Archive for the ‘sinemaa vishleashaNaa.’ Category

తీస్రీకసం- నవలనుంచి సినిమా!

ప్రతి గురువారం ఆంధ్రప్రభ దినపత్రిక అనుబంధం చిత్రప్రభలో సినిమా విశ్లేషణాత్మకమయిన నా వ్యాసాలు సినిమాసిత్రాలు శీర్షికన ప్రచురితమవుతాయి. ఈవారం (73వ వారం) నవలలనుంచి సినిమాలు మలచటం కొనసాగుతోంది. అందులో భాగంగా తీస్రీకసం సినిమా స్క్రిప్టు రచన విశ్లేషణ్స్ను చదవండి ఇక్కడ.

October 7, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

నవలలు-సినిమాలు

నవలలను సినిమాలుగా మలచటంలో స్క్రిప్టు ప్రాధాన్యం గురించి ఆంధ్రప్రభలో నేను రాస్తున్న వ్యాస పరంపరలో క్రితం గురువారం ప్రచురితమయిన వ్యాసం ఇది. ఆంధ్రప్రభ దిన పత్రికలో ప్రతి గురువారం వచ్చే చిత్రప్రభ అనుబంధంలో ప్రచురితమయిన ఈ వ్యాసాన్ని చదవండి, ఇక్కడ.

September 19, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Tags: , , ,  · Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

అరుంధతి సినిమా అప్పుడే తీసివుంటే! బ్రహ్మబుధ్ ఊహ!

బ్రహ్మబుధ్ మాజిక్ చూసి నోరు తెరిచా.

నా కళ్ళ ఎదురుగా ఒక సినిమా రీలులా పాత సినిమాలన్నీ కదలసాగాయి.

నాకు భయం వేసింది. నేను చూస్తున్నది కలనా భ్రమా అర్ధం కాలేదు.

మీ బ్రతుకే భ్రమలో కల. కలలో భ్రమ. కానీ భ్రమలో భ్రమని చూసి భ్రమపది భయపడతారు, అంటూ వికృతంగా నవ్వాడు బ్రహ్మబుధ్ నన్ను, నా భయాన్ని చూసి.

భయపడ్డవాడికి తనభయాన్ని చూసి ఎవరయినా నవ్వితే కోపం వస్తుంది. నాకూ కోపం వచ్చింది. ఏమిటిదంతా? అనడిగా.

నేను మీ సినిమాలన్నీ చూసేసా. ఙ్నానమంతా సంపాదించేసా, అన్నాడు.

ఒరే బ్రహ్మబుధు, అంతా తెలుసనుకునేవాడికి ఏమీ తెలియదు. నాలుగు సినిమాలు చూసి అంతా తెలుసనుకుంటే…..

నన్నుమాట పూర్తిచేయనివ్వలేదు. నాలుగు పుస్తకాలు చదివినవాడు తనకంతా తెలుసంటాడు. నాలుగు పుస్తకాల్లోంచి ఉదాహరిస్తే వాడు మాస్టర్. పరిశోధకపితామహుడు. నాలుగు సినిమాలు చూస్తే నేనెందుకు సినిమా మాస్టర్ ని కాను?

బ్రహ్మబుధ్ తో వాదించకూడదని మరచిపోయాను. సరే ఇప్పుడేమిటి? ఆ బ్లాగులేవో చదువుతూ నవ్వుకుంటూ పడుతూ లేస్తూండక నా దగ్గరకెందుకొచ్చావు? అడిగా.

నాకో భయంకరమయిన ఆలోచన వచ్చింది. దాన్ని నీకు చెప్పాలనిపించింది.

ఏమిటా భయంకరమయిన ఆలోచన?

నా మాజిక్ తో అరుంధతి సినిమాను అప్పుడే, అంటే మీ సినిమాలు సినిమాలుగా వున్నప్పుడే తీసివుంటే ఎలావుండేదో నీకు కళ్ళకు కట్టినట్టు చూపించాలని వచ్చాను.

