Archive for March 27, 2008

కురిసింది వానా నా గుండె లోనా……

వరుసగా మూడు రోజులనుంచీ హైదరాబాదు లో వర్షం కురుస్తోంది.ఇన్ని రోజులూ ఇంట్లో కూర్చుని పడుతున్న వర్షాన్ని చూస్తూ గడిపాను.నిన్న వర్షంలో తడిసాను.ధారాపాతంగా వర్షపు నీటి చుక్కలు శరీరం మీదపడుతూంటే అప్రయత్నంగా,నా ప్రమేయం ఏమీ లేకుండా గుండె లోతుల్లోంచి అనేక పాటలు ఒకదాని వెనుక మరొకటి తన్నుకు వచ్చాయి.కరువుతీరా పాడుకుంటూ ద్రైవ్ చేసుకుంటూ వర్షంలో తడిసా.
ముందుగా పెదిమలపైకి వచ్చింది…కురుసింది వానా నా గుండె లోనా…అంతలో,ఒక జంట వర్షంలో నీడ కోసం పరుగెత్తుతూ కనిపించారు.చిట పట చినుకులు పడుతూ వుంటే…నవ్వుకుంటూ సంతోశంగా పాడుకున్నాను.
ఇంతలో, ముగ్గురు పిల్లలు వర్షంలో తదుస్తూ కనిపించారు.కళ్ళముందు రాజ్ కపూర్,నర్గీస్ లు మెదిలారు.ప్యార్ హువా ఇక్రార్ హువా……వహ్ ,నిజంగా ధన్యజీవులు అనిపించింది.రొమన్స్ కు నిర్వచనం ఇచ్చరు.
కాస్తముందుకు వెళ్ళగానే,ఒక చెట్టు చాటున ఒక యువ జంట రొమాన్స్ కనిపించింది.వెంటనే నా మన్సులో దెవానాంద్,వహీదా లు మెదిలారు.రింఝింకే తరానే లేకే అయీ బర్సాత్,యాద్ అయీ కిసీసే వో పహ్లీ ములాకాత్…అహాహా…బర్సాత్ మే బర్సాత్ మే హంసె మిలే తుం సజన్ తుంసె మిలే హుం బర్సాత్ మే…….
ఇంతలో సరిపొయీ సరిపొని షెల్టెర్ కింద ఓ జంట కనిపించింది.నా కళ్ళముందు,దెవానంద్,నూతన్ కదిలారు .యే బహారే యే పుహారే యే బరస్తా సావన్ ధర్ధర్ కాంపే తన్మన్ మొరె బయ్యా ధర్లో సాజన్ అంది నూతన్.అజీఅనా దిల్మే సమానా అన్నడు దెవ్.రొమన్స్ కి పరాకష్ట అది.చోడ్ దో ఆంచల్ పట అది.పేయింగ్ గెస్ట్ సినెమా లోది.

అయితే,ఇంతలో నాకోసం, ఇంట్లో, వర్షాన్ని చూస్తూ,ఒకో నీటి చుక్కన్ని చూస్తూ, ఎదురుచూస్తున్న అమ్మాయి గుర్తుకువచ్చింది.ఓ సజ్ఞా……..ముత్యలు జాలువారినట్టు జాలువారుతునా నీటి బిందువులను సంగీతం ద్వార కనిపింపచేస్తాదు సలీల్ చౌధరీ.ఓ సజ్ఞా,బర్ఖా బహార్ అయీ,రస్కీ పుహార్ లయీ,అఖియోమె ప్యార్ లయీ ఓ సజ్ఞా.ఇక నాకు మరో పాట గుర్తుకు రాలేదు.ఈ పాటలోని ప్రతి అక్షరం,ప్రతి పదం,ప్రతి శబ్దం తలుచుకుంటూ,వింటూ,పాడుకుంటూ,మైమరచి పోయాను.వర్షం తగ్గితే బాధ అనిపించింది.ఫిర్కే వొ సావన్ అబ్ క్యూ న అయే..అనిపించింది.
వర్షంలో నా అనుభూతిని మీతో పంచుకోవాలనిపించింది.అయితే,ఇంత ఆనందంలోనూ ఒక అలోచన వచ్చింది…ఒకవేళ ఈ సినెమాలు,పాటలు మనకు ఈ రొమాంటిక్ వూహలు ఇవ్వకపోయివుంటే?బహుశా,మనము స్వంతంగా మన మనసులోని భావాలను వ్యక్త పరిచే ప్రయత్నం చేసేవరమేమో?అరువుభవాలతో అలౌకిక అనాందం పొందే బదులు,స్వంత ఆలోచనలతో ఆనందించే వారమేమో?కానీ,దేవ్,రాజ్కపూర్లు లేకపోతే రొమాన్స్ ఏమయిపోతుంది?అందుకే ఆ అలోచనని పక్కకు నెట్టి హాయిగా ఓ సజ్ఞా అంటూ ఇంట్లో అడుగుపెట్టా. 

March 27, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized