Archive for the ‘నీరాజనం’ Category

నేను చేసిన బ్రేకింగ్ న్యూస్!

ఇది నేను చేసిన బ్రేకింగ్ న్యూస్. (అందరికీ అర్ధమవాలనే ఈ పదప్రయోగం)
ఇవాళ్టి ఆంధ్రప్రభ దిన పత్రికలో ఎడిట్ పేజీలో ప్రచురితమయింది.
ఈవార్త మన తెలుగు  దిన పత్రికలలో కానీ, న్యూస్ చానెళ్లలో దేన్లో కానీ ఇంతవరకూ రాలేదు. ఈవార్త మొదటగా ఆంధ్రప్రభలోనే వచ్చింది. దీన్ని నేనే రాశాను. అందుకే ఇది మన తెలుగులో మాత్రం నేను చేసిన బ్రేకింగ్ న్యూసు.

 

December 16, 2011 · Kasturi Murali Krishna · 4 Comments
Posted in: నీరాజనం

నేను-షమ్మీ కపూర్.

నిన్న ప్రపంచ తెలుగు మహా సభలో వుండగా అమ్మ ఫోను చేసింది.

నీకో విషాద వార్త, అంది.

నాకు విషాద వార్తలేవీలేవు, అయినా ఏమిటది? అని అడిగాను.

బాధపడవద్దు, నీ జంగ్లీ, జన్వర్, బద్ తమీజ్, పగ్లా కహీకా, ప్రిన్స్,రాజ్ కుమార్, చోటా సర్కార్, లాట్ సాహెబ్, ప్రొఫెసర్ పోయాడు. అంది.

అలాగా, అని పెట్టేశాను.

కళాకారులకు మరణం అంటూ వుంటే అది వాళ్ళు కళను సృజించటం ఆగొపోవటమే, అని నా అభిప్రాయం. అందుకే, నాకు ఎలాంటి బాధ అనిపించలేదు. ఎందుకంటే, షమ్మి కపూర్ కళాసృజన ఎప్పుడో ఆగిపోయింది.

జీవితాన్ని పూర్తిగా అనుభవించాడు. జీవించాడు.

షమ్మి కపూర్, హీరోగా నటించటం ఆపటంతోటే సినిమాలలో రొమాన్స్ అన్నది అంతం అయిపోయింది. ఇప్పుడు పోయింది, అనాటి అధ్భుతమయిన కళాకారుడి గుర్తుగా వున్న భౌతిక శరీరం మాత్రమే. తన సినిమాల ద్వారా, సినిమాలలో ప్రదర్శించిన అనేక హావభావాల ద్వారా తర తరాలను షమ్మి కపూర్ ప్రభావితం చేస్తూనేవుంటాడు.

నేను పదో తరగతి పరీక్ష  చివరిది రాసిన తరువాత అమ్మ నన్ను అమితాభ్ సినిమా ది గ్రేట్ గాంబ్లర్ కు తీసుకువెళ్ళింది. నాకా సినిమా నచ్చలేదు. ఇంటికి వచ్చి అన్నయ్యతో అదేచెప్పాను. అదేరోజు వాడు ఒక పాత సినిమా చూసి వచ్చాడు. వాడికి అది మరోసారి చూడాలని వుంది. నీకో అద్భుతమయిన సినిమా చూపిస్తానని, మరుసటి రోజు నన్ను ఒక హిందీ సినిమాకు తీసుకెళ్ళాడు.

అప్పటికి నాకు హిందీ సరిగ్గా రాదు. అన్ని సబ్జెక్టుల్లోకీ హిందీలోనే మార్కులు తక్కువ వచ్చేవి. 20 పాస్ మార్కంటే అతి కష్టం మీద 19 దాకా లాగేవాడిని. టీచర్లు దయ తలచి ఒక మార్కుకలిపి ముందుకు నెట్టేవారు.

అందుకే హిందీ సినిమా అంటే నేనంత ఇష్టం చూపలేదు. అదీ పాత సినిమా! కానీ, ఏదో ఒకటి సినిమా చూసే చాన్సు దొరుకుతుంది కదా, ఎందుకు వదలుకోవటం అని వెళ్ళాను.