ఆకాలంలో ఈ సినిమా తీసివుండేవారు కారు. ఇంత సాంకేతిక పరిఙ్నానం, ఇంత అభివృద్ధి మేము సాధించలేదు.

కళ్ళురిమాడు బ్రహ్మబుధ్. నేను నోరుమూసాను.

నేను మాట్లాడుతూంటే మాట్లాడకు. నాకంతా తెలుసు. నేను చెప్పిందివిను. మధ్యలో మాట్లాడితే, అని క్క్క్రుకల్స్కఫ్హ్ల్క్ద్, బ్చ్ఫిజ్, హ్జ్ఫ్గిఉఎవందస్, అని విచిత్రమయిన శబ్దాలు చేశాడు.

కాళ్ళమీదపడి, కళ్ళద్దుకుని, కళ్ళొత్తుకున్నాను.

ఇదిగో, ఇప్పుడు నీ కళ్ళముందు, ఆనాటి నిర్మాత, దర్శకుడు, నటీ నటులు, రచయితలు కూచుని అరుంధతి సినిమా తయారీ గురించి చర్చించుకోవటం కనిపిస్తుంది, అన్నాడు.

నిజమే…. నా కళ్ళముందు కొందరొక గదిలో కూచుని కనిపించారు. నాకు వాళ్ళ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి. చేతలు కనిపిస్తున్నాయి.

మన సినిమాలు రొటీనయిపోతున్నాయి. ప్రేమలు, పగలు, ప్రతీకారాలు తప్పించి కొత్త సబ్జెక్టులు లేవు. ఏదయినా కొత్త సబ్జెక్టుతో సినిమాతీసి ప్రజలను షాక్ చేద్దాం, అన్నాడికడు, గుప్పు గుప్పున పొగ వదుల్తూ.

నా కళ్ళ ముందు పొగత్రాగడం నేరం, అన్న అక్షరాలు కనిపించాయి.

మిగతా తరువాత.

June 6, 2009 ·  · 3 Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

అరుంధతి సినిమా అప్పుడు తీసివుంటే?

చల్లా కాలం నుంచీ బ్రహ్మబుధ్ నా దగ్గరకు రావటం మానేశాడు. వాడు ఈమధ్య మన తెలుగు సినిమాలు వదలి తెలుగు బ్లాగులు తెగ చదువుతూ నన్ను మరచిపోయాడు. వాడు నా వైపు రానందుకు సంతోషించినా వాడు నా బ్లాగు చదవటం మానేసి ( నా బ్లాగు దిక్కు కూడా చూడలేదన్నది వేరే విషయం) ధూం, ఏకలింగం, మూర్ఖుడు అనే బ్లాగులను విడవక పదే పదే చదువుతూ, పడీ పడీ నవ్వుతూ, లేచి మళ్ళీ చదివి, నవ్వి పడి, మళ్ళీ లేచి మళ్ళీ చదివి, చదివినవే చదివి, నవ్వినట్టే నవ్వుతూ, పడీ పడీ పొర్లుతూ, పడి లేస్తూ, చదివి పడుతూ…….. ఇక వాడిని వదిలేశా.

అలా నాదగ్గరకు రావటం మానేసిన బ్రహ్మబుధ్ హఠాత్తుగా ఒక రోజు, భళ్ళున మెదడు తలుపు తన్ని లోపలకు చెళ్ళున దూకేసరికి ఉలిక్కిపడ్డాను.

నన్నొదిలి ఏకలింగం బ్లాగులో శతకోటిలింగాల్లో ఒకడివయిపోయావనుకున్నాను, అన్నాను నిష్టూరంగా. ఎంతయినా. నాద్వారా మన లోకంలో అడుగుపెట్టిన బ్రహ్మబుధ్, నా బ్లాగు వదలి వేరేవారి బ్లాగులు చదువుతూంటే  నాకు మండదా?

నా మాటలకు వాడు, భళ్ళు భళాళు న భయంకరంగా నవ్వాడు.

ముఋఋఆళ్ళీ నిన్ను వదలను ముర్రాళ్ళీ అన్నాడు, ఖళ్ళు ఖళ్ళు మంటూ.

