయన క్యాంపుకు వెళ్ళినప్పుడు ఆ చీరలు కట్తుకుంటానని చెప్తుంది. అంతే కాదు…ఆయన బాధంతా- నలభై ఏళ్ళ వయసులో కూడా బింకం సడలని నా బాడీ స్ట్రక్చర్ కు సంబంధించిన ఇమేజ్ వాళ్ళ కళ్ళల్లో ఫిక్సయిపోయివుంతుందిట. మైండ్ లో సేవ్ అయి వుంటుందిట. కనీసం ట్వెంటీ ఫోర్ అవర్స్ అయినా మెమోరీలో ఉండి డిలీట్ కాదుట….ఇదీ ఆ పరమ సాధ్వీమణి రాణి సంసారంలో భరించలేని బాధ. కాబట్టి మా సంసారం ఓవెన్ లో మంట.కళ్ళకు కనిపించదు. అంటుంది. చివర్లో ఆయన చిన్న విషయాలకు కూడా కుళ్ళిపోయే దురదృష్టవంతుడని, ఒక హృదయ పూర్వకమయిన మాటతో, స్పర్శతో, చిరునవ్వుతో, నవ మన్మధుడిలా నా ప్రపంచంలోకి రారాజుగా రావచ్చు. స్వర్గం చూపించేదాన్ని…అని కథ ముగుస్తుంది.
ఇలాంటి కథలు చదివి దీర్ఘ నిట్టూర్పు విదవటం తప్ప ఏమీ చేయలేము. మానవ మనస్తత్వం తెలియకుండా, స్త్రీ పురుష మనస్తత్వాలు, సామాజిక మనస్తత్వాలతో పరిచయం లేకుండా. మానవ సంబంధాలలోని మాధుర్యపు చిరితరగ స్పర్శకూడా తెలియని వాళ్ళు ఇలాంటి కథలు రాసి అభ్యుదయవాదులుగానో, ఫెమినిస్టులు గానో చలామణీ అయిపోవాలని ప్రయత్నిస్తే అర్ధం చేసుకోవచ్చు. కానీ, చనుబాలు లాంటి పరమాద్భుతమయిన కథను సృజించిన రచయితకు సామాజిక మనస్తత్వం, మానవ మనస్తత్వం, స్త్రీపురుష సంబంధంలోని మాధుర్యం, ఇరువురు మనస్తత్వాలలోని తేడాలు, చిన్న చిన్న దోషాలను సర్దుకుని ఒకరి సాంగత్యంలోని మాధుర్యాన్ని మరొకరు జుర్రుకోవటం లాంటి విషయాలు తెలియవని అనేందుకు మనసొప్పదు. మరి అవి తెలిసినవాడు ఇలాంటి విచ్చిన్నకరమూ, అనౌచిత్యమయిన కథలు స్ర్జించి ఎందుకని దాంపత్యధర్మంలోని ఒక పార్శ్వాన్ని మాత్రమే చూపించాలని తపనపడుతూ దాన్నే చూపిస్తున్నారో అన్న విషయం ఆలోచించాల్సివుంటుంది. ఇంతవరకూ వీరు రాసిన ( అంటే ఈ ఉత్తమకథల సంకలనాల్లోని రచయితలు) కథల్లో ఒక్క కథలోనన్నా దాంపత్య జీవితంలోని మాధుర్యం కనిపించిందా? లేదు. అంటే ఆయా రచయితల జీవితాల్లో దాంపత్యంలో మధురానుభూతులేలేవా? అంతా అణచివేతలు, అన్యాయాలేనా? లేక కొందరు ఫెమినిస్టు రచయితల్లా, నా మొగుడొక్కడే మంచి మగాడు మిగతా అంతా నీచ నిక్ర్ష్టులంటారా? నా దాంపత్యంలో ప్రేమ మాధుర్యాలున్నాయి కానీ, మిగతావారి జీవితాల్లో లేవు అదే రాస్తున్నామని సమర్ధించుకుంటారా? కొందరు మహిళా రచయిత్రులు తాము హాయిగా కాపురాలు చేసుకుంటూ అక్రమ సంబంధాల సమర్ధన కథలు రాస్తూ ఆ బురద మా మనస్సుల్లోది కాదు, మేమంతా పతివ్రతలం అంటున్నట్టు ఈ రచయితకూడా తన కథను సమర్ధించుకుంటాడా? ఫలాన డ్రెస్ వేసుకుంటే నేను సెక్సీగా కనిపిస్తానని తెలిసి అలాంటి డ్రెస్ వేసుకుని బయటకు వచ్చే మహిళలు అరుదు. చివరకు క్లబ్బుల్లో స్ట్రిప్ టీస్ నృత్యం చేసేవారుకూడా నిత్య జీవితంలో శుభ్రంగా దుస్తులు వేసుకుంటారు. వెకిలితనానికి వెకిలి ఆలోచనలకు తావివ్వరు. అలాంటిది నలభై వచ్చినా బింకం సడలని బాడీ స్ట్రక్చరంటూ దాన్ని చూపించే దుస్తులు వేసుకుంటే ఆ దుష్టుడు, అదే భర్తాధముడికి కోపం వస్తుందని చెప్పి సమర్ధించటం స్త్రీ మనస్సు తెలియని పురుష రచయితే రాయగలడు అనిపిస్తుంది. తన శరీరంలో ఏ భాగం కనిపిస్తుందోనని వొళ్ళంతా కప్పుకున్నా ఇంకా సరిచూసుకునే మహిళలు కోకొల్లలు. కానీ, నా శరీరం కనిపిస్తే మా ఆయన భరించలేడని కంప్లయింటు చేసి అదేదో క్షమించరాని నేరమయినట్టు చెప్పేవాళ్ళు మన కథల్లోనే కనిపిస్తారు. ఒక పురుషుడు తనవైపు చూస్తేనే చిరాకుపడతారు మహిళలు. అలాంటిది రచయిత ఇలా రాయటం, దాన్ని ఉత్తమ కథగా నిర్ణయించటం….అంతా మతితప్పిన వికృతవ్యవహారం అనిపిస్తుంది. అంతెందుకు ఈ కథ రాసిన రచయిత,విశ్లేషితున్న నేను, ఆ మాటకోస్తే ఏ స్త్రీ అయినా సంపాదకులతో సహా, ఏ పురుషుడయినా తన భార్య కానీ, చెల్లి కానీ, కూతురుకానీ వొళ్ళుకనిపించే దుస్తులు వేసుకుంటే నెలకొకసారేఅయినా ఎంత అభివృద్ధిచెందుతోంది దేశం అని ఆనందబాశ్పాలు రాలుస్తాడా? దాన్ని అభ్యుదయం అనుకుంటాడా? చనుబాలు కథ రాసిన రచయితనే ఈ కథ రాశాడన్న నిజం గుర్తుకొస్తే నిరాశా కలుగుతుంది. విరక్తిగా అనిపిస్తుంది.