ఆ సినిమా  నా పై ఎంతగా ప్రభావం చూపిందంటే, నేను, నా అభిప్రాయాలి, ఆలోచనలు, సర్వం మారిపోయాయి. జీవితాంతం నన్ను వెన్నంటి వుండే ముగ్గురు ప్రాణ స్నేహితులు నాకు పరిచయమయ్యారు. నా  వెంట వుంటూ, ప్రతిక్షణం ఎలాంటి పరిస్థితిలోనయినా, నాకు మార్గదర్శనం చేసే ముగ్గురు స్నేహితులు వారు.  మహమ్మద్ రఫీ, శంకర్ జైకిషన్, షమ్మీ కపూర్ అనే ఆ ముగ్గురు స్నేహితులు ఈనాటికీ నాతోనే వున్నారు. నా ఊపిరిలో ఊపిరయి, నా రక్తం లో రస్క్తమయి, ప్రతి ఆలోచనలో వారయిపోయారు.జంగ్లీ సినిమా నాలో రొమాంటిక్ ఆలోచనలకు ఊపిరి పోసింది. సైరాబాను అందానికి కొలబద్ద అయింది. ఈ సినిమాతో హిందీ సినిమాల , పాటల ప్రపంచాల ద్వారాలు తెరచుకున్నాయి. ఉర్దూ నా అభిమాన భాష అయింది.

నిజానికి రొమాన్స్ అన్నది నేను రఫీ పాటల ద్వారా, షమ్మీ నటన ద్వారా తెలుసుకున్నాను. అందుకే, అందమయిన యువతిని చూస్తే, ఏయ్ గుల్బదన్, ఫూలోంకి మహెక్ కాటోంకి చుబన్ అని పాడాలని పిస్తుంది, ఇస్ రంగ్ బదల్తీ దునియామే, ఇన్సాన్ కి నీయత్ ఠీక్ నహీ, నిక్ లాన కరో తుం సజ్ ధజ్ కే ఈమాన్ కి నీయత్ ఠీక్ నహీ, అని చెప్పాలని వుంటుంది, బదన్ పె సితారె లపేటె హువె, ఓ జానె తమన్నా కిధర్ జారహేహో, జరా పాస్ ఆవో, తొ చైన్ ఆజాయే, అని కవ్వించాలనుంటుంది. లాల్ చడీ మైదాన్ ఖడీ అని కవ్వించాలని వుంటుంది. తుం సె అచ్చా కౌన్ హై, అని ఏడ్పించాలని వుంటుంది. దిల్ లేగయీ. లేగయీ, లేగయీ, ఎక్ చుల్బులీ, నాదినీ అని పాడుకోవాలని వుంటుంది. జబ్ ముహబ్బత్జవాన్ హోతీహై, హర్ అదా ఇక్ జుబాన్ హోతీహై, అని చెప్పాలనుంటుంది. ఇషారో ఇషారోమె దిల్ లేనె వాలి, బతాయే హునర్ తూనె సీఖా కహాన్ సే అని అడగాలివుంటుంది. దీవాన హువా బాదల్, సావన్ కి ఘటా చాయీ, యేదేఖ్ కె దిల్ ఝూమా, లీ ప్యార్ నె అంగ్డాయీ అని ఆనందించాలని వుంటుంది. కాష్మీర్ వెళ్ళినప్పుడు, బోట్ లో కూచుని, ఒక వంక సైరాబానూను మరో వంకా షర్మీలా టాగోర్ ను ఊహిస్తూ, కిస్ కిస్కో ప్యార్ కరూ, కైసే ప్యార్ కరూ అని పాడుతూంటే దూరం నుంచి ఆశా పారేఖ్, ఓ మెరే సోనారె సోనారె సోనా అని పాడుతున్నట్టు ఊహించుకుని ఎంత ఆనందించానో.తారీఫ్ కరూ క్యా ఉస్కీ జిస్నె తుమ్హే బనాయా అని నా స్నేహితులను ఎంతగా పొగడుకున్నానో.

షమ్మీ కపూర్ పాటలు పాడుతూ, కిసీన కిసీసె కభీన కభీ కహీన కహీ దిల్ లగానా పడేగా అనుకుంటూ, జానె మెర దిల్ కిసె ఢూంఢ్ రహాహై ఇన్ హరీ భరీ వాదియోమె, అనుకుంటూ, మద్ హోష్ హవా మత్వాలె ఫిజా, సంసార్ సుహానా లగ్తాహై, కర్ లేన కిసీసె ప్యార్ కహీన్ దిల్ అప్న దివానా లగ్తాహై అని ఒక్కడినే పాడుకుంటూ, మనసంతా కళ్ళు చేసుకుని, హృదయమంతా రొమాంటిక్ ఊహలతో నింపుకుని, సౌ బరస్ కే జిందగీ సె అచ్చేహై, ప్యార్ కే దో చార్ దిన్, అని తపించిన రోజులెన్నో.

ఓ అందమయిన అమ్మాయివెంటపడి, అకేలే అకేలే కహా జారహెహో, హమే సాథ్ లేలో జహాన్ జారహేహో, అని ప్రాధేయపడాలనీ, దీవానేక నాం తో పూచో, ప్యార్ సె దేఖో కాం తో పూచో, చాహె ఫిర్ న మిల్నా, అని బ్రతిమిలాడాలనీ, యూ తో హమ్నే లాఖ్ హసీన్ దేఖే హై తుంసా నహీ దేఖా అని చెప్పాలనీ, బద్ తమీజ్ కహో యా కహో జాన్వర్, మెరా దిల్ తుఝీ పె ఫిదా హోగయా అనాలనీ, ముఝె అప్నా యార్ బనాలో ఫిర్ దేఖో మజా ప్యార్ కా అని సవాల్ చేయాలనీ ఎన్నెన్నో ఊహలకు జీవం పోశారు నా స్నేహితులు.