నా గుండె గుడుక్కుమంది. నేనేది జరగకూడదని వెయ్యిన్నొక్క దేవుళ్ళకు దణ్ణాలు పెట్తుకుంటూన్నానో అదే జరిగింది. వీడు అరుంధతి సినిమా చూసేసాడు.

బాబూ అరుంధతి కథ నాకు చెప్పకు. నేను భరించలేను, అన్నాను.

ఖర్రు ఖర్రు మని నవ్వాడు. ఖుర్రు ఖుర్రు మని ఇకిలించాడు.

నేను నీకు మాజిక్ చూపిస్తా అన్నాడు.

ఏమి మాజిక్ రా బాబూ? అడిగాను భయంగా.

అరుంధతి మాజిక్ ముర్రాళ్ళీ అన్నాడు.

ఒరే నన్ను మురళీ అను. లేకపోతే వదిలేయ్ కానీ, ఆ ముర్రాళ్ళీ ఏమిటిరా? అన్నాను.

నిన్నొదల ముర్రాళ్ళీ, గిర్రాళ్ళీ, విర్రాళ్ళీ, చుర్రాళ్ళీ, అంటూ ఏవేవో విచిత్రమయిన శబ్దాలు చేయటం మొదలుపెట్టాడు.

భరించలేక చెవులు మూసుకున్నా, బాబూ, నువ్వుమాటలాపి చూపించాలనుకున్న అరుంధతి మాజిక్ చూపించేయ్యి, అన్నాను.

వాడు నవ్వాడు. హర్ర, కుర్ర, బిర్ర, చుర్ర, లుర్ర కుర్ర ముర్రాళ్ళీ అన్నాడు.

చిత్రం… నా ఎదురుగా అదేదో తెరపైన ఏవేవో దృశ్యాలు కనబడటం ఆరంభమయింది. ముందు అస్పష్టంగా వున్న దృశ్యాలు నెమ్మదిగా స్పష్టంగా కనబడసాగాయి.

అప్పుడు నాకర్ధమయింది. వీడేదో బుధలోకం మాజిక్ నాపైన ప్రయోగిస్తున్నాడని.

ఆ మాజిక్ ఏమిటో రేపు.

June 5, 2009 ·  · 5 Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

ప్రేమ సినిమా చూశాడు, బ్రహ్మబుధ్!

భళ్ళున మెదడు తలుపు తన్ని, లోపలకు దూకాడు బ్రహ్మబుధ్!

ఈమధ్య కాలంలో బ్రహ్మబుధ్ ఎందుకో రావటంలేదు. ముఖ్యంగా మురికివాడల కుక్క సినిమా చూసినప్పటినుంచీ ఏవో ఆలోచనల్లోపడ్డాడు. వాడిని వదలి నేను అరుంధతిని చూసిన తరువాత పెద్ద గొడవ చేశాడు.

బ్రహ్మబుధ్ నోరు నేను నొక్కేస్తున్నానట. వాడి అభిప్రాయం ప్రజల వద్దకు చేరకుండా, పత్రికలలో ఇజాల సబ్ ఎడిటర్లలా సెన్సార్ చేస్తున్నానట. తన అభిప్రాయానికి వ్యతిరేక అభిప్రాయపు నోరు నొక్కటం మీ మానవుల లక్షణం అని దూషించి వెళ్ళిపోయాడు.

అపార్ధం చేసుకుంటే చేసుకున్నాడు, నన్ను వదలి పోయాడు అదే చాలు అని నవ గ్రహాలలో బుధ గ్రహానికి తిలలు, పెసలు, నూనెలు అర్పించి అర్చించి గ్రహ శాంతి చేశానని శాంతంగా వున్నాను. ఇప్పుడు హఠాతుగా వూడి పడి నన్ను ఉలిక్కిపడేట్టు చేశాడు.

ఇంతకాలానికి కనిపించినందుకు సంతోషించాలో, మళ్ళీ వచ్చినందుకు ఏడవాలో తెలియక ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వాను.

వాడది పట్టించుకోలేదు.