మిగతా కథల విశ్లేషణ మరో వ్యాసంలో.

August 6, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-22(2)

సూర్యుడిని చూసిన కళ్ళు కాస్సేపు ఇంకా దేన్నీ చూడాలేవు. సన్నపురెడ్డి వేంకటరామిరెడ్డి కథ చనుబాలు చదివిన తరువాత కన్నీటి కథ చదివిన తరువాత కన్నీటి కథ నిరాశ కలిగించటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అదీగాక, ఏ రచయితయినా అన్నె రచనలూ, ఒకే స్థాయిలో రాయగలగటం కష్టమే. కథగా కన్నీటి కథలో లోపమేమీ లేదు. ఒక హంతకుడు, అంటే ఫాక్షన్ హత్యలు చేసేవాడు. బస్సెక్కుతాడు. బస్సులో ఓ పాప పక్కనకూచుంటాడు. ఆ పాప ఫాక్షన్ హత్యల్లో తండ్రిని కోల్పోతుంది. అది చూసి అతని మనసు మారిపోతుంది. కథ కాస్తవరకూ ఆసక్తి కరంగా సాగుతుంది. తరువాత కథ పూర్తికాకముందే కథ ముగింపు తెలిసిపోతుంది. ఎందుకంటే ఇలాంటి కథలు ఇంతకుముందు చాలా చదివి వుండటంవల్ల కథ కొత్తగా అనిపించదు. గొప్పగా అనిపించదు.
పాటలబండి చక్కని కథ. కథ ముగింపు ఊహకు అందేదే అయినా, కథలో కొత్త దనం లేకపోయినా కథ హాయిగా చదివిస్తుంది. పొలాల్లో నారుమళ్ళు వేస్తూ పాటలు పాడే పనివారిని చూస్తూంటే ఆ పొలం యజమానికి గిట్టదు. ఎందుకంటే కరెంటు వస్తూ పోతూ వుంటుంది. ఫ్యూజులు పోతూంటాయి. దాంతో నీరు పారినంతలో వేయాల్సివుంటుంది. పాటలలో వాళ్ళు సమయం వ్యర్ధం చేస్తున్నారనుకుంటుంది. కానీ, పాటే వారి శక్తి, వారి వేగం అని అర్ధం చేసుకుంటుంది చివరలో. కథలో రాయలసీమ రైతుల కరెంటు ఇక్కట్లను రచయిత చూపించారు. ఎక్కడ నేర్చుకున్నారీ పాటలను అని అడిగితే…..పాటలన్నీ బండినిండా పోసుకొని మీరు తోలకపోతావుంటే బండి మా ఇండ్లముందు వాటుబడింది. మేం పరుగెత్తుకుంటా వచ్చి అందినకాడికి పాటలేరుకొని కొంగులో పోసకపొయ్యినం…అంటారు. ఆ పొడుపు కథ అర్ధం వ్యవసాయిక జీవితపు మూలాల్లోకి వెళ్తేకానీ అర్ధం కాదు. దానికి రచయిత వ్యాఖ్యానం ఏమిటంటే…..మట్టిలో పొర్లాడే రైతుదనం నుంచి గట్తుమీద కూచుని అజమాయిషీచేసే రెడ్డిరికపు దశకేసి పయనించే తాము- తమకక్కరలేని శ్రమ సౌందర్యపు పాటల్ని బండికెత్తి దూరంగా తోలతావుంటే వాళ్ళు కాజేశారు. పనీ పాటా ఒకే ఆత్మ స్వరూపంగా భావించే అద్వైతానంద స్థితికి వాళ్ళు చేరుకుంటూవుంటే-పాటను వేరుచేసినపుడే స్వచ్చమైన పని అవతరిస్తుందన్న మేధావితనానికి తామిప్పుడు దగ్గరవుతున్నారు…వాళ్ళొచ్చి పాటల్ని కొంగులో పోసుకునిపోతూవుంటే వాళ్ళని అమాయకులుగా చూశారు. ఇప్పుడర్ధమవుతోంది ఎవరమాయకులో….అంటూ కథను ముగిస్తాడు రచయిత. కథ బాగానే అనిపిస్తుంది. కానీ, పనీపాటా ఒకే ఆత్మస్వరూపంగా భావించే అద్వైత సౌందర్యం అని వివరించటం బాగానే వున్నా…ఎందుకో కథ అసంతృప్తిగా అనిపిస్తుంది. కథకుడి ఉద్దేశ్యం సందిగ్ధంగా అనిపిస్తుంది. వాళ్ళని పనిచేస్తూ పాదుకోనిస్తే సమస్యలు పరిష్కారమవుతాయా? లేక అజమాయిషీ చేసే రైతుకూడా పాడుతూ పనిచేయాలా? లేక రైతు కూలీల శ్రమ సౌందర్యాన్ని గుర్తించాలా? పాటలబండి అన్వయం బాగానేవున్నా..అర్ధం…లక్ష్యం సందిగ్ధమే!!!
మిగతా కథల విశ్లేషణ వచ్చే వ్యాసంలో…

August 5, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-22(1)

సన్నపురెడ్డి వెంకటరామిరెడ్డి ఏడు కథలు, 1996లో చనుబాలు, 2000లో కన్నీటి కత్తి, 2001లో పాటలబండి, 2005లో వీరనారి, 2008లో సెగలోగిలి, 2009లో సుడిగాలి, 2012లో బిలం కథలను ఉత్తమ కథలుగా ఎంచుకున్నారు.