చివరికి ఒక రోజు నా కలలు రూపు పోసుకుని వస్తే, సలాం అప్కీ మీఠీ నజర్ కో సలాం, కియా హంసె జాదూ అసర్ కో సలాం అన్నాను. తుం నె ముఝే దేఖా హోకర్ మెహెర్బాన్, రుక్ గయీ యే జమీ, థం గయా ఆస్మాన్ అని మోకాళ్ళపై కూచుని కళ్ళల్లో చూస్తూ చెప్పాను.
.ఐసీతొ మెరీ తక్దీర్ నహీ, తుంసాజొ కొయీ మహ్బూబ్ మిలే దిల్ ఆజ్ ఖుషీ సే పాగల్ హై ఏయ్ జానె వఫా తుం ఖూబ్ మిలే అని ఆనందించాను. కభి హం నె నహీ సోచా థా ఐసా దిన్ భీ ఆయేగా అని ఎగిరాను. హం ప్యార్ కె తూఫానోమె గిరేహై, హం క్యాకరే అని గెంతాను. కొయి ప్యార్ హమేభీ కర్తాహై, హం పర్ భి కోయీ మర్తాహై, హమే తుం క్యాకహె, మొహబ్బత్ కే ఖుదా హం హై, అని పిచ్చిగా పాడుకున్నాను. మెరీ మొహబ్బత్ సదా రహేగీ, జవాన్ రహేగీ అని వాగ్దానం చేశాను. జనం జనం కా సాథ్ హై నిభానేకో, సౌ సౌ బార్ మైనే జనం లియా అని చెప్పాను. ఆమెకు కోపం వస్తే ఎహెసాన్ తెరా హోగాముఝ్ పర్ దిల్ చహతాహై జో కహెనేదో అని వేడుకున్నాను. కోపం తగ్గక పోతే హై దునియా ఉసీకీ జమానా ఉసీకా అని ఏడ్చాను.

ఇప్పుడు మా అమ్మాయితో రెమ్మామ్మా రెమ్మామ్మా రే పాడుతున్నాను. చక్కే మె చక్కా చక్కేకి గాడీ అని కారులో పాడుకుంటున్నాము. తనని నిద్ర పుచ్చుతూ మై గావూ తుం సోజావో పాడతాను. అందుకే షమీ కపూర్ ఎప్పుడో చెప్పాడు, తుం ముఝేయూ భులాన పావోగె, జబ్ కభీభీ సునోగె గీత్ మెరే సంగ్ సంగ్ తుం భి గుంగునావోగే అన్నాడు.

అందుకే ఇప్పుడు షమ్మీ మరణిస్తే నాకు విషాదం లేదు. బాధ లేదు. ఎందుకంటే, నా వ్యక్తిత్వం రూపు దిద్దుకుంటున్న సమయంలో నాకు సరయిన మార్గ దర్శనం చేసి నన్ను సరయిన దారిలో పెట్టి సరయిన ఊఅహలు, ఆలోచనలిచ్చిన అధ్భుతమయిన వ్యక్తులు నాకు పరిచయమయ్యారు. ఎప్పటికీ నన్ను వెన్నంటే వుంటారు.

యే మేల దోఘడీక దో దినోంకి హై బహార్
సమయ్ కి బహెతి ధార్ కహతి జాతిహై పుకార్,
మెహెమాన్ కబ్ రుకేంగె కైసె రోక్ జాయెంగె
కుచ్ లేకె జాయెంగె, కుచ్ దేకె జాయెంగె.సవేరే వాలి గాడీసె చలేజాయేంగే
అన్నాడు. ఉదయం 5 గంటల బండీకి వెళ్ళిపోయాడు.

అవును మన ప్రేమ భిమానం అనురాగాలను వెంట తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు షమ్మి కపూర్. మనకు జీవితాంతం మరువలేని అనుభూతులను ఎన్నెన్నో  ఇచ్చాడు.    అందుకే కళాకారులు భౌతుక శరీరాన్ని విడిస్తే బాధ కలుగదు. సృజన చేయలేని దుస్థితి నుంచి, నిర్వ్యాపార జీవితం నుంచి విముక్తి కలిగినందుకు ఆనందం కలుగుతుంది. వారి కళను తలుచుకోవటాన్ని మించిన నివాళి మరొకటి లేదు.

