Archive for the ‘sinemaa vishleashaNaa.’ Category

ఉషాఖన్నా- పరిచయం.

ఉషాఖన్నా- పరిచయం.- ఇది సెప్టెంబర్ నెల ఈభూమి మాస పత్రికలో ప్రచురితమయిన వ్యాసం.

October 1, 2010 · Kasturi Murali Krishna · One Comment
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

ప్యాసా, కాగజ్ కే ఫూల్- ఒక విశ్లేషణ.

ప్యాసా, కాగజ్ కే ఫూల్- ఒక విశ్లేషణ.- ఇది ఏప్రిల్ నెల పాలపిట్ట మాస పత్రికలో ప్రచురితమయింది. చదివి మీ నిర్మొహమాటమయిన అభిప్రాయాన్ని తెలపండి.

gurudutgurudut1gurudutt2gurudutt3

June 16, 2010 · Kasturi Murali Krishna · 2 Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa., నా రచనలు.

ఒక అత్యద్భుతమయిన పాట……

రచయిత లేకపోతే సినిమాలు ఆరంభమే కావు. కానీ రచయితలంటే సినిమావారికి చిన్నచూపు ఎక్కువ. స్క్రిప్టు రచయితలు, కథా రచయితల పరిస్థితే ఇలా వుంటే ఇక గేయ రచయితల పరిస్థితి చెప్పనే అక్కర్లేదు. అలాంటి సినీ ప్రపంచంలో హీరో, హీరోయిన్లు, దర్శకులు, సంగీత దర్శకులకన్నా ఎక్కువ మన్ననలను పొందిన గేయ రచయిత సాహిర్ లూధియాన్వీ.

సాహిర్ గొప్పతనమేమిటంటే అతని గేయాలవల్ల సినిమాలు సూపెర్ హిట్ లయ్యేవి. ఎలాగయితే ఇది రాజ్ కపూర్ సినిమా, ఇది శంకెర్ జైకిషన్ సినిమా అని చెప్పుకుంటారో అలాగే ఇది సాహిర్ సినిమా అని కూడా అంటారు.

తన గేయాలవల్ల సినిమాల విలువను పెంచగలగటంతో సినిమావారు సాహిర్ కు ఎంతో గౌరవమచ్చారు. అలా గౌరవమిచ్చిన వారితోనే పనిచేశాడు సాహిర్.

సినిమా కథ దగ్గిరనుంచి సంగీత దర్శకుడు, నటీనటులవరకూ సాహిర్ ఇష్టం ప్రకారమే కానిచ్చేవాడు బీ ఆర్ చోప్రా. అందుకే ఈనాటికీ అతడి సినిమాలు సినీ ప్రపంచంలో ప్రత్యేక స్థానాన్ని పొందుతున్నాయి.

నయాదౌర్, సాధన,  ధూల్ క ఫూల్, ధర్తీపుత్ర, వక్త్, గుమ్రాహ్, హం రాజ్ వంటి సినిమాలన్నీ సాహిర్ కవితలవల్లే హిట్ అయ్యాయనటం అతిశయోక్తి కాదు. సాహిర్ కవిత విశ్వరూపాన్ని ప్రదర్శించి, ఎలా ఒక గేయ రచయిత సినిమా విజయానికి కారకుడవుతాడో నిరూపిస్తుంది గుం రాహ్.

గుం రాహ్ సినిమా కథ సాహిర్ జీవితాన్ని పోలివుంటుంది. సాహిర్ జీవితానుభవాల ప్రభావంతో వచ్చినన్ని సినిమాలు మరే కళాకారుడి జీవితానుభవాల ఆధారంగా రాలేదు.

మాల సిణా, సునీల్ దత్ లు ప్రేమించుకుంటారు. ఇన్ హవావోమె ఇన్ ఫిజావోమె తుఝ్ కొ మేరా ప్యార్ పుకారే, అని పాడుకుంటారు. కానీ, సోదరి మరణంతో, పిల్లల కోసం , మాలా సిణా పాత్ర, అశోక్ కుమార్ పాత్రను పెళ్ళిచేసుకుంటుంది.