చనుబాలు కథ చదివిన తరువాత మామూలు స్థితికి రావటానికి కొంత సమయం పడుతుంది. సామాన్య పాఠకుదిగా చదివితే అతి గొప్ప కథ ఇది అనిపిస్తుంది. రచయితగా చదివితే, ఇలాంటి కథ రాసిన రచయిత ప్రతిభ పట్ల అసూయ కలుగుతుంది. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే ఈ కథను ఉత్తమ కథగా ఎంచుకొన్నందుకు, ఈ ఉత్తమ కథల సంపాదకులు చేసిన పొరపాట్లు, చూపిన పక్షపాతం వంటి దోషాలన్నిటినీ మాఫ్ చేసేయాలనిపిస్తుంది. నిజం…..ఈ కథ చదివిన తరువాత సంపాదకుల దోషాలను, పొరపాట్లనూ వదిలేసి ఈ కథను వదలకుండా ఉత్తమ కథగా నిలిపి అందరికీ అందించినందుకు అభినందించాలనిపిస్తుంది. చాలా గొప్ప కథ ఇది.
ఒక కథలో రచయిత ఎన్నెన్ని పొరలను ఇమిద్చాడో, ఎన్నెన్ని ఆలోచనలను రేకెత్తించాడో చెప్పటం సాధ్యం కాదు. నిజానికి ఈ కథా పఠనం వల్ల చెలరేగిన భావాల స్వరూపాన్ని అర్ధం చేసుకోవటానికి సమయం పదుతుంది.
ఒక ఊరి ప్రెసిడెంట్, అంటే , మనకీ కథ చెప్పేవ్యక్తి అన్నమాట ఆయనను అందరూ ఒక మాల అమ్మాయి పొట్టక్క పాలుతాగి పెరిగేడని ఏడిపిస్తూంటారు.అది ప్రెసిడెంట్ లో పొట్టక్క అంటే ద్వేషాన్ని కలిగిస్తుంది. కానీ, వాళ్ళమ్మ, పొట్టక్కపై ఈగ వాలనివ్వదు. దాంతో, పళ్ళు నూరటం తప్ప ఏమీ చేయలేకపోతూంటాడు. చివరికి ఒకరోజు పొట్టక్కను రానివ్వద్దని గట్టిగా అమ్మతో అంటే వాళ్ళమ్మ ఆవేశానికి వస్తుంది. అది నా పాలి దేవత…అని అరుస్తుంది. దాంతో తానే ఆమె పీడ వదిలించుకోవాలని నిస్చయించుకుంటాడు ప్రెసిడెంట్. అప్పుడు అక్కడ పొట్టక్క వేరేవారితో మాట్లాడే మాటలను బట్టి ఆమె అంటే తమ ఇంట్లో ఎందుకంత గౌరవమో తెలుస్తుంది అతడికి. అతను పుట్టినప్పుడు, వళ్లమ్మకు పాలు రాకపోతే, అదే సమయానికి ప్రసవించిన పొట్టక్క, తన పిల్లవాడిని నిర్లక్ష్యం చేసి మరీ ఇతడికి పాలిస్తుంది. అప్పుడతని మరో విషయం కూడా అర్ధమవుతుంది. ఇది అర్ధమవటానికి వీలుగా పొట్టక్క కథతో పాటూ సమాంతరంగా మరో కథ నడుస్తూంటుంది. ప్రెసిడెంటుగా వూళ్ళోని మాలవాళ్ళకు పక్కా బిల్డింగులు కట్టించాలని అతనికి వుంతుంది. కానీ వూళ్ళో వళ్ళకి స్థలం సరిపోదు. వారు వూళ్లో వుండటానికి పెద్దలు ఒప్పుకోరు. ఊరు విడిచి దూరంగా స్థలం తీసుకునేందుకు మాలలు ఒప్పుకోరు. వాళ్లలోనూ, ఆ వూళ్ళోనే వుండేవారు వూరు వదలమంటారు. వలస వచ్చినవారు స్థలం దొరికితే చాలన్నట్టుంటారు. ఆ సమయంలో ప్రెసిడెంతుకో విషయం తెలుస్తుంది. ఒకప్పుడు వూళ్లో అధిక స్థలం మాల వాళ్లదే. కానీ, కరువు వల్ల మాలలు పొట్ట చేతపట్తుకుని వలసపోతే, కాపులు గొల్లలు ఆ స్థలాలను ఆక్రమించుకుంటారు. ఈ నేపథ్యంలో, తన పిల్లవాడిని నిర్లక్ష్యం చేసి, తనకు పొట్టమ్మ పాలివ్వటం ప్రెసిదెంటుకు అర్ధం చెసిన విషయం ఏమిటంటే, వాళ్ళ జీవన మూలాల్లోంచి అస్తిత్వం పొందిన తాము ఎంతో సిగ్గుపడాలని బోధపడుతుంది. చనుబాలకు ప్రతిఫలంగా డబ్బులివ్వవచ్చు. కానీ, వాళ్ళ శ్రమను చనుబాలుగా తాగి పెంచుకున్న చదువు, విజ్ఞానం, రాజకీయ హోదా, ఆస్తులకు ప్రతిఫలం ఏమిస్తాడు….చివరి వాక్యం…….ఏ అగ్రకులస్థుడు మాత్రం వాళ్ళ చనుబాలు తాగకుండా ఇప్పుదుండే స్థాయికి ఎదిగేడని!!!
కథ చదువుతూంటే..ఒక వైపు పొట్టక్కకూ, ప్రెసిడెంటుకూ వున్న అనుబంధం ఆసక్తి కరం అనిపిస్తుంది. మరోవైపు మాలలు వూళ్లో ఇళ్ళు కట్టివ్వటం, వారి ఇళ్ళు ఊరికి దూరంగా కట్టాలన్న వూళ్ళోవాళ్ళ ఆలోచన వెనుక వున్న కారణాలు అనేక చేదు నిజాలను అతి సున్నితంగా ప్రదర్సిస్తాయి. మరో వైపు, చనుబాలు తాగి పెరగటాన్ని, వాళ్ళ శ్రమ, భూముల ఆధారంగా అస్తిత్వం పొండటం అన్న భావన్ అనేకానేక ఆలోచనలపై తెర తీస్తుంది. పల్లెల్లోని మనుషుల మనసుల్లోని వైరుధ్యాలు, బంధాలను నూతన కోణంలో చూపిస్తుంది.