నాకు మరెవరి మెదడులోకీ ప్రవేశం కుదరటంలేదు. చచ్చినట్టు మనిద్దరం కలసి పని చేయాల్సిందే. నా అభిప్రాయాలను నువ్వు బ్లాగ్లోకానికి అందివ్వాల్సిందే. ఈ విషయంలో నీకు ఎలాంటి చాయిస్ లేదు, అని తిష్టవేసి కూచున్నాడు.

సరే చెప్పు నాయనా, ఈ సారి ఏ సినిమా చూశావు? నీరసంగా అడిగా.

అది నువ్వు చెప్పాలి. నేను కథ చెప్తా, అన్నాడు.

సరే, అన్నాను.

కాలేజీ పిల్లలు, అన్నాడు.

హ్యాపీ డేస్ అన్నాను

తల అడ్డగ్మా త్ ఇప్పాడు.

అన్నీ కాలేజీ పిల్లల ప్రేమ కథలే. ఈ క్లూ సరిపోదు, అన్నాను.

కాలేజీ పిల్లల ప్రేమ కథ. మంచి మితృలు.

కుచ్ కుచ్ హోతా హై.

కోపంగా చూశాడు.

వాళ్ళిదారూ ఫ్రెండ్స్. తమ మధ్య ప్రేమ వున్నాట్టు వాళ్ళ్కు తెలియదు.

కుచ్ కుచ్ హోతా హై. మైనే ప్యార్ కియా లో ఫ్రెండ్స్ టోపీ పెట్టుకుని ప్రేమించేసినప్పటినుంచీ, సినిమా వాళ్ళు యువకులందరికీ అదే టోపీ పెడుతున్నారు, అంటూ ఏదో చెప్తూన్న నేను వాడు ఉరిమి చూసేసరికి, బెదిరి నోరు మూశాను.

ఇద్దరూ ఫ్రెండ్స్. కానీ ప్రేమ ఉన్నట్టు వాళ్ళకు తెలియదు. ఇద్దరూ వేరే వాళ్ళ వెంట పడతారు. చివరికి తమ తప్పు గ్రహించి ఒకటయి పోతారు.

తల పట్టుకున్నాను. సినిమా పేరు చెప్పటమంటే సులభమనుకున్నాను. కానీ వాడు చెప్పిన కథ ఎన్నెన్నో సినిమాల కథ. చివరికి బొమ్మరిల్లులో కూడా నాయిక కాలేజీ పిల్ల, ఇద్దరూ ఫ్రెండ్స్. వాడికి వేరే ఆమెతో పెళ్ళి స్థిరమవుతుంది. అప్పుడు ప్రేమను గ్రహిస్తారు.

బాబూ మా సినిమాలకు కథలన్నీ కొద్ది తేడాలతో ఒకటే. సినిమాను గుర్తుపట్టాలంటే, ఏదయిన హిట్ పాటనో, నాయికా నాయకుల పేర్లో చెప్పాలి. ఎందుకంటే, ఇప్పుడు నువ్వు చెప్పిన పిట్టకథ అటు మైహూనాలో వుంది, ఇటు హాపీ డేయ్స్ లోనూ వుంది. ఫ్రెండులా కనబడిన అమ్మాయి డ్రెస్ మార్చుకోగానే అమ్మాయని గుర్తించటమూ వుంది. ఇలా నువ్వు కథ చెప్పి సినిమా గుర్తించంటే కష్టం, అన్నాను ఓటమినొప్పుకుంటూ.

పక పక నవ్వాడు. నేనూ కాలేజీలో చేరుతున్నాను. అమ్మాయిలందరితో ఫ్రెండ్షిప్ చేస్తాను. ప్రేమిస్తాను, అని ఎగరసాగాడు.

ఒరేబాబూ, ఇతర దేశాల సినిమాలలో ఆ దేశాల జీవన విధానం కనిపిస్తుంది. మా సినిమాలను మా జీవన విధానం అనుసరిస్తుంది. అవి చూసి మోసపోకు. అమ్మాయిలు నువ్వు కాలేజీలో అడుగుపెట్టగానే ప్రేమించేయటానికి సిద్ధంగా వుంటారని పొరబడకు. భంగ పడకు, అని ఏవేవో నీతులు చెప్తూంటే, అడ్డుపడ్డాడు.