భగ్న హృదయుడయిన సునీల్ దత్, వారి పెళ్ళయి సంవత్సరం పూర్తయిన సందర్భంలో, అదే ఇన్ హవావోమే ను విషాదంగా పాడతాడు. ( ఈపాట గురించి మరో పోస్టులో) . అత్యద్భుతమయిన సాహిత్యం, మానవ హృదయ స్పందనలను ప్రతిబింబిస్తుందా పాట.
మళ్ళీ వారిద్దరి ప్రేమ చిగిరిస్తుంది. ఇంతలో ఆమె భర్త వస్తాడు. ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తూ, యేహవా హై ఉదాస్ జైసె మేర దిల్, అనే మరో ఎదకరిగించే పాట పాడతాడు. హీరో. ఇక్కడా సాహిత్యం ప్రధాన పాత్ర వహిస్తుంది.

ఆమె భర్తతో ఆమె ఇంటికి వస్తాడు. చలో ఎక్ బార్ ఫిర్ సే అజ్ఞబీ బన్ జాయె హం దోనో, అని పాడతాడు. సాహిత్యాపరంగా అత్యుత్తమమయినదీ పాట. సినీ సందర్భంలో వొదుగుతూ సార్వజనీన భావాలను ప్రదర్శించి ఆ పాటను చిరంజీవి చేశాడు సాహిర్.

ఆతరువాత హీరోకు పాడే అవకాశం వస్తుంది. తాను పాడేటప్పుడు స్టూడియోలో ప్రేయసి ఎదురుగా వుండాలంటాడు సునీల్ దత్. ఆమె భర్తకు తెలియకుండా ఆమె వచ్చి అతని ఎదురుగా కూచుంటుంది. ఆమె భర్త కూడా అక్కడికి వస్తాడు. ఆ సందర్భంలో సాహిర్ రాసిన పాటలాంటి పాట ఇంతవరకూ ఎవరూ రాయలేదు. ఇక రాయరు.

అది నిజానికి పాట కాదు. హృదయ స్పందనలకు అక్షర రూపం. అక్కడ హీరో నాయికను చూస్తూ పాడుతున్నాడు. సినిమా సందర్భానికి చక్కగా సరిపోతుంది.

కానీ, పాట విన్నవారికి సాహిర్ భగ్న ప్రేమ గుర్తుకు వస్తుంది. అతని ఎదురుగా భర్తను వదలి వచ్చి నిలచిన అతని ప్రేయసి గుర్తుకు వస్తుంది.

పాటను విన్న ప్రతి ఒక్కరికీ తమతమ భగ్న ప్రేమలు గుర్తుకు వస్తాయి. తమ మనసుల్లో కలిగిన భావాలు తాజా అవుతాయి. ఇలా తన ప్రేయసికి తన మనసులో భావాలు వినిపించాలన్న కోరిక కలుగుతుంది.

దాంతో సినిమా స్వరూపమే మారిపోతుంది. సినిమాలో పాత్రల ఆవేదనలు, సంఘర్షణలు, భావాలు, స్పందనలు అన్నీ ప్రేక్షకుల వ్యక్తిగతమయిపోతాయి. ఇలా సినిమాను వ్యక్తిగత అనుభూతిలా ఎదిగేట్టు చేసిన సాహిర్ గేయాలు  ఆయన పాటలు రచించిన సినిమాలను ఇతర సినిమాలకు ప్రత్యేకంగా నిలుపుతాయి.

ప్రేయసి ఎదురుగా వున్నప్పుడు నాయకుడు పాడేపాట ఇది.

ఆప్ ఆయీ తొ ఖయాలే దిల్ ఎ నాషాద్ ఆయా
కిత్నె భూలే హువె జక్షోంక పతా యాద్ ఆయా…

ఆమెను చూస్తే గాయపడిన హృదయ వేదన తాజా అయిందట. మరచిపోయిన అనేక గాయాలు తలలెత్తాయట.

అత్యద్భుతమయిన సున్నితమయిన ఆలోచన. ఎద ఝల్లుమంటుంది ఈ భావం మనసును తాకగానే. హృదయానికయిన గాయాలు గుర్తుకు వచ్చాయట!