కథలో రచయిత ప్రదర్సించిన పరిస్థితులు సార్వజనీనం కాకపోవచ్చు. కానీ, ఒక ప్రాంతపు జీవితాన్ని మూలాల్లోంచి చూపి బోధించిన కథగా ఈ కథ నిలుస్తుంది. రచయిత కథ చెప్పిన విధానం, పాత్రల వ్యక్తిత్వాలు, మనస్తత్వాలను తీర్చి దిద్దిన విధానం, జీవితాన్ని సజీవ చిత్రంలా కళ్ళముందు నిలుపుతుంది. ప్రతిభావంతుడయిన రచయిత, అక్షరాలతో దృశ్యాలను సజీవంగా పాఠకుడి మనోఫలకంపై నిలపటమన్న అత్యద్భుతమయిన రచనా సంవిధానానికి ఈ కథ చక్కని ఉదాహరణ.
వచ్చే వ్యాసంలో రచయిత ఇతర కథల విశ్లేషణ వుంటుంది.

July 28, 2017 · Kasturi Murali Krishna · One Comment
Posted in: Uncategorized

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగుకథ విశ్లేషణ-21(2)

2007 సంవత్సరంలో కే ఎన్ మల్లీశ్వరి రచించిన కథ ఖాళీని ఉత్తమకథల్లో ఒకటిగా ఎంపిక చేశారు. నిజానికి ఈ కథను కథగా ఒప్పుకోవటం కష్టం. ఉత్తమ కథగా ఒప్పుకోవటం మరీ కష్టం. నిజానికీ కథలో కథ లేదు. కతనంలేదు. ఉన్నదంతా ఉత్తమ కథ సంపాదకులకే రోదనం వుంటే నచ్చుతుందో అదే. ఇది రాధ అనే అమ్మాయి మోనోలాగ్ లాంటిది. ఆమె ఏవేవో ఆశలతో సినిమా ప్రపంచంలోకి అడుగిడుతుంది. ఆంకర్ అవుతుంది. నలుగురు బాయ్ ఫ్రెండ్స్ వుంటే అందరూ దుహ్ఖ పడతారు. మన సంస్కృతి ఏమిటి? ప్రపంచంలో భారత స్త్రీకి వున్న విలువ ఏమిటి? లాంటి మాటలతో ఆమెని అంచనా కడతారు. ఆమెనిపెళ్లిచేసుకున్నవాడు డబ్బు కోరతాడు. సహజీవనం చేస్తున్నవాడు మోజు తీరగానే వెళ్ళిపోతాడు. అప్పుడామె డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్తే ఎంప్టీ సిండ్రోం అంటాడు.( నిజానికి ఇలాంటి సిండ్రోం లేదు. పిల్లలు వెళ్ళిపోతే తల్లితండ్రుల భావనను ఎంప్టీ నెస్ట్ సిండ్రోం అంటారు). డాక్టర్ ఆమెకేదో ఉద్భోధిస్తాడు. ఆమె స్నేహితురాలు దీప మనుషుల కన్నా వస్తువులు ముఖ్యమా? అనిపక్కనున్నవారి చేయి చేతిలోకి తీసుకుంటుంది. ఇది రాధికకు ధైర్యాన్నిస్తుంది. ఓ రాధికా భయపడకు.డాక్టర్ చెప్పిన నీ మేధస్సును తలచుకో….సక్రమంగా వున్న నీ శరీరాన్ని చూసుకో అనుకుంటుంది. హృదయమంతా ఏవోమొలకలు వస్తాయి. దీపపట్టుకున్న అతని మొహంలో విద్యుల్లతల్లా? అనుకుంటూంటే కథ పూర్తవుతుంది.
ఈ కథ రాధిక స్వగతం. ఆరంభంలో సంపాదకులు మెచ్చే కొన్ని పురుష దూషణ భావాలుంటాయి. రేయ్ పురుగా..ముఫైయారు, ఇరవై నాలుగు, ముఫైయారు కొలతల్ని తప్ప ఏనాడైనా హృదయాన్ని కావలించుకొన్నావా? …..పబ్లిక్ ప్రాపర్టీ….వెనుకనుంచెవరో తరుముకోస్తున్నారుముందునుంచెవరో మీదిమీదికొస్తున్నారు…పక్కలనుంచెవరో నొక్కేస్తున్నారు. నలిపేస్తున్నారు…
ఇంకేం…..కథ సూపరు….ఆడవాళ్ళని సెక్స్ ఆబ్జెక్టులుగా చూసేవారు, వారిని వాడుకునేవారు..సహజీవనం చేసి వదిలేసేవారు…అబ్బబ్బబ్బబ్బో..ఎంతెంత అభ్యుదయం? ఎంతెంత ఫెమినిజం? ఎంతెంత స్త్రీ స్వేచ్చ????? ఉత్తమ కథ అయిపోయింది.ఇదే కథ మామూలుగా ఇంకెవరో రాస్తే ప్రచురణకు స్వీకరించటం కూడా సందేహాస్పదమే. ఏమీ లేదీ కథలో….కథ ఉంటే కదా, కథనం ప్రసక్తి వస్తుంది. ఇక దీప ఎవరి చెయ్యి పట్టుకుందో తెలియదు . ఎందుకంటే స్టూడియో అంతా హడావుడి.దీప దూసుకువస్తోంది…. అని వుంటుంది…. ఆతరువాత అర్దం పర్ధంలేని ఆర్భాటపు సంభాషణలుంటాయి.. హఠాత్తుగా…దీప పక్కనున్న అతని చేతి పట్తుకుంటుంది. అతని మొహంలో విద్యుల్లతలుకనిపిస్తాయి రాధికకు….ఏమిటో….అవార్డు సినిమాల్లాగే, ఉత్తమ కథలూ ఏమి రాసినా మెచ్చి లేని అర్ధాలు చూసే వారికే అర్ధమవుతాయేమో!!!!!