August 15, 2011 · Kasturi Murali Krishna · 3 Comments
Posted in: నీరాజనం

సచిన్ దేవ్ బర్మన్- పాడుతా, తీయగా…

ఫిబ్రవరి నెల ఈభూమిలో ప్రచురితమయిందీ విశ్లేషణాత్మకమయిన వ్యాసం.

March 5, 2011 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: నీరాజనం

సాహిర్ లూధియానవీ- ఒక పరిచయం!

PAGE 3PAGE 4PAGE 5PAGE 6PAGE 7PAGE 8PAGE 9ఇది నేను ఈభూమి పత్రికలో పాడుతా తీయగా శీర్షికకోసం రాసిన వ్యాసం. అయితే, పత్రికలో ఈ శీర్షికకోసం రెండే పేజీలు కేటాయించటంతో వ్యాసాన్ని కుదించి వేసుకున్నారు. ఇప్పుడు ఆ వ్యాసాన్ని మొత్తంగా ప్రచురిస్తున్నాను. ఇది నా రాతప్రతి కావటంతో నా రాతను చూసేవీలుకలగుతుంది.

చదవండి.

 

PAGE 1PAGE 2

June 20, 2009 ·  · One Comment
Tags: , , , , , ,  · Posted in: నీరాజనం

మిలే సుర్ మేరా తుమ్హారా! తో సుర్ బనే, హమారా!

నేను చాలా బిజీగా వున్నాను. తెల్లారితే రెండు రోజులపాటూ ఎన్నికల అధికారి ఖైదులో వుండాలి. అంటే, ఈవారం ఇవ్వాల్సిన రాతలన్నీ రేపు తెల్లారేలోగా పూర్తిచేయాలి. లేకపోతే గ్యాప్ వస్తుంది. నాకది ఇష్టం లేదు. అందుకని, ఏయే రాతలు తెల్లారేలోగా రాయాలి, ఏవి వచ్చిన తరువాత రాయవచ్చు అని ప్రయారిటీలు నిర్ణయిస్తున్నాను. పవర్ పాలిటిక్స్ తప్పని సరిగా రేపు తెల్లారి ఇచ్చేయాలి. లేకపోతే ఒక వారం స్కిప్ చేయాల్సివుంటుంది. కాబట్టి ఇవాళ్ళ ఇంక కంప్యూటర్ దగ్గరికే వెళ్ళద్దని అనుకున్నాను. మళ్ళీ శుక్రవారమే పురర్దర్శనమని నిశ్చయించుకున్నాను.

సీరియస్ గా పవర్ పాలిటిక్స్ కి కావలసిన సమాచారం సేకరిస్తూంటే, నా కంప్యూటర్ లోంచి, మన్ డోలే మెర తన్ డోలే పాట వినిపించింది. దగ్గరకెళ్తే, ఆశ్చర్యం! నేను వింటున్నది హిందీ పాట కాదు. తెలుగూ పాట! తనువూగే, నా మనసూగే అంటోంది గాయని.

కళ్ళు నులుముకుని చూశా!

ధీరేసే ఆజారి అఖియన్ మే నిందియా ఆజారే ఆజా, ధీరే సే ఆజా, అని మ్రుదు మధురంగా ఆలాపిస్తోంది లత!

ఒకప్పుడేమిటి, ఇప్పుడుకూడా, ఏమాత్రం అవకాశం వున్నా లతా స్వరాన్ని వివాహమాడాలన్న తీవ్రమయిన ఆశనాకుంది. అందుకే, ఎప్పుడు, ఎలా ఆమె స్వరం విన్నా ఒళ్ళు పులకరిస్తుంది. అలౌకికానందాల అర్ణవాల అనంత పాథోరాశితో అణువణువూ మధుర రస ప్రవాహమవుతుంది.

అయినా, తమాయించుకుని, చూడు లతా, నేనేదో నా మనసుకు నచ్చిన పాటలు పాడుకుంటూంటే, తెలుగని, హిందీ అనీ….

నా మనసులో మాట శబ్ద రూపం దాల్చకముందే లత, పాట అందుకుంది.

నీలాల కన్నుల్లో మెలమెల్లగా, నిదురా రావమ్మా రావే, నెమ్మదిగా రావే,

స్థాణువయిపోయాను. అదే రాగం. అదే బాణీ. అదే స్వరం. అదే మాధుర్య! భాష మారింది. అంతే తప్ప ఇంకా ఏమీ మారలేదు!

ఇంతలో, హాయి హాయిగా ఆమని పాడే, అని వినిపించింది. నా దృష్టి అటు మళ్ళింది.

కానీ, అక్కడ వున్నది రఫి, లతాలు. వాళ్ళు పాడుతున్నది, కుహూ కుహూ బోలే కోయలియా!

ఇటు చూసేసరికి, పీబీ శ్రీనివాస్, సుషీల లు బృందావనమది అందరిదీ, గోవిందుడు అందరివాడేలే, అంటున్నారు.