పర్ పప్పు కాంట్ దాన్స్ సాల అంటూ, గిర గిర తిరుగుతూ, నన్ను తిప్పుతూ, దిరకిట్ తానా దిరకిట్ తానా దిరదిరకిట్ తానా, నేనూ కాలేజీకి వెళ్తున్నా తానా, ఫ్రెండ్షిప్ ప్రేమా చేస్తున్న తానా, తానా తానా త్రికిట గిరికిట గిరికిట తానా, అని తిప్పుతూ పాడుతూన్నాడు.

నేను తిరిగి తిరిగి పడిపోయా!

March 27, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

స్లం డాగ్ మిలియనీర్-ఒక విశ్లేషణ!

నేను స్లం డాగ్ మిలయనీర్ సినిమాను చూసే ఇది రాస్తున్నాను. ఎవరో చెప్తే విన్నదీ, వారీ వీరీ అభిప్రాయాలను ఆధారం చేసుకొన్నదీ కాదు. ఇది నా స్వంత అభిప్రాయం.

ముందుగా ఒక మాట. మామూలు పరిస్థితులలో మనవాళ్ళేకాదు, విదేశీయులు తీసినా ఈ సినిమాను నేనయితే చూసేవాడిని కాను.

భద్రం కొడుకోతో సహా, ఇంకా, ఇలాంటి అనేక పేదరికాన్ని ప్రతిబింబించే సమాంతర సినిమాలను చూసిన తరువాత ఇలాంటి సినిమాలకు దూరంగా వుండాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

ఈ సినిమాకు అవార్డులు వచ్చి (విదేశాలలో), ఆస్కార్ కు నామినేట్ కాకపోతే ఈ సినిమా టీవీలో ఫ్రీగా కూడా చూసేవాడిని కాదు. కాబట్టి విదేశీయుడు తీశాడా, మన వాళ్ళు తీసారా అన్నది ఇక్కడ ప్రధానంగా ఈ సినిమాకు ఆకర్షణ కాదు. ఈ సినిమా ఆకర్షణ దానికి విదేశాల్లో గుర్తింపు లభించటం!

ఇన్నిన్ని అవార్డులు వచ్చి, ఆస్కార్ కు నామినేషన్లు లభించటంతో అంతగా వారిని ఆకర్శించిన విషయం ఏమిటోనన్న కుతూహలం ఈ సినిమా చూసేట్టు చేసింది.

సాధారణంగా విదేశాల్లో అవార్డులు కొట్టే సినిమాలలో పేదరికాన్ని చూపేవే అధికం. అమర్ అక్బర్ ఆంథోనీకో, దిల్వాలే దుళన్ లేజాయేంగే కో అవార్డులు రావు.

దో భీగా జమీన్, పథేర్ పాంచాలి ఇలా మనకు అవార్డు సినిమాలంటే పేదరికాన్నయినా చూపాలి. లేకపోతే, తెరపై బొమ్మ కదలక మనల్ని సేట్లోంచి కదిలించి బయటకు తరమాలి. అందుకే అవార్డు సినిమాలపైన అన్ని జోకులు.

అందుకే, పేదరికానికి అవార్డు రావటమూ కొత్త కాదు, తెరపైన పేదరికాన్ని చూడటమూ కొత్తకాదు. అందుకే, ఈ సినిమా ఎలాంటి ప్రత్యేకంగా అనిపించదు.

ఒకరకంగా చూస్తే, ఇంతకన్నా దుర్భర దారిద్ర్యాన్ని, కంట నీరు పొంగించి, కడుపు తిప్పేటంత దారిద్ర్యాన్ని మనం మన సినిమాల్లో చూశాము.