ఆప్ కే లబ్ పే కభీ అప్న భి నాం ఆయాథ
షోక్ నజ్రే మొహబ్బత్ క సలాం  ఆయాథ
ఉమ్ర్ భర్ సాథ్ నిభానేక పయాం ఆయాథ

ఆమె పెదవులపై ఒకప్పుడు తన పేరుండేది. ఆమె కనులనుండి ప్రేమ సందేశాలు అందేవి. కీవితాంతం కలసివుండే వాగ్దానాలందేవి.

ఇన్ని చెప్పి దెబ్బ కొడతాడు.

ఆప్ కో దేక్ కె వొ ఎహదే వఫా యాద్ ఆయా..

ఆమెను చూస్తే ఆమె అతనిలో కలిగించిన విశ్వాసం గుర్తుకు వచ్చిందట. చావు దెబ్బ. తనని కాదని వేరే వాడిని పెళ్ళిచేసుకుందామె! అందుకే ఆమెని చూస్తే అచంచల విశ్వాసం గురుకువస్తోంది కవికి.

రూహ్ మే జల్ ఉఠె బుఖ్తీ హువి యాదోంకె దియే
కైసె దీవానె థె హం ఆప్ కొ పానేకె లియే
యూన్ తొ కుచ్ కం నహి జో ఆప్ నె ఎహెసాన్ కియే

ఆమెని చూడగానే ఎదలో ఆరిపోతున్న ఝ్నాపకాల దీపం ఒక్క సారిగా భగ్గుమన్నదట. ఆమెను పొందాలని అతనెంత పిచ్చివాడయ్యాడో గురుతుకువచ్చిందట. అంతేకాదు, ఆమె అతనిపై చూపించిన జాలీ గుర్తుకు వచ్చిందట.

ఎంత వ్యంగ్యం. కసి తీర్చుకుంటున్నాడు కవి. ప్రేమించి మోసం చేసినందుకు వాగ్బాణాలతో లోతయిన గాయాలు చేస్తున్నాడు. కానీ ఆమెపైన చెరగని తన ప్రేమను ప్రకటిస్తున్నాడు.

ఈ చరణంలో కూడా చివరి పాదం అత్యద్భుతమయినది.

పర్ న మాంగేసె న పాయా వొ సిలా యాద్ ఆయా

కోరి పొందలేని ఆ కథ ఝ్నాపకం వచ్చిందట.

చివరి చరణం మహాద్భుతమయినది. చిత్రీకరణ పాట అర్ధాన్ని భాష రానివారికి కూడా తేట తెల్లం చేతుంది.

ఆజ్ వో బాత్ నహి, పర్ కొయి బాత్ తొ హై

ఇప్పుడు ఒకప్పటి ప్రేమలేదు. కానీ ఇంకా ఏదోవుంది తమ మధ్య.

మేరె హిస్సేమె హల్కీసి ములాకాత్ తొ హై

తనవంతుకు కాస్త కలయిక ఇంకా వుంది. ఎందుకంటే…

గైర్ కా హోకె భీ ఆజ్ మెరే సాథ్ తొ హై

పరాయిదయికూడా ఆమె తన ఎదురుగా వుంది.

హాయె ఇస్ వక్త్ మ్య్ఖే కబ్ కా గిలా యాద్ ఆయా..

అయినాసరే అతడికి ఎప్పటెప్పటి ఆరోపణలు ఆవేదనలో గుర్తుకు వస్తున్నాయి.

ఈపాట విన్న తరువాత ఇక వేరే పని చేయలేము. పాటవింటూ పాట అర్ధాన్ని అనుభవిస్తూ, మనసులో కలిగిన గాయాలను నెమరువేసుకుంటూంటే సినిమా పాట ఎలా సినీ పరిథి దాటి వ్యక్తి కి catharsis గా మారి సాంత్వననిస్తుందో, అతనిలో నిద్రాణంగా వున్న సున్నిత భావనలను తట్టి లేపుతుందో అర్ధమవుతుంది. ఎన్ని సార్లు విన్నా తనివి తీరదు. ఎంత అనుభవించినా సరిపోదు. అలాంటి అద్భుతమయిన గేయాలు రచించిన సాహిర్ తన కలం పేరు తగ్గట్టు పెట్టుకున్నాడు.

సాహిర్ అంటే ఐంద్రజాలికుడు అని అర్ధం.
అక్షరాలతో అనంతమయిన భావాలను సృజించి మామూలు మనుషులు కూడా లోతయిన భావనలను అనుభవించేట్టు చేసే సాహిర్ నిజంగా ఐంద్రజాలికుడే. ఎవరికయినా సందేహముంటే ఎ పాట వినండి. అనుభవించి పలవరించండి.

April 24, 2010 · Kasturi Murali Krishna · 4 Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

జాయెతొ జాయె కహా????- ఒక విశ్లేషణ!!!!

నాయకుడు, నాయిక ప్రేమించుకుంటారు. వారి మధ్య ప్రేమ వుందని చాలా కాలం వరకూ వారికే తెలియదు. ఎందుకంటే, నాయకుడికి పరిచయమయ్యేసరికే నాయిక ఒక సంగీత దర్శకుడిని వెతుకుతూంటుంది. అతడిని కలసి పాటలు పాడి పేరు సంపాదించాలని కలలు కంటూంటుంది. అయితే, ఆ సంగీత దర్శకుడు ఇల్లు మారటం వల్ల ఆమె నగరంలో వొంటరిగా నిలువ నీడ లేకుండా మిగులుతుంది. ఆ సమయంలో నాయకుడు ఆమెని అత్యాచారానికి గురవకుండా కాపాడతాడు.

నాయకుడు మామూలు టాక్సీ డ్రయివర్. ఒక క్లబ్బులో డాన్సర్ తో అతనికి స్నేహం. తాగుతాడు. జూదం ఆడతాడు. తనమీద తనకే సదభిప్రాయం లేనివాడు హీరో. నాయికకు ఆశ్రయమిస్తాడు.

కలసి వుండటం వల్ల, కలసి తిరుగుతూండటం వల్ల సాన్నిహిత్యం పెరుగుతంది. కానీ మనసు విప్పి ఎవరూ మాట్లాడరు. ఇంతలో నాయకుడికి సంగీత దర్శకుడి చిరునామా తెలుస్తుంది. ఆమె అభివృద్ధికి తనపైన ఆమెకు, ఆమెపైన తనకూ పెరుగుత్న్న అభిమానాన్ని ప్రతిబంధకంలా కానివ్వడు నాయకుడు. ఆమెను తీసుకెళ్ళి సంగీత దర్శకుడి ఇంటి ముందు వదలుతాడు.

ఆమె పాడుతుంది. జాయెతొ జాయె కహా? అని. వెళ్ళినా ఎటు వెళ్ళాలి? అని ప్రశ్నిస్తుంది. ఎందుకంటే,

సీనేమె షోలే, సాసోమె తూఫాన్, కాబట్టి.

అంతేకాదు

ఓజానెవాలే, దామన్ చుడాకే, ముష్కిల్ హై జీనా, తుం కో భులాకే

అంటుంది.

చేయి విదిలించుకుని వెళ్ళిపోతున్నా నిన్ను మరచి జీవించటం కష్టం అంటోంది.

ఆమెకూ వదలాలని లేదు. అతనికీ వదలాలని లేదు. కానీ తప్పదు.

ఈక్కడ ఇద్దరూ డయలాగులు కొట్టరు. ఏడ్పులు పెడబొబ్బలూ లేవు. ఇద్దరూ మౌనంగా వుంటారు.

నాయిక తన వేదనను, బాధను పాటలో ప్రకటిస్తుంది.

కానీ, హీరో తల తిప్పుకుంటాడు.

సంగీత దర్శకుడు ఆమెని గుర్తుపట్టే వరకూ ఆగుతాడు. ఆతరువాత మౌనంగా టాక్సీలో వెళ్ళిపోతాడు.

అప్పుడు నాగరికత ఇంతగా ప్రబలలేదు. తమ మనోభావాలు, సున్నితమయిన భావనలను మనసులో దాచుకుని ఒకరి అభివృద్ధికి మరొకరు త్యాగానికి సిద్ధపడేవారు. దాన్ని త్యాగంగా కూడా భావించేవారు కారు.

అది ప్రేమ. ఒకరిపై మరొకరికి వున్న అనురాగం. ఆ అనురాగం లో స్వార్ధం లేదు.తనది తన దగ్గరే వుండాలన్న భావన లేదు. అదొక పరిణతి పొందిన ఉన్నతమయిన మానసిక భావన.  అది ప్రేమ.  ఆ ప్రేమలో పిచ్చి లేదు. వెర్రి లేదు. పాశవికత లేదు. వున్నది అనురాగం, అభిమానం, ఆరాధన, ఆత్మీయత, ఒకరిపైన మరొకరికి గౌరవం. అంతే.