అంతలో, లతా, రఫీలు, బృదావంకా కృష్ణ్ కణయ్యా, సబ్కీ ఆంఖోంకా తారా అన్నారు.

ఆవైపు చూస్తే, రఫి, బార్ బార్ దేఖో, అన్నాడు.

ఈవైపూ రఫీనే, ఎంతవారు కాని, వేదాంతులయిన కానీ వాలు చూపు సోకగానే తేలిపోదురో అని కొంటెగా నవ్వాడు. హిందీలో కన్నా తెలుగూలో వగలెక్కువ వొలక బోస్తున్నాడు.

ఇంతలో, శంకర్-జైకిషన్ లు రామయ్యా వస్తావయ్యా అని ఆడుతున్నారు. అంతలో, యేకాంతమూ సాయంత్రమూ మది నీకై వేచేనూ, అన్న, యే శ్యాంకీ తణాయియా, అన్న హిందీ మెలోడీ తెలుగులో వినిపించింది.

మరో వైపు నుంచి తలత్ మహ్మూద్ పరుగున వచ్చి, అందాల సీమా సుధా నిలయం, ఈ లోకమే దివ్య ప్రేమ మయం, అన్నాడు.

సీ రాం చంద్ర వచ్చి, ఓ బేతాజీ, కిస్మత్ కి హవా కభి నరం, కభి గరం అనటం పూర్తి చేయకముందే, అంట్లు తోముతూ నాగ భూషణం, ఓ బుచ్చిబాబు, అరెవో చిట్టిబాబు, తలరాతతనకే తికమక, మక తికా అని నవ్విస్తున్నాడు.

దేవానంద్ కారులో పోతూ రైల్లో వున్న ఆశా పరేఖ్ ను చూసి జియవొ జియ కుచ్ బోల్దో అని ఏడిపిస్తూంటే, రమణారెడ్డి తలమీద గుడ్డ వేసుకుని, అయ్యయ్యో చేతిలొ డబ్బులు పోయెనే, అయ్యయ్యో జేబులు ఖాళీ ఆయెనే అని నవ్విస్తున్నాడు.

రాజేంద్ర కుమార్, తెరి ప్యారీ ప్యారీ సూరత్ కో, అని నాయిక వెంటపడితే, ఇక్కడ సుషీల తియ తీయని తేనెల పాటలతో అలరిస్తోంది.

ఎక్కడో అమర్ స్వప్న అని బెంగాలీ పాట వినిపిస్తూంటే, అది ఘంటసాల గొంతులో, నా హృదయంలో నిదురించేచెలీ అయిపోయింది.

నా తల తిరిగ్పోసాగింది.

లక్ష్మి-ప్యారే పరుగున వచ్చి చాహూంగ మైతుఝే, అంటూనే వున్నారు, ఆంజనేయస్వామి, సాకేత సార్వభౌమా, అనేశాడు.

రాజేష్ ఖన్నా వచ్చి మేరే సప్నోంకి రాని కబ్, అంటూనే వున్నాడు, నాగార్జున దూకి, నిన్ను క్లాసులోన చూసినది లగాయత్తు, అని రమ్యకృష్ణ వెంటపడ్డాడు.

రాం కరే ఐసా హోజాయే, అని ముఖేష్ ఏదో అనాలనుకున్నాడు. ఘంటసాల అతనికా అవకాశం ఇవ్వలేదు. పాడుతా, తీయగా చల్లగా అని మాధుర్యాంబుధిలో పరవశింపచేశాడు.

అంతలో నేను ఉలిక్కి పడేట్టు యమ్మా అని అరచి షమ్మీకపూర్ ఒక సారిగా రంగంలోకి దూకాడు. వెంటనే, సుషీల, గుమ్మ గుమ్మ గుమ్మా గుమ్మెక్కించే ముద్దుల గుమ్మ అని నృత్యం ఆరంభించింది.

ఇదంతా ఏమిటి? అని అడిగాను.

లతా నవ్వి పందిట్లో పెళ్ళవుతున్నదీ అని పాడింది. జిక్కి వెంటనే, రాజాకీ ఆయేగీ బారాత్ అంది.

తప్పు, తప్పు, మీరు తారు మారు పాడారు, అన్నాను, గొప్పగా.

కళాకారుల ప్రపంచంలో, భావమూ, హృదయమూ మాత్రమే ప్రాధాన్యం. మామూలు మనుషులే, నా భాష, నా సంగీతం, నా ప్రాంతం అని గోల పెడతారు. మేమంతా ఒకటే. మమ్మల్ని ఒకటిగానే చూడండి అన్నారందరూ ముక్త కంఠంతో.

అంతలో, చిత్రంగా, అందరి స్వరాలూ, కలసి పోయాయి. అన్ని భాషలూ కలసి సరస్వతీదేవిలో మిళితమయిపోయాయి.