సిటీ ఆఫ్ జాయ్ లో కూడా దరిద్రాన్ని చూశాము. అయితే, మనల్ని విదేశాలనుంచి వచ్చినవాడే ఉద్ధరిస్తాడని చూపుతాడా సినిమాలో. అయితే, ఆ సినిమా స్క్రిప్టు పకడ్బందీగా వుండి, కెమేరాపనితనం, నటనలు గొప్పగావుండటం, ముఖ్యంగా కథలో బలం వుండటం ఆ సినిమాను, పేదరికాన్ని చూపే సినిమానే అయినా, అంతగా బాధ కలిగించదు. ఎందుకంటే, ఆ సినిమాలో పేదరిక ప్రదర్శనలో కెమేరా ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నట్టుండదు. పేదరికాన్ని అందంగా చూపించే ప్రయత్నాలు కనబడవు. కెమేరా కోణాలలో, తెరపైన కనిపించే దృష్యాల రంగులు, లైటింగులలో, పేదరికంలోని వేదనను, బాధను ప్రేక్షకుడికి చేరువ చేసి మనస్సాక్షిని తట్టి లేపాలన్న ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది. అందుకే, సిటీ ఆఫ్ జాయ్, ఒక విదేసీయుడు రాసిన కథ అయినా, తీసిన సినిమా అయినా, విదేశీయుడు ప్రధాన పాత్ర పోషించినా సినిమా పరంగా ఒక ద్రుశ్య కావ్యంగా మిగులుతుంది.

ఇదేమాట, స్లం డాగ్ మిలియనీర్ గురించి అనలేము.

ముందుగా, సినిమా కథలో లోపాలున్నాయి. ఇది, నవలపైన వ్యాఖ్య కాదు. ఎందుకంటే, సినిమా నవలను అనుసరించదు.

సినిమా నాయకుడిని, పోలీసులు హింసించటంతో కథ ఆరంభమవుతుంది. వాళ్ళు ఎందుకు హింసిస్తారంటే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పటంలో ఆ పేద పిల్లవాడు మోసం చేశాడని కార్యక్రమ నిర్వాహకులు అనుమానిస్తారు. అందుకని.

ఇది ఏరకంగానూ లాజిక్ కు నిలవదు.

ఒకవేళ నిర్వాహకులే అనుమానిస్తే, ఆ విషయాన్ని బట్టబయలు చేయరు. దానివల్ల వారి కార్యక్రమమే దెబ్బ తింటుంది. వారి credibility అనుమానాస్పదమవుతుంది. టీఆఋపీ రేటింగులకోసం ఆ పని చేశారనుకుంటే, సినిమాలో ఆకోణం చూపరు. కేవలం, ఒక మురికివాడల పిల్లవాడికి అంత తెలివి వున్నదని ధనవంతులు నమ్మరని చూపాలన్నది దర్శకుడి వుద్దేశ్యం. అందుకోసం వారు ఎంచుకున్న మలుపు సినిమాలో పొసగలేదు. దాంతో సినిమా కథ బలహీనమయిపోయింది.

ప్యాసా సినిమాలో ఒక సన్నివేశముంది. హీరో పేదవాడు. రహెమాన్ పాత్ర అతడి రచనలను ప్రచురిస్తానంటాడు. కానీ రహెమాన్ కు కవితలకన్నా, హీరోను అవమానించటం పైనే ద్రుష్టి వింటుంది. ఒక పేదవాడి మనో భావాలతో ధనవంతులెలా ఆడుకుంటారన్నది, ఆ సీను చూపినంత ప్రతిభావంతంగా చూపిన సనివేశాలు తక్కువ.

అనాడి అని రాజ్ కపూర్ సినిమా వుంది. దాన్లో ధనికుడయిన మోతీలాల్ మోసాన్ని పేదవాడయిన రాజ్ కపూర్ అర్ధం చేఉకుని నిరసిస్తాడు. గొప్ప సీనది.

అలాగే, శ్రీ420 లో అందరూ డబ్బు వెంట పడుతూంటే అసహ్యించుకుని రాజ్ కపూర్ పాత్ర డబ్బుని వెదజల్లి మనుషుల డబాశను పరిహాసం చేతుంది. ఇదెంత గొప్ప సీనంటే దీన్ని మక్కీగా  its a mad mad mad world సినిమా పతాక ంసన్నివేశంలో కాపీ కొట్టారు.