అందుకే, ఆమెపైన తన ప్రేమను, ఆమెకు దూరంగా వుండలేని తన  బలహీనతను నాయకుడు కనబరచడు. ముఖం తిప్పుకుని దూరంగా వెళ్ళిపోతాడు.

కానీ, మనిషి ఒక స్థాయి వరకే తనని మభ్యపెట్టుకోగలడు. పైకి బాధలేనట్టు, ఏమీ పట్టనట్టు ఎంతగా ప్రవరతించినా హృదయంలో అగ్నిపర్వతాలు బద్దలవుతూంటాయి.  ఆవేదన అనంతమయిన తూఫానులా అల్లకల్లోలం చేస్తూంటుంది. అంతరంగంలో అలవికాని బాధ అలలు అలలుగా ఎగసిపడుతూంటుంది.

ఒంటరిగా వున్నప్పుడు తన వేదనను తనకు మాత్రమే తెలిసేలా వ్యక్తపరచుకుంటాడు. తన వేదనలోనే అదోరకమయిన ఆనందాన్ని అనుభవిస్తూ తనకు తానే ధైర్యం చెప్పుకుంటాడు. ఇప్పతిలా, ఇళ్ళముందుకు వెళ్ళి తాగి గోల చేయటం, తిట్టటం, తాగి జీవితాన్ని వ్యర్ధం చేసుకోవటం అదే అమరప్రేమ అనటం అప్పతి వారికి తెలియదు. వారంతగా అభివృద్ధి చెందలేదు.

అందుకే, హీరో వొంటరిగా, సముద్రం వొడ్డున కూచుని, ఒకదాని వెంట ఒకతిగా వచ్చే అలలను చూస్తూ, తనలోన అలల్లాగా చెలరేగే బాధను ఆ ఆలలో దర్శిస్తూ, మనసులోని వేదన భావనకు పదాలరూపాన్నిచ్చి శబ్దాలుగా పలుకుతాడు. పాట పాడతాడు.

జాయెతొ జాయె కహా
సంఝేగా, కౌన్ యహా,
దర్ద్ భరే దిల్ కి జుబాన్
జాయెతొ జాయె కహా??

నిజమే, ఈ ప్రపంచంలో ఒకరి బాధ మరొకరికి అర్ధం కాదు. ఎవరికి వారికి తమ బాధ అసలు బాధ. ఎదుటివాడి బాధ హేళన, చులకన, పనికిరానిది అందుకే, వేదనామయమయిన హృదయపు భావనను ఎవరూ అర్ధం చేసుకోలేరు అంతున్నాడు కవి సాహిర్.

ఇదే భావనను, మరో సందర్భంలో, ఫంటూష్ అనే సినిమాలో దుఖిమన్ మెరే అనే పాటలో,

దర్ద్ హమారా కోయినజానే,
అప్ని గరజ్ కే సబ్ హై దీవానే
కిస్ కే ఆగే రోనా రోయే….

అంటాడు సాహిర్.

మన వేదన ఎవరూ అర్ధం చేసుకోలేరు. ఏముదిరా ఆ అమ్మాయిలో? అని అడుగుతారు. ఎందుకూ పనికిరాదా అమ్మాయి అని తేల్చిపారేస్తారు. కానీ, కోల్పోయినవాడికే తెలుస్తుంది తాను పోగొట్తుకున్న దాని విలువ.

మాయూసియోంకా మజ్మాహై జీనే
క్యా రహెగయాహై ఇస్ జిందగీమె,
రూహ్ మె గం, దిల్ మె ధువాన్
జాయెతొ జాయె కహాన్???

ఈ పాట చిత్రీకరణ అద్భుతంగా వుంటుంది. సముద్రం వొడ్డున నాయకుడు ఒంటరిగా తలవంచుకుని సర్వం కోల్పోయినవాడిలా కూచుంటాడు. తనలో తాను గొణుక్కుంటూ తనకి తాను చెప్పుకుంటున్నట్టు పాట ఆరంభిస్తాడు.