అప్పుడు వెలువడిందోక మిళిత స్వరం.

మిలే సుర్ మేరా తుమ్హారా, తో సుర్ బనే హమారా!

నా స్వరమూ నీ స్వరమూ సంగమమై, మన స్వరంగా అవతరించే!

April 14, 2009 ·  · 5 Comments
Posted in: నీరాజనం

రెండు పత్రికలు మూతపడుతున్నాయి!

రెండు తెలుగు పత్రికలు మూతపడుతున్నాయి. ఈ రెండు కూడా మంచి పత్రికలు. అంటే, నాణ్యత విషయంలో, ఆర్టికల్స్ ఎలా వుండాలన్న విషయంలో ఖచ్చితమయిన అభిప్రాయం కల పత్రికలివి.

ఈ రెండు పత్రికలలో ఒకటి వృధాప్యం వల్ల మూత పడితే, మరొకటి అర్ధాంతరంగా మూత పడుతోంది.

రసమయి పత్రిక గురించి చాలా మందికి తెలియక పోవచ్చు. కానీ, తెలిసిన వారికి ఆ పత్రిక ఎంతో నచ్చుతుంది. కొని దాచుకోవాల్సిన పత్రిక అది. సంగీతం, సాహిత్యాల గురించి లోతయిన ఆలోచనలు, మమచి అవగాహన వున్న ఆర్టికల్సు ఆయా రంగాలలో నిష్ణాతులయినవారు రాస్తారు.

ఆ పత్రిక సంపాదకులు శ్రీ నండూరి పార్థ సారథి గారితో నా పరిచయం కాకతాళీయంగా జరిగింది.

ఆయన అప్పుడే జరిగిన బాలల చలన చిత్రోత్సవం సమీక్ష రాసేందుకు ఇద్దరు ముగ్గురిని అడిగారట. ఆయన ఇచ్చిన డెడ్ లైన్ లోపల వారు రాయలేమన్నారట. అంతటితో అయితే కథ వుండేదే కాదు, ఇంత తక్కువ వ్యవధిలో నాణ్యత చెడకుండా రాయగలిగే రచయితగా వారంతా నాపేరే సూచించారట. దాంతో, నేనెవరో తెలియకున్నా, వారి దగ్గరనుంచి నా నంబరు తీసుకొని, ఇంకొంతకాలం వేరేవారిని ప్రయత్నించి కుదరక తప్పని పరిస్థితులలో అయిష్టంగా నాకు ఫోను చేశారాయన.

నండూరి పార్థసారథిగారికి ఎవరు రాసినా ఒక పట్టాన నచ్చదు. ఎవరు రాసినా ఆయన మళ్ళీ తిరిగి రాసుకుంటారు. నిక్కచ్చి మనిషి. ఆయనను మెప్పించటం కష్టం. ఆయనకు రాయటం నుంచి  మిగతావారు తప్పించుకోవటంలో ఇదీ ఒక అంశమే.

ఆయన నాకు ఫోను చేసినప్పుడు నేను డ్రయివింగ్ లో వున్నాను. ఆయన పేరు విన్నాను. అంతకు ముందే కొన్ని రోజుల క్రితం మా బంధువులు నాగపూర్ నుంచి హైదెరాబాదు వచ్చేస్తూ వారివద్ద వున్న పాత రసమయి సంచికలన్నీ నాకిచ్చేశారు. ఈ పత్రికకు రాయవచ్చుకదా బాగుంది అని అన్నారు. నాకీపత్రికగురించే తెలియదు. ఆ సంచికలు చూసి మంచి శీర్షికలున్నాయని అనుకున్నాను. అందుకే నండూరి వారు ఫోను చేయగానే వారిచ్చిన డెడ్ లైన్ లోగా రాస్తానని అన్నాను. అయితే, ఆర్టికల్ మీరొచ్చి కలెక్ట్ చేసుకోవాలి అన్నాను. ఆయన సరే అన్నారు.

మరుసటి రోజు మా ఆఫీసుకు వచ్చారు. అంత వయోవృద్ధుడిని ఆర్టికల్ కోసం అంత దూరమ్నుంచి రప్పించిన నా అహంకారానికి సిగ్గనిపించింది. కానీ, ఆయనను కలిసినందుకు ఆనందం కలిగింది. అంత పెద్ద మనిషి నా అర్టికల్ కోసం ఇంత దూరం వచ్చినందుకు ఒకింత గర్వం కూడా కలిగింది.

ఆర్టికల్ ఆయన చేతికివ్వగానే, చెప్పిన సమయానికి ఆర్టికల్ ఇచ్చే రచయితలను ఇంతవరకూ చూడలేదని అన్నారు. ఇద్దరమూ కాఫీ తాగుతూ మాట్లాడుకున్నాము. మాటలు సంగీతం వైపు మళ్ళాయి. హిందీ సినిమా పాటలు దొర్లాయి.