ఈ మూడు ఉదహరించిన ద్రుష్యాలలో పేదరికం బాహ్యంగా కనబడదు. కానీ, పేదరికంతో ఆడుకునే ధనికుల మనస్తత్వాలు, పేదల మనస్సులలో దాగిన అగ్నిజ్వాలలు, నిరసనలు తెలుస్తాయి.

నిజాయితీగా తాను సమాధానాలిస్తున్నా, తనని అనుమానించిన వారిని మన స్లం హీరో ఏమీ అనడు. అసలా ప్రసక్తే తేడు. ఏమీ జరగనట్టు పోలీసు స్టేషన్ నుంచి, స్టుడియో కెళతాడు. సమాధానమిచ్చి గెలుస్తాడు. నాయికతో సంతోశంగా వుంటాడు. హీరోలో నిరసన, క్రోధం, గెలిచానన్న కసి ఏమీ కనబడవు. అంటే , ఈ సినిమా తీసిన వారికి పేద పిల్లవాడి మనసుతో సంబంధం లేదు. మురికివాడలను అంత దగ్గరగా, సహజంగా చూపినవారు, పిల్లవాడి మనస్తత్వాన్ని అంతే లాజికల్ గా ఎందుకు చూపలేదు. ఇది స్క్రిప్టు లోపమా? దర్శకుడి ద్రుష్టి దోషమా?

ఇందులోని, అనేక సన్నివేశాలలో క్రమం లేదు. అవి logical conclusion కు చేరటమన్నది లేదు. rounding off of scene అన్నది స్క్రిప్టు రచయితకూ, దర్శకుడికీ తెలిసినట్టు లేదు.ఏ ఒక్క సన్నివేశంలోనూ తీవ్రత లేదు. పిల్లలు తాజ్ మహల్ లో వ్యాపారం చేసిన సంఘటనలు, దొంగల గుడారంలో సంఘటనలు, ఎంతో క్రుతకంగా వున్నాయి. ఒక సీగ్రడు తెలుగు సినిమాలో దీని కన్న ఎక్కువ పట్టు వుంటుంది. అలాగే, ఇద్దరు హీరోలు, పేదరికంలోంచి ఒకడు దొంగగా, ఇంకొకడు మంచివాడిగా ఎదగటం మన ఫక్తు ఫార్మూలా సినిమా కథ. ఈ కథ ఆధారంగా మనవారు గొప్ప సినిమాలు బోలెడు తీశారు. అవి చూసిన తరువాత ఈ సినిమాలో మనకు కొత్త దనమెలాగో వుండదు, వాటి ముందు ఇది, తప్పటడుగులు నేరుస్తున్న పిల్లవాడి ప్రయత్నంలా వుంది.

ఇక, దొంగ దగ్గర వున్న నాయిక దగ్గరకు, హీరో వెళ్ళిన సన్నివేశం, ఆమె తప్పించుకున్న వైనం, చివరికి ఇద్దరూ కలవటం లాంటివన్నీ చూస్తూంటే మన పాత సినిమాలలో హీరో డిల్లీలో వుండి పాడితే జెర్మనీలోవున్న హీరోయిన్ విని పరుగెత్తుకు వచ్చిన సంఘటనలే వీటికన్నా నమ్మేఅట్టున్నాయనిపితుంది.

ఈ సినిమా కథను చెప్పేందుకు స్క్రిప్టు రచయిత ఎంచుకున్న విధానమూ లోప భూయిష్టమే. ఇలాంటి కథకు అలాంటి కథన పద్ధతి సరిపోదు.

ఫారెస్ట్ గంప్ అని ఒక సినిమా వుంది. ఇదే కథన పద్ధతి అది. ఈ పద్ధతిలో  emotional drama లు బాగా పండుతాయి. సస్పెన్స్ కథలలో ఒక్కొక్క నిజాన్ని కొంచెం కొంచెం చూపుతూ ఉత్సుకత పెంచుతూ ప్రేక్షకుడిని తప్పుదారి పట్టించి, చివరికి అసలునిజాన్ని వెల్లడి చేసి ఆశ్చర్య పరచటానికి ఈ పద్ధతి పనికోస్తుంది.