మజ్మా అంటే గుంపు అని అర్ధం. సరిగ్గా చెప్పాలంటే procession అన్నమాట. ఈ జీవితం నిరాశల సమూహంలాంటిది అంటాడు. ఈ పాదం పాడేముందు, లయ బద్ధంగా వస్తున్న సంగీతాన్ని అనుసరిస్తూ కెమేరా ఒకదాని తరువాత మరొకటిగా వస్తూన్న అలలను చూపుతాయి.  ఈ ప్రపంచం నిరాశల అలల మయం అన్న భావననిఉ కలిగిస్తాడన్నమాట. పాట భావాన్ని అర్ధం చేసుకుని, అక్షరాలలోని భావానికి దృష్య రూపాన్నివ్వటానికి ఇది చక్కని ఉదాహరణ..

ప్రపంచం నిరాశామయం. ఇంకా ఏముంది ప్రపంచంలో? ఆత్మలో వేదన, ఎదలో శూన్యం. ఇక ఇలాంటి ప్రపంచంలో ఎటుపోతే ఏమిటి?

ఈ నిరాశ నాయకుడికి నాయిక పైన వున్న గాఢ మయిన ప్రేమకు ప్రతిబింబం. అలాగని నాయకుడు చస్తాను, చంపుతాను అనటంలేదు. బ్రతుకుతాను అనే అంటున్నాడు.

ఉంకాభి గం హై, అప్నాభి గం హై
అబ్ దిల్ కి బచ్ నేకీ ఉమ్మీద్ కం హై
ఎక్ కష్తీ, సౌ తూఫాన్
జాయెతొ జాయె కహాన్??

ప్రపంచమంతా బాధే. ఇదెలాగంటే, వున్నదొక పడవ. అది వందలపైగా తూఫానులను ఎదుర్కోక తప్పదు. ఇక ఎటుపోతే ఏమిటట?

ఇదేఅ నాయకుడి విఫల ప్రేమ ఫలితంగా కలిగిన వైరాగ్య వేదన భావనలను ప్రదర్శించే అద్భుతమయిన పాట.

ఈ పాటకు భైరవీ రాగంలో సచ్చిన్ దేవ్ బర్మన్ కూర్చిన బాణీకి తలత్ మహమూద్ స్వరం జీవం పోస్తుంది. దేవానంద్ చాలా గొప్పగా ఆ భావనలను వ్యక్తీకరిస్తాడు. దానికి పాట చిత్రీకరణ తోడ్పడుతుంది. సున్నితమయిన కళాకారులంతా ఒకచోట చేరి సృష్టించిన కళాఖండమీ పాట.

ఈ సినిమా చూస్తే, విజయానంద్ ఎంతగా చేతన్ ఆనంద్ వల్ల ప్రభావితుడయ్యాడో తెలుస్తుంది.

మరొక్కమాట….

మందార మకరంద మాధుర్యమున దేలు మధుపమ్ము వోవునే మదనములకు, అన్నారు పెద్దలు.

ఇలాంటి ఉత్తమ కళా ప్రదర్శన తో పరిచయం లేనివారు, వారికి తెలిసిన చిన్న నీటి గుంటనే సముద్రం అనుకుంటే అది వారి తప్పు కాదు. ఉత్తమ కళలను, ఉన్నతమయిన భావనలను వారసత్వంగా అందించలేని పెద్దలదే తప్పు. వారసత్వ సంపదకు తరువాత తరాన్ని దూరం చేస్తున్న వారిదే తప్పు. అది కళ కావచ్చు. సాహిత్యం కావచ్చు. ధర్మం కూడా కావచ్చు.

ఈ పాట టాక్సీ డ్రైవర్ అనే సినిమాలోనిది. దేవ్ ఆనంద్ హీరో. కల్పనా కార్తిక్ నాయిక. సాహిర్ గేయ రచయిత, సచిన్ దేవ్ బర్మన్ సంగీత దర్శకుడు. చేతన్ ఆనంద్ సినిమా దర్శకుడు.

March 15, 2010 · Kasturi Murali Krishna · 4 Comments
Tags: , , , , ,  · Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

ఏమిటో ఈ మాయా??

నిన్న నేను నా స్నేహితుడూ కలసి చాలా కాలం తరువాత సినిమా హాలులో ఒక సినిమా చూశాము. ఆ సినిమా పేరు ఏం మాయ చేసావే!