హిందీ సినిమా పాటలనగానే నేను పాటలు, రాగాలు, పాటల పదాలు, గేయ కర్తలు, సంగీత దర్శకులు. గాయనీ గాయకుల గురించి మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాను. ఆయనకు నా మాటలు నచ్చినట్టున్నాయి. పాటలనీ కోణంలో ఎప్పుడూ వినలేదు. ఒక శ్ర్ర్షిక రాయవచ్చుకదా అని అడిగారు.

ఫలితంగా, రసమయిలో నా శ్ర్ర్షిక ఆరంభమయింది. సినిమా పాటలలో గేయ రచయితలు చేసిన చమత్కారాలు, సినీ సందర్భ పరిథిలో ంవొదుగుతూ పాట్లలో సార్వజనీన భావాలు పొదిగి వాటిని సకల మానవుల సంవేదనల ప్రతిబింబాలుగా మార్చిన విధానాలను వివరిస్తూ శీర్షికను ఆరంభించాను.

ముందుగా ప్రతి నెలకొక గేయ రచయిత పరిచయం అనుకున్నాము. శైలేంద్ర తో ఆరంభించాను. ఒక సంచికలో శైలేంద్రను కుదించలేక అవస్థపడ్డాను. ఎలాగో ముగించి పంపాను. ఆయనకు నచ్చింది. నాకు సంతృప్తి అనిపించ;లేదు.

ఇదే ఆయనతో చెప్పాను. నా మనసుని గ్రహించారు. అన్ని నిబంధనలనూ ఎత్తివేశారు. నీ ఇష్టమొచ్చినట్టు రాయి అన్నారు. అంతేకాదు, వ్యాసం అందగానే, దాన్లో ఉదాహరించిన పాటలను ఫోనుచేసి అచ్చుతప్పులులేకుండా చెప్పి తెలుసుకునేవారు. గంటల తరబడి ఇద్దరమూ పాటలు, సాహిత్యమూ, సంగీతమూ, పాటల చిత్రీకరణల గురించి చర్చించుకునేవారము. ఎంతో ఆనందంగా సరదాగా గడచిపోయేది కాలం.

ఈ వ్యాసాలు రాస్తోఅ నేను ఎంతగా ఆనందించేవాడినో పద్మకు మాత్రమే తెలుసు. రాయగానే తనకు వినిపించటమేకాదు, రాసిన వారం పదిరోజులవరకూ ఆ పాటలు పాడుతూండేవాడిని. వాటిగురించి పద్మకు చెప్తూండేవాడిని. వీడియోలు చూపుతూ చిత్రీకరణ, నటుల హావ భావాలు, గాయనీ గాయకుల చమత్కారాలు వివరిస్తూండేవాడిని. అదో ప్రత్యేక ప్రపంచం.

అందుకే, ఎప్ప్పుడయినా నేను కాస్త చిరాకుగావుంటే పద్మ, రసమయి ఆర్టికల్ రాయండి అని కోరేది.

అలా, సాహిర్, మజ్రూహ్, షకీల్, హస్రత్ లను పరిచయం చేశాను. చూస్తూ చూస్తూ, నాలుగేళ్ళు తిరిగిపోఅయాయి. ఆతరువాత రెండు చలన చిత్రోత్సవాల గురించి రసమయికి రాశాను.

నండూరివారి గ్రాం ఫోను కలెక్షన్ విన్నాను. వారి పుస్తకాలు చదివాను. వారి ఇంటికి వెళ్ళి కూచుంటే సమయం ఎలా గడిచేదో తెలిసేది కాదు. ఎన్నెన్నో విషయాలను గ్రహించాను. నేను చాల తక్కువగా నవ్వుతాను. అలాంటిది వారి సమక్షంలో నవ్వుతూ నవ్వుతూ నేను కుర్చీలోంచి పడ్డ సందరెభాలున్నాయి. ఒకసారి టీవీలో వ్యంగ్య రచనల గురించి చర్చ జరిగినప్పుడు ఆయనను ఆహ్వానించాను. శ్రీరమణగారినీ ఆహ్వానించానుకానీ ఆయన తీరికలేదన్నారు. దాంతో నండూరి పార్థసారథి గారు, శ్రీరమణ గార్లను ఒకేవేదిక మీద చూసే భాగ్యం పోయింది.

ఇలా, ఆడుతూ పాడుతూ రాస్తూ పోతున్న నాకు ఆయన ఫోను చేసి వృధాప్యంవల్ల ఏప్రెల్ నెల నుంచీ రసమయి ఆపేస్తున్నాము. హస్ర్త ని ఏప్రిల్ నెలలోగా ముగించండి అని చెప్పారు.