అయితే ఈ సినిమాలో ఎమోషనలూ లేక సస్పెన్సూ లేక సినిమా విసుగొస్తుంది. ఎందుకంటే, ఈ పద్ధతివల్ల ప్రేక్షకుడు ఏ పాత్రతోనూ తాదాత్మ్యం చెందలేకపోతాడు. identify చేసుకోలేకపోతాడు. అది జరగాలంటే, కథ, నటులు, కథనం ఫారెస్ట్ గంప్ అంత గొప్పగా వుండాలి. డిజావూ అంత సంక్లిష్టంగా నయినా వుండాలి. 13 ఫ్లోరంత తిక మకగానయినా వుండాలి. అవేవీ లేక పోవటంతో సినిమా బోరొస్తుంది.

పాత్రల వ్యక్తిత్వ చిత్రీకరణ, మనస్తత్వ పరిశీలన పయిన శ్రద్ధ పెట్టక పోవటం, కేవలం పేద రికం నిజానికి దగ్గరగా వుండి మిగతా విషయాలు మనకలవాటయిన రీతిలో వుండటంతో ఈ సినిమాకు ఎన్ని అవార్డులు వచ్చినా మన దృష్టిలో ఇదొక మామూలు, అలవాటయిన అర్ధంలేని అవార్డు సినిమాగా మిగులుతుంది.

గమనిస్తే, ఈ సినిమాలో అందంగా కనిపించిన దృష్యాలేవయినా వుంటే అవి మురికివాడలవే. ఆ దృష్యాలను, స్పష్టమయిన కాంతిలో, పంచ రంగులలో చూపటంవల్ల, అవి చూస్తూ కెమేరా ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్న భావన కలుగుతుంది. సాధారణంగా, విషాలమయిన సముద్రాన్ని, ఇతర ప్రకృతి దృష్యాలనూ చూపేటప్పుడిలాంటి రంగులను, కెమేరా కోణాలనూ వాడతారు. అందుకే  voyeuristic అన్నారు కొందరు.

ఇంకా గమనిస్తే, దుర్భరమయిన దార్ద్ర్యాన్ని చూపే సన్నివేశాలీ సినిమాలో లేవు. వొళ్ళు ముడుచుకుని, కళ్ళల్లో ఒక్క రూపాయికి ఆశతో అడుక్కునే ముసలైవారీ సినిమాలో లేరు. తిండి కోసం చెత్త కుండీల దగ్గర కాట్ల కుక్కలలా తమలో తాము, తమతో పోటీ పడే పందులతో పోరాడే పేదలు లేరు. అలాంటి హృదయ విదారకమయిన దృష్యాలేవీ ఈ సినిమాలో లేవు.

మురికివాడల్లో వుంటూ, మేకప్పు వేసుకున్న నాయకుడి తల్లిని హిందూ మత తత్వ శక్తులు చంపటం, పిల్లలు హాయిగా పరుగెత్తి తప్పించుకోవటం, ఇద్దరు ముస్లిం పిల్లలు, హిందూ బాలికపయిన జాలిపడి మానవత్వం చూపటం, ఇవన్నీ మనకలవాటే.

ఇలాంటి  clitched సీనుల  clitched  సినిమాలు, మనకేకాదు, వారికీ అలవాటే. మామూలుగా అయితే, ఇలాంటి లోపభూయిష్టమయిన అర్ధంలేని అసంబద్ధ సినిమాను వారు అవార్డుకు పరిగణించేవారేకారు. మన మదర్ ఇండియా, లగాన్ లే వారికి పనికి రాలేదు. మరి ఇది ఎందుకు అంత వారికి అంత గొప్పగా అనిపిస్తోందో వేరే చెప్పాల్సిన అవసరం లేదుకద!

February 5, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.