తలా తోకా అర్ధం పర్ధం లేని సినిమాల జాబితాలో ఈ సినిమాను నిస్సందేహంగా చేర్చవచ్చు.

తెలుగురాని పరభాషా నాయిక, తెలుగురాని తెలుగు హీరోలు ప్రతి చిన్న విషయానికీ మతిలేని గతితప్పిన వారిలా, పిచ్చిగా, ఆందోళనతో, అయోమయాంధకారాలలో కొట్టుమిట్టాడుతున్న గుడ్డివాళ్ళలా అద్భుతంగా నటించారు.

ఇద్దరూ తలలను అదేపనిగా వణికించటం నటన అన్న భ్రమలో వున్నట్టున్నారు. ప్రతి సన్నివేషంలో తలలను వణికిస్తూనేవున్నారు. ఎమోషనల్ సన్నివేషాలలో దిక్కులు చూడటం అతి చక్కని నటన అని హీరో కి ఎవరొ అన్రేర్పివుంటారు. అతి చక్కగా దిక్కులుచూసి ప్రేక్షకుల సహనానికి పరీక్స్షలు పెట్టాడు. ఈ నటనవల్ల హాస్యం కూడా కలిగిందనుకోండి.

నాయిక ఇంటికి అర్ధరాత్రి దొంగతనంగా వెళ్టాడు హీరో. ఆమె చలో పెళ్ళిచేసుకుందాం అంటుంది. అప్పటిదాకా అదేమాట అడుగుత్న్న హీరో కనీసం యాహూ అని ఎగరకున్నా ఎగిరిగంతేసి చలో అనకుండా, గోడకు ఆనుకుని ముఖం ఎటో తిప్పేసి ఇప్పుడేఅ వచ్చేస్తే ఇక సినిమా ఏముది అన్నట్టు చూస్తాడు.

మరో సందర్భంలో నాయిక నేనూ వచ్చేస్తా నీ దగ్గిరకు అంటుంది. అప్పుడు అర్ధంచేసుకో అని వద్దన్న హీరో, నన్నుమరచిపో అనగానే పరుగెత్తుకుని అర్ధరాత్రి ఇంటికి వచ్చేసి, నానా అల్లరీ చేసి అదే హీఓఇజం, అదే అసలుప్రేమ అంటాడు. ఇదిచూసి పిల్లలంతా అదే అసలు పాషనేట్ ప్రేమ అనుకుంటారు.

ఈ సినిమాలో నాకు నచ్చిన దృష్యం ఒకటుంది.

అర్ధరాత్రి నాయిక ఇంటికి వస్తాడు హీరో. అల్లరి చేస్తాడు. ఆమె తిట్టి ఇంట్లోకి వెళ్ళిపోతుంది. ఈ వెధవ గేటును బాదుతాడు. అప్పుడు ఆమె సోదరుడు బయటకు వస్తాడు. ఒరే నీ చెల్లిని క్రిందకు పంపరా అంటాడు హీరో. వుండు నేను వస్తున్నా అంటాదా సోదరుడు. కడుపుబ్బ నవ్వి చచ్చాను.

సినిమాలో హఠాత్తుగా, విదేశీయులు వచ్చి నృత్యాలు చేస్తూంటారు. ఇదో యూరోపియన్ సినిమాలనుంచి నేర్చుకున్న తెక్నిక్కు. పాటలన్నీ పిచ్చికూతలే. ఒక్క పాటకీ సందర్భం లేదు. ముఖ్యంగా అమెరికాలో పార్కులో కలసిన తరువాత సినిమా అయిపోయిందిరా బాబూ అని నిట్టూర్చేలోగా ఒక పాట వస్తుంది. ఏమిటో ఒకప్పుడు పాటలకోసం సినిమాలు చూసేవారంటే నమ్మలేము.

ఆస్కార్ అవార్డు సంగీత రత్నం ఏ ఆర్ రెహెమాన్ నిద్రపోతూ సంగీతం ఇచ్చివుంటాడీసినిమాకు. లేక ఎలెక్ట్రానిక్ గిటార్లు సరిగ్గా పనిచేస్తున్నాయో లేదో పరీక్షించుకుని వుంటాడు. తెరపైన కనబడే దృష్యానికీ సంగీతానికీ సంబంధమేలేదు. దేనిదారి దానిది.

దర్శకుడు ముందుగా స్క్రిప్టు చదవటం నేర్చుకోవాలి. సినిమా ఎక్కడికక్కడే కాళ్ళువిరిగిన ఒంటెలా చతికిలబడిపోతూంటుంది. ముందుకు తోయటం తెలియక అవేఅవే సంభాషణలను చెప్పించి చంపాడు. సంభాషణలూ అర్ధం పర్ధం లేకుండా అయోమయంలోనే వున్నాయి.

ఏదయినా చూస్తానన్న హీరో ఇంటిముందు గొడవ అవుతూంటే ఇంట్లో నక్కుతాడు. నాయిక ధైర్యంగా పెళ్ళి వద్దంటుంది. హీరో ఆమెకు కనబడాకుండా దాక్కుంటాడు. ఈ హీరోలేమిటో, వీళ్ళ ప్రేమలేమిటో, ఈ సినిమాలేమిటో??????

ఈ సినిమా చూసిన తరువాత ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది. సాంకేతికంగా మనవారు ఎవరికీ వెనుకబడిలేరు. మనవారిలోపమల్లా మంచి స్క్రిప్టులు, కాస్త screen presence వున్న నటుల దగ్గరే తెలుస్తుంది.

ఈ సినిమా చూస్తూంటే నేను ముసలివాడినయిపోయాననీ, ఇక సినిమాలు చూడటం తగ్గించాలనీ అర్ధమయింది. హాలులో వున్నవారి సగటు వయసు 20-25 లోపే..

మరో విషయం…. ఈ ప్రేమ సినిమాలలో ఎప్పుడూ కష్టపడేఅది నాయిక. కానీ, అందరూ హీరోపైన సానుభూతి చూపుతారు.

ముఘల్ ఎ ఆజం లో హీరో హాయిగా రాజ మందిరంలో వుంటే నాయిక జైలులో సంకెళ్ళమధ్య గడుపుతుంది. ఆమె నాట్యం చేయటానికి వస్తోందని తెలియగానే ఒక్క రాత్రి కష్టానికే ప్రేమ ఎగిరిపోయిందా అంటాడు హీరో. వాడిని ఒక్క రోజు జైల్ లో పెట్టివుంటే తెలిసేది.

ఈ సినిమాలోనూ అంతే. హీరో హాయిగా ఇంట్లో దాకుంటాడు. వెంటపడి డయలాగులు కొడతాడు. అందరినీ ఎదిరించింది, కష్టాలు అనుభవించిందీ నాయికనే. ఏమిటో, నాగేశ్వరరావు నాయికను సావిత్రితో పోలిస్తే కొత్త సావిత్రి ఎలా వుందోనని అనుకున్నాను. వయసయిపోయింది కదా, నాగేశ్వరరావు కళ్ళ శక్తి తగ్గివుంటుంది. నా కళ్ళ శక్తీ తగ్గింది.

నాయకుడు, నూరు రోజులు ఉపవాసం చేసిన తరువాత  లేచొచ్చిన వాడిలా వున్నాడు. నాయిక సగం తయారయిన తరువాత విసుగొచ్చి త్వరగా పూర్తిచేసిన అసంపూర్ణ చిత్రపటంలా వుంది.  అయినా ఈ సినిమా అందరూ మెచ్చటమూ, పడీ పడేచూడటమూ చూస్తూంటే, ఏమిటో ఈ మాయా…. అని పాడుకోవాల్సివస్తోంది.

March 14, 2010 · Kasturi Murali Krishna · 5 Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

వనిత టీవీలో నా కార్యక్రమం!

ఈవేళ వనిత టీవీలో రాత్రి 10గం 30 నిలకు వెండితెర వెన్నెల కార్యక్రమంలో నేను స్క్రిప్టు రాసిన కార్యక్రమం వస్తుంది. పాత హిందీ సినిమా నజ్రానా సినీకథను విశేషాలతో పరిచయం చేశాను. ఈ కార్యక్రమం చూసి మీ అభిప్రాయాన్ని, సూచనలను నిర్మొహమాటంగా తెలపండి.

October 15, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.