నా గొంతులోని పాటనెవరో నొక్కిపట్టినట్టు అనిపించింది. అయితే, ఇందులో నేను చేయగలిగిందేమీ లేదు. ఇంతయినా రాయగలిగాను నేను అనుకున్నట్టు అని సంతృప్తి పడ్డాను. ఈయనతో ఇంత మాత్రమయినా పరిచయం కలిగింది అని సంతోషించాను.

all good things must come to an end .కాబట్టి end ఈ రకంగా వస్తున్నందుకు సంతోషించాను. చివరి ఆర్టికల్ ఇచ్చేందుకు వ్యక్తిగతంగా నేను వారింటికి వెళ్ళాను. చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నాము. ఇంటికి తిరిగి వస్తూంటే, మళ్ళీ ఇంత స్వేచ్చనిచ్చి నాకు నచ్చినట్టు నన్ను రాసుకోనిచ్చే ఎడిటర్ లభించటం   దుర్లభం అన్న ఆలోచన వచ్చింది. ఎందుకంటే, ఈ వ్యాసాలు రాస్తూ నేనెంత ఆనందించానో, వాటిని ప్రచురిస్తూ ఆయనా అంతగా ఆనందించారు. పాటల సంగీతంపైనే వుండే నా దృష్టిని సాహిత్యంవైపు మళ్ళించావోయ్ అన్నారు. రచయితను ఇలా మనస్ఫూర్తిగా అభినందించే సంపాదకులూ దొరకటం కష్టమే. నా అదృష్టమేమో, నాకు మాత్రం అలాంటి సహృదయులే తారసపడుతున్నారు. నన్ను మరింత ముందుకు నడిపిస్తున్నారు.

అందుకే, రసమయిలో లాగా మళ్ళీ రాసే అవకాషం దొరకదని తెలిసినా ఇక్కడితే ఈ అధ్యాయం ముగింది. ఇది నూతన అధ్యాయానికి నాంది అనుకుంటూ ముందుకు సాగాను. దారిలో సాహిర్ పాట పాడుకున్నాను.

ఎక్ రాస్తాహై జిందగీ జొ థం గయేతొ కుచ్ నహీ
యె కదం కిసీ ముకాం పే జొ జం గయేతొ కుచ్ నహీ

జీవితం ఒక ప్రయాణంలాంటిది. ఎక్కడాయినా ఆగిపోతే ఇది వ్యర్ధం. మనిషి ఏదో స్థాయిలో ఆగిపోతే ఈ ప్రయాణం వ్యర్ధం.

మనిషి జీవిత ప్రయాణంలో అనేక మజిలీలు వస్తాయి. కానీ అవేవీ అసలు గమ్యం కావు. ఇది గ్రహించి మనిషి ముందుకు సాగిపోతూనేవుండాలి.ఎక్కడా ఆగిపోకూడదు.

ఇల్లు చేరేసరికి ఈ భూమి సంపాదకుడు పోనుగోటి కృష్ణా రెడ్డి గారి నుంచి ఫోను వచ్చింది. వారికేదయినా శీర్షిక రాయమన్నారు. రకరకాల ఆలోచనలు దొర్లాయి. రసమయి గురించి చెప్పాను. హిందీ పాటలు తెలియనివారు, అప్పటికప్పుడు కాసెట్లు విని నోటికొచ్చినట్టు రాసేసి అదే గొప్ప అనుకుంటున్నారు. నువ్విలా మౌనంగా మూల వుండటం కుదరదు. మాకు పాటల గురించి రాయి. సాహిర్ తో ఆరంభించు. అయితే రసమయిలా నీ ఇష్టం వచ్చినంత రాసేవీలు లేదు. రెండే పేజీలు అన్నారు. ఫలితంగా ఏప్రిల్ నెల సంచికతో పాడుతా తీయగా శీర్షిక ఆరంభమయింది.

వెంటనే నా మదిలో ఒకపాట మెదిలింది.

బదల్ జాయే అగర్ మాలీ చమన్ హోతా నహీ ఖాళీ
బహారే ఫిర్ భి ఆతీహై, బహారే, ఫిర్ భి ఆయేంగే.

ఈ నెల శంకర్ జైకిషన్ గురించి రాస్తున్నాను. అది రాస్తూంటే, ఎందుకో ఈ పంక్తులు మెదలుతున్నాయి.

ఏక్ రాహ రుక్ గయీ తొ ఔర్ జుడ్ గయీ

మై ముడాతొ సాథ్ సాథ్ సాహిల్ భి ముడ్ గయీ

హవాకే పరోంపర్ మేరా ఆషియానా…..

మూతబడిన ఇంకో పత్రిక ఙ్నాపకాలు మరో పోస్టులో.

April 11, 2009 ·  · 11 Comments
Posted in: నీరాజనం