2011లో ఉత్తమ కథగా ఎంపికయిన టెంకిజెల్ల కాస్త కథగా అనిపిస్తుంది. అయితే ఈ కథకూడా కాస్త అర్ధమవనట్టూ..కాస్త సంపాదకుల ఉత్తమ కథ ప్రామాణికాల సైధాంతిక సంత్ర్ప్తి కలిగించేట్టు వుంటుంది. పైగా, కథ మాండలీకంలో వుడటం ఆడెడ్ అట్రాక్షన్! ఒక భార్య భర్తతో కలసి వుండనంటుంది. ఆమెను వదలనంటాడు భర్త. ఇద్దరి మద్య గొడవ. వూర్లో పెద్దలు తీర్పు చెప్పాలి. వాళ్ళలోఒక పెద్ద మొగుడివైపు తీర్పు చెప్తాడు. మొగుడు ఆమెని ఎందుకు వదలనంటాడంటే, ఆమెదగ్గర ఉన్న సొరకాయబుర్రలో డబ్బులుంటాయి. వాటికోసం. వీళ్ళ గొడవ టీవీలకెక్కుతుంది. మొగుడి పక్సం తీర్పు చెప్పిన ప్రకాశాన్ని ఎవరో టెంకిజెల్ల కొడతారు. దాంతో మళ్ళీ ఈమె కలవగానే అతడు వీళ్ళ వైపు సానుభూతిగా మాట్లాడతాడు. ఇకపై టెంకిజెల్ల ఒక పోరాటరూపమని అందరూ అనుకుంటారు. అదీ కథ. అంతా అయిన తరువాత ఇదా కథ? అనిపిస్తుంది. అసంబద్ధము, అనౌచిత్యము అయిన కథ ఇది. ఒక్క వాదనకానీ, సన్నివేశము కానీ, బాగుందనిపించదు. పాత్రలవ్యకిత్వాల చిత్రణ అసలేలేదు. ఏదో ఫెమినిస్ట్ కథ రాసి మెప్పు పొందాలంటే ఇలాంటి కథ రాయకతప్పదు. చివరలో పోరాటమే మార్గమనటంతో విప్లవవీరులయిన సంపాదకవర్గమూ సంతృప్తి చెందుతుంది. ఇప్పటికే రెండు కథలు ఉత్తమ కథలయ్యాయి కాబట్టి వారి దృష్టిలో ఈ అభ్యుదయ విప్లవాత్మక అత్యుత్తమోత్తమ కథ చేరక తప్పదు. దీనికితోడు వందిమాగధ భట్రాజ గణ భజన బృందాలు ఒవెర్టైమె కే ఓవర్ టైంగా పనిచేస్తూంటాయి. ఇక కథ ఎవరికి కావాలి? ఈ మూడు కథలూ వార్త దిన పత్రిక ఆదివారం అనుబంధంలో వచ్చినవే. అప్పటికి ఈ ఉత్తమ కథల సంపాదకులకు వార్తలో కథలంటే మక్కువ ఉండేది. తరువాత ఆంధ్రజ్యోతి వార్త స్థానాన్ని ఆక్రమించింది. వడ్దించేది మనవారే అయినప్పుడు మన విస్తరి కాకపోతే మరొకరి విస్తరిలో వడ్డనలుంటాయా? ఏమి రాసిన ఉత్తమమే….అందుకు నిదర్శనం ఈ కథ.
కే ఎన్ మల్లీశ్వరి కథలలో ఉత్తమంగా ఎంచుకున్న నాలుగు కథల్లోకి ఆసక్తి కరంగా, కథగా అనిపించే కథ 2013లో ఉత్తమ కథగా ఎంపికయిన బినామీ…కథ చెప్పిన విధానం బాగుంది. బుజ్జి అనే పాప దృక్కోణంలో కత ఆరంభించి, అయిమావతి అనే భర్త బాదితురాలు తనకు జరుగుతున్న అన్యాయానికి ప్రతిగా నల్ల మారెమ్మను తనపైకిజాతర సమయంలో ఆహ్వానించుకుని దేవికి ఎలమంద వల్ల అపచారం జరిగిందనిపించి నల్ల మారెమ్మ నీకేసే గుడ్లురిమి చూస్తోందిరో…అని అరవటంతో కథ పూర్తవుతుంది. కథ చదివిస్తుంది. అంతే…గొప్ప కథ అనలేము…బాగానేవుంది అనిపిస్తుంది. అయితే, మిగతా మూడు కథలతో పోలిస్తే, కథ పరంగా ఈ కథకు పాసు మార్కులొస్తాయి..
వచ్చే వ్యాసన్లో సన్నపురెడ్డి వెంకటరామిరెడ్డి కతల విశ్లేసణ వుంటుంది.

July 2, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-21(1)

కే ఎన్ మల్లీశ్వరి నాలుగు కథలు 2005లో రెండంచుల కత్తి, 2007లో, 2011లో 2013లో ఉత్తమ కథలుగా ఎంపికయ్యాయి. ప్రస్తుత విశ్లేషణ పరిథి ఈ నాలుగు కథలకే పరిమితం. ఒక రచయిత ఎన్నో గొప్ప రచనలు చేసి వుందవచ్చు. లేక ఆయన రాసే ప్రతి అక్షరం అత్యద్భుతమని భావిచేవారుండవచ్చు. రాయకముందే పొగిడేసి, రాసినతరువాత దాన్లో లేనిపోని అర్ధాలు చూసి, ఆపాదించి మరీ పొగడవచ్చు. వాటితో ఈ విశ్లేషణకు సంబంధంలేదు. ఈ విస్లేషణ కేవలం ఈ నాలుగు కథలకే పరిమితం.
రెండంచుల కత్తి, కథ నిజంగానే రెండంచుల కత్తిలాంటిది. ఈ కథను పొగడకపోతే, కుల మతాల వివక్షతను సమర్ధించేవాడు. అభ్యుదయ భావాల వ్యతిరేకి. అభివృద్ధి నిరోధకుడు లాంటి పడికట్టు పదాలతో దూషణలకు గురయ్యే వీలుంది. పొగిడాలంటే, ఏ అంశాన్ని పొగడాలో వెతుక్కోవాల్సివుంటుంది. ఇది మహిమ అనే అమ్మాయి ప్రధానపాత్రగా సాగిన కథ. మహిత అనే అమ్మాయి అసాధారణమైన తెలివితేటలు కలది. వాళ్ళ నాన్న పెంపకంలో ఆత్మవిశ్వాసం, ఆత్మ గౌరవం మెండుగా కలది. ఆమె, తనకి ఇష్టమయిన కాలేజీలో చేరతానంటే, అక్కడ క్రమశిక్షణ వుండదని తండ్రి అభ్యంతరపెడితే, నాకుందికదా నాన్నా, అనగలిగేంత ఆత్మ విశ్వాసం కల యువతి మహిత. కాలేజీ వెళ్తుంది. ఒక అబ్బాయి చనువు తీసుకుంటే రాసుకు పూసుకుం కూర్చుంటేనే స్నేహం కాదు అని అతడిని ఎక్కడుంచాలో అక్కడుంచుతుంది. అంటే, అతి చనువు తీసుకునేవారిని ఎలా హద్దుల్లో పెట్టాలో ఆ అమ్మాయికి తెలుసన్నమాట. అయితే, క్లాస్ లో ఎస్సీ ఎస్టీ వాళ్ళెంతమంది అని లెక్చర్ అడిగితే, ఆమె తాను ఎస్సీనని నాన్న ప్రభుత్వోద్యోగం చేస్తున్నాడు కాబట్టి స్కాలర్షిప్ తీసుకోవట్లేదని చెప్తుంది. దాంతో కుర్రాళ్ళు ఆమెవైపు చులకనగా చూసి అసభ్యకరమైన సౌంజ్ఞ చేస్తారు. అంటే, ఇక్కడ అంతవరకూ ఎవరికీ ఆమె ఎస్సీ అని తెలియదని, ఎస్సీ అనగానే చులకన అయిపోయిందనీ, సమాజంలో ఎస్సీ ఎస్టీలపైన వివక్షత ఇంతగా వుందనీ రచయిత్రి ఈ సంఘటన ద్వారా చూపిస్తున్నారన్నమాట.( ఇక్కడే ఉత్తమ కథకి మార్కులు పడిపోయివుంటాయి. అగ్రవర్ణాల దౌష్ట్యం, కుల పిచ్చి చూపించటం ఎంత అభ్యుదయం!) అయితే, ఆమె ఎస్సీ అని తెలియగానే ఆమె స్నేహితుల సంఖ్య కుచించుకుపోతుంది. కాలేకీ ఆన్యువల్ డే ఆర్గనైజర్ గా మహిత సెలక్ట్ అవుతుంది. అందరూపాడే సినిమా పాటలు, వేసే డాన్సులు నచ్చవు. ఆమె అభ్యంతరం చెప్తే, సెక్రటరీ, మీ అమ్మాయిలు ఎవరినయినా బాయ్ ఫ్రెంద్ గా ఒప్పుకుంటారని జోక్ వేస్తాడు. ఆమె ఇంకా వాదిస్తే, ఫార్వార్డ్ కాస్ట్ లో అమ్మా నాన్న ఒప్పుకోరని భయం. మీ ఎస్సీ ఎస్టీల్లో ఏమిటీ ఆబ్జెక్షన్? అంటాడు. ఆమె ప్రిన్సిపాల్ కి కంప్లైంట్ ఇస్తుంది. అయినా ఈ కాలంలో వీళ్ళతో ఎవరు పెట్టుకుంటారు. వూ అంటే కేసు, ఆ అంటే కేసు అని అనటం వింటుంది. అది విని ఈ విష సంస్కృతి వేళ్ళనుంచీ వ్యాపించివుందన్న విషయం అర్ధమవుతుంది. తండ్రి దగ్గర ఏడుస్తుంది. నేను పుట్టడటమే మెడ మీద కత్తితో పుట్టాను. ఇంతకాలం దాన్నుంచి ఎలా కాపాడాలో నువ్వు బాగానే చెప్పావు. కానీ ఇది రెండంచుల కత్తి నాన్నా. నేను ఎదుర్కోలేకపోతున్నాను…అంటూ ఏడుస్తుంది. ఆయన ఒక లెక్చరిస్తాడు. అయినా కులవివక్షకు గురైనా చక్కగా చదువుకుని మంచి ఉద్యోగం చేస్తూ ఆత్మవిశ్వాసంతో వున్న నాన్న అండగా నిలబడ్డాక నేనెందుకు ఏడవాలి? అనుకుంటుంది. నువ్వు నమ్మిన దాన్ని ఆచరించు అని ఆమె అమ్మ నాన్న అంటారు. అదీ కథ.
కథ చదవగానే ముందు నవ్వొస్తుంది. ఇది ఒక మామూలు కథ. అభ్యుదయ అభివృద్ధికర భావల రచయితలుగా గుర్తింపు పొందాలని తపన పడుతూ ఆదిశగా తొలీడుగులు వేసేవారి తొలి కథలు ఇలాగేవుంటాయి. ఈ కథ చదవగానే ఇది ఉత్తమ కథగా ఎంపికవటంలో కథకన్నా ఇతర అంశాలు ప్రధాన పాత్ర పోషించినట్టున్నాయన్న ఆలోచన కలుగుతుంది. ఎందుకంటే, కథలో సన్నివేశ సృష్టీకరణ కానీ, పాత్ర చిత్రణకానీ ఏమాత్రం సరిగాలేవు. మహిత పాత్ర ఆత్మవిశ్వాసం కల మహిళ. డిగ్రీ చదువుతోంది. ఏడ్పించి చనువు తీసుకునే మగపిల్లలనెలా దూరం పెట్టాలో, వారికి ఎలా బుద్ధి చెప్పాలో తెలుసు. తండ్రిని వాదనలో ఓదించగలదు. కానీ, కుల వివక్షతను అంతవరకూ జీవితంలో అనుభవించలేదు. దాన్ని ఎదుర్కోలేదు. నిజానికి అమ్మాయిగా ఒక వివక్షత, కులం ఆధారంగా మరో వివక్షత, ఆకారం ఆధారంగా మరో వివక్షత..ఇలాంటి పలురకాల వివక్షతను ప్రతిఒక్కరూ ఎదుర్కోంటారు. అదేదో కొత్త విషయమన్నట్టు, భరించలేని విషయమన్నట్టు చూపాలని ప్రయత్నించటంలో తప్పులేకున్నా, ఆ ప్రయత్నంలో నిజాయితీ లేకపోవటం, అందుకోసం ఎంచుకున్న కథలో శక్తి లేకపోవటం వల్ల కథలో రచయిత్రి ప్రదర్సించాలనుకున్న కుల వివక్షత అనే అంశం కృత్రిమమై, హాస్యాస్పదమవుతుంది.
కుల వివక్షత అన్నది,సమాజంలో చ్ అలామనిలో వున్నదన్నది కాదనలేని అంశం. దాన్ని నిర్మూలించాలని చేస్తున్న ప్రయత్నాల ఫలితమేమో తెలియదు కానీ, రాను రాను కుల పరమయిన భావాలు మరింతగట్టి పడుతున్నాయి. బాహాటమవుతున్నాయి. ఉద్విగ్నతలు ఉచ్చమవుతున్నాయి. దీనికి కారణాలను లోతుగా విస్లేషించి, పరిష్కారాలను సూచించేబదులు, ఉన్న సమస్యను మరింత విక్ర్తంగా చూపించి, ఉన్న అపోహలను పెంచటం, స్ర్జనాత్మక రచయితలకు కూడదు. అది మామూలు బ్రతకనేర్చిన రచయితలు, ప్రతిభలేనివారు చేయాల్సిన పని. ఈ కథ సమస్య మూలాల్లోకి వెళ్ళదు. కారణాలను విస్లేషించదు. ప్రస్తుత పరిస్థితినీ చూపదు. కేవలం ఒక సంఘతనను చూపుతుంది. నిజానికి ఈ కథ అవాస్తవికంగా అనిపిస్తుంది. ఒకప్పుడు తరగతి గదులకు వచ్చి స్కాలర్షిప్పుల కోసం పిలవటమనేది జరిగేది. కానీ, ఒక విద్యార్ధి స్కూల్లో చేరగానే అతనిదే కులము, ఏ మతము, సామాజిక స్థితిగతులేమిటి వంటి విషయాలందరికీ తెలిసిపోతాయి. స్నేహాలు కూడా వీటి ఆధారంగా ఏర్పడతాయి. అక్కడొకటి ఇక్కడొకటి ఇందుకు భిన్నమయిన స్నేహాలు ఏర్పడ్డా అధిక శాతం ఒక పరిథిలోనే ఏర్పడతాయి. మరో విషయం ఏమిటంటే, కాలీజీల్లో చేరేసమయంలోనే పార్టీలవారీగా వచ్చి పరిచయాలు చేసుకుంటారు. కులాక సంఘాలవారూ వచ్చి పరిచయాలు చేసుకుంటారు. తమకులం వాదై వుండి తమ సంఘంలో చేరనివాడిని దూషిస్తారు. వేరే కులం వాడితో మాట్లాడితే బెదిరిస్తారు. ఈ విక్ర్త రూపం ఈ కథ పరిధి బాహిరం. ఎందుకంటే ఈ కథ మహిత అనే అమ్మాయి బాధను గ్లోరిఫై చేసి ఆమె కష్టాన్ని చూపే కథ కాబట్టి. ఇక ఎస్సీ ఎస్టీ చట్టాన్ని దుర్వినియోగం చేయటమన్నది, ఎప్పటినుంచో వుంది. ఇటీవలే జైలు పాలయిన జడ్జి ఉదంతం దానికి పరాకాష్ట. బహు విభిన్నమయిన కోణాల్లో విస్తృతమయ్ ఉన్న ఒక ప్రధానమైన సమస్యను తేలికచేసి ప్రదర్సించిన ఈ కథ ఉత్తమ కథగా ఒప్పుకోవటం కష్టం. సమస్యను పై పైన్నే స్ప్ర్షించి తేలిక చేసి చిన్న అంశాలనుంచి జగద్రక్షక సిద్ధాంతాలను తీర్మానించే అనేక ఇలాంటి ఉత్తమత్వంలేని ఉత్తమ కథల జాబితాలో ఒదిగిపోతుందీకథ అతి సులభంగా. ఎందుకంటే రచయిత్రి తన మనస్సులోలోతుల్లో దర్సించి పలవరించి సృజించిన కథ కన్నా, మెప్పుకోసం, ఒక గుంపు ఆక్సెప్టన్స్ కోసం రచించిన కథ ఇది అనిపిస్తుంది. ఈ భావన ఖాళీ అన్న కథ చదివాక మరింత స్పష్టం అవుతుంది.
మిగతా కథల విశ్లేషణ వచ్చే వ్యాసంలో…

July 1, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగుకథ విశ్లేషణ-20(1)

2005 సంవత్సరంలో ఉత్తమ కథగా ఎంపికయిన వివినమూర్తి కథ జ్ఞాతం. ఈ కథ చదువుతూంటే ఇది ఉత్తమ కథగా ఎలా ఎంపికయిందో అర్ధం కాక పోవటమేకాదు, అసలు కథకుండవలసిన లస్ఖణాలేమిటి? అన్న ప్రశ్న కూడా కలుగుతుంది. కేవలం రెండు మూడు పాత్రలు వాటినడుమ సంభాషణలు వుంటే అది కథ అది కథ అయిపోతుందా? ఉత్తమ కథ అయిపోతుందా? అన్న ప్రశ్న,వివ్నమూర్తి మొదటి కథ చదివినప్పుడు కలిగిన సందేహం, ఈ కథ చదివేసరికి వృక్షమై కూచుంటుంది.
ఇందులో కూడా పాత్రలున్నాయి. అసంబద్ధమయిన సంఘటనలున్నాయి. అర్ధము, ఔచిత్యము లేని సంభాషణలున్నాయి. ఎలాంటి లాజిక్ లేని వాదనలు తీర్మానాలు ఉన్నాయి. ఇది ఉత్తమ కథ!!!!!
వసుధ మోహన్రావు భార్యా భర్తలు. వారిది కులాంతర వివాహం. మోహన్రావు దళిత ధ్వని అనే పత్రిక నడుపుతూంటాడు. వాళ్ళబ్బాయి సౌమ్య అనే అమ్మాయిని ఇంటికి పిలుస్తాడు. ఆమె అగ్రవర్ణానికి చెందింది. సుమన్ తండ్రి దళితుడని తెలిసి వాళ్ళవాళ్ళు పెళ్లికి ఒప్పుకోరు. కానీ, అమ్మాయి చస్తాననటంతో వాళ్ళు ఒప్పుకుంటారు. ఇదీ కథ. ఇదేం కథ అంటరా? ఇంతటితో అయిపోలేదు. ఈ కథలో తెలివి ఏమాత్రం కనబడని తెలివయిన చర్చలున్నాయి. ఆధారంలేని అడ్డదిడ్డమయిన తీర్మానాలున్నాయి.
ముందుగా, అబ్బాయి సుమన్ సౌమ్య ని అడ్మైర్ చేస్తూంటాడు. ప్రేమిస్తున్నాననడు. తన భావన ఏమిటో తెలియదతనికి. ఈ పాత్ర ఎంత పనికిరానిదంటే,కులం ఆధారంగా సౌమ్య తల్లితండృలు పెళ్ళి వొద్దంటే ఈ పాత్ర కిమ్మనదు. ఈ పాత్ర అవసరం రచయితకు అమ్మాయిని ఇంటికి తేవటంతో తీరిపోయింది. అంటే ఒక పాత్రను ప్రవేశపెట్టి ఆ పాత్ర గురించే రచయిత మరచిపోయాడన్నమాట. ఆ అమ్మాయిపై తన భావన గురించి అవగాహనలేనట్టున్న సుమన్ ఆమె కాదన్నతరువాత ఏమన్నాడు? బాధపడ్డాడా? పోతేపోనీలే అన్నాడా? మనకు తెలియదు. అర్ధాంతరంగా అదృశ్యమయిపోతుందీ పాత్ర. ఇది ఉత్తమ కథారచనలోని ప్రధాన సూత్రోల్లంఘన. అనవసరంగా పాత్రను ప్రవేశపెట్టద్దు. ప్రవేశపెడితే పాత్రకోప్రయోజనము, వ్యక్తిత్వము ఉండాలి. కేవలం సౌమ్యను ఇంటికి తేవటంతో సుమన్ పాత్ర పని తీరిపోయింది.
సౌమ్య పాత్రకూ వ్యక్తిత్వంలేదు. వసుధ పెళ్ళిప్రస్తావన తెస్తే పేపరు ముఖానికి అడ్డుపెట్టి చదువుతూండేంత అనాగరికురాలు, అమర్యాదస్తురాలు ఈమె. కాస్త తెలివున్న ఎవరయినా, వేరేవారి ఇంటికి వెళ్ళినప్పుడు పెద్దలమాటలు వింటారు పేపరు చదువుతూ వినరుపైగా, పెళ్ళి అనగానే ఏమీ అనకుండా వెళ్ళిపోయిన ఈమె,అంటే ప్రేమ అన్న భావనకూడా లేని ఆమె, సుమన్ నే చేసుకుంటానని పట్తుబట్టటం ఆ పాత్ర మెదడు ఎక్కడుందో నన్న సందేహం కలిగిస్తుంది. దీన్ని, రచయిత థ్రిల్ అన్న వివరణతో సమర్ధించాలని చూశాడు. కానీ, వారిది థ్రిల్ అన్న ఆలోచన కలిగించే సంఘటనేలేదీ కథలో. అంతేకాదు, సుమన్ తండ్రి కులం తెలిసి కొన్నాళ్ళు మాటలు తగ్గించి మళ్ళీ మాటలు పెళ్ళివరకూ తేవటానికీ ఎలాంటి బలమయిన సంఘటన లేదు దీని ఆధారంగానే వారిమధ్య ప్రేమలేదు అంతా థ్రిల్ కోసం అనుకోమంటే కుదరదు.
ఇక, వసుధ, మోహన్రావు పాత్రలు రెండూపనికిమాలిన పాత్రలు. ఆరంభం తుం బిన్ జావో కహా అన్నపాట వసుధ వింటూంటే జరుగుతుంది అక్కడ చదివితే ఆమెకూ మోహన్రవుకూనడుమ సఖ్యత వున్నట్టనిపిస్తుంది. హఠాత్తుగా దళిత్ ఆంగిల్ తెస్తాడు రచయిత. అప్పుడు ఇద్దరూ పోరాడుకుని, మాటలనుకుంటారు. ఒకరినొకరు కులం ఆధారంగా ఎలా నొప్పించుకున్నారో చెప్పుకుంటారు. అంటే ఇన్నేళ్ళూ వాళ్ళు మనసులు విప్పి మాట్లాదుకోలేదా? మరి కులాంతర వివాహం చేసుకుని ఇన్నిరోజులు ఎలా కలసివున్నారు? వారిదీ థ్రిల్ వివాహమేనా? ఈ విషయం కొడుకు పెళ్లి దగ్గరకొచ్చేదాకా తెలియలేదా? ఏమిటో , ఒక్క పాత్రకూడా మెదడున్న మనిషిలా అనిపించదు. వీటికి తోడుమధ్యలో దళిత ధ్వనిలో ఒక పెద్ద వ్యాసాన్ని మనపై వదులుతాడు రచయిత… మొత్తానికి కథలు రాయటం తెలియనివారుకూడా ఇంతకన్నా కోహెరెంట్ గా,లాజికల్గా, ఆసక్తికరంగా కథ రాయగలరనిపిస్తుందీ ఉత్తమ కథ చదువుతూంటే…..
2008లో ఉత్తమకథగా ఎంపికయిన వివినమూర్తి కథ అగ్రహారం. ఈ కథకూడా ముందరి రెండు కథల లాంటిదే. అలాంటిలోపాలన్నీ ఇబ్బడి ముబ్బడిగా కలిగిన కథే. ఇద్దరు అన్నదమ్ములు. అన్న మతాంతర వివాం చేసుంటాడు. అన్నీ వదలి వచ్చేస్తాడు. చాలా ఏళ్ళకు తమ్ముడు అన్నని చూసేందుకు వస్తాడు. అప్పటికి అన్న వొంటరి. తమ్ముడిని తనదగ్గర వుండమంటాడు. అంటే తనకి వూడిగం చేయటానికన్నమాట. తమ్ముడు చెప్పాపెట్టకుండా వెళ్ళిపోతాడు.ఈ మధ్యలో భార్యపోయింది కాబట్టి తనకు సహాయంగా వున్న నర్సు పిల్లపై చేతగాని అన్న కన్నుంటుందని చూపిస్తాదు రచయిత. ఏరకంగా చూసినా ఇదీ ఒక కోహెరెంట్,లాజికల్కథ అనిపించదు.
మొత్తానికి ఈ మూడు కథలు చదివితే, రచయితపైనా, సంపాదకులపైనా చులకన అభిప్రాయం కలుగుతుంది.
వచ్చే వ్యాసంలో కే ఎన్ మళ్ళీశ్వరి కథల విశ్లేషణ వుంటుంది.

June 22, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized