Archive for June, 2008

నా బ్లాగుకు వర్షాకాలం వచ్చింది!

అవును, నా బ్లాగుకు వర్షాకాలం వచ్చేసింది. నల్లటి మేఘాలు దట్టంగా అలముకున్నాయి. తీవ్రమయిన గాలులు, ఘోరంగా, ప్రచండ వేగంతో వీస్తున్నాయి. ఇంత జరుగుతున్నా, వాన వస్తుందో, లేదో తెలియని పరిస్థితి. నా బ్లాగు కూడా అలాంటి డోలాయమాన పరిస్థితిలో వచ్చింది.

వాన రాకడా, ప్రాణం పోకడా చెప్పలేమంటారు. అలాగే, ఇకపయిన, నేను ఎప్పుడు పోస్టింగ్ చేస్తానో తెలియని పరిస్థితి ఏర్పడింది. నేను నాందేడ్ వెళ్ళక తప్పని పరిస్థితి వచ్చింది.

నాకు, మా ఆఫీసులో ప్రమోషన్ వచ్చింది. నాందేడ్ లో పోస్టింగ్ వచ్చింది. దాదాపుగా ఒక సంవత్సరం అక్కడ పని చేశాను. చివరికి విసిగి, లాంగ్ లీవ్ పెట్టి, ఎండాకాలమంతా ఇంట్లో, రాసుకుంటూ, పుస్తకాలు చదువుతూ, సినిమాలు చూస్తూ, బ్లాగుతూ గడిపేశాను. కానీ, ఇప్పుడిక వెళ్ళక తప్పని పరిస్థితి వచ్చింది. కాబట్టి, రేపు నాందేడ్ ప్రయాణమవుతున్నాను.ప్రతి శని, ఆది వారాలు హైదెరాబాదు వస్తాను. కానీ, ఆ రెండు రోజులలోనే వారమంతా ఇవ్వాల్సిన రాతలు రాసేసి ఇచ్చేసి పోవాల్సివుంటుంది. అయినా సరే, వీలున్నప్పుడలా బ్లాగుతూనేవుంటాను. నాందేడులో కూడా అవకాశాన్ని చూసుకుని బ్లాగుతాను. ఎలాగయినా బ్లాగ్లోకంలో మితృలతో connect అయి వుండాలనే నా పట్టుదలను, అకుంఠిత దీక్షను మితృలంతా గుర్తించి, అభినందించి, ప్రోత్సహించాలని వేడుకుంటున్నాను. ఎప్పుడు వస్తుందో తెలియని వర్షంలా వర్షించే నా రాతలు కోతలను అనుభవించి ఆనందించాలని ప్రార్ధిస్తున్నాను.

మళ్ళీ ఎప్పుడో నాకు మంచి రోజులు వస్తాయన్న ఆశతో, ఆకశంతో సంబంధంలేకుండా వర్శిస్తున్న తడి కళ్ళతో, రేపు నాందేడ్ ప్రయాణమవుతున్నాను.

ఇకపయిన, హైదెరాబాదులో పడే ప్రతివర్షం నా కన్నీటి ధార  అని గ్రహించ ప్రార్ధన! 

June 30, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu

నేను చదివిన మంచి పుస్తకం-chasing the rainbow.

మనోజ్ దాస్ పేరు ఎవరికీ కొత్తగా పరిచయం చేయాల్సిన అవసరం లేదు. ఒరియా, ఇంగ్లీషు భాషలలో ఆయన రచనలు సాహిత్యప్రేమికులందరినీ అలరిస్తూన్నాయి.పలు ఇతర భాషలలోకి కూడా ఆయన రచనలు అనువాదమయ్యాయి.ఈ పుస్తకం చేసింగ్ ది రై బో అతని బాల్యం నాటి జ్ఞాపకాల సంకలనం.ఈ పుస్తకం టాగ్ లైన్-growing up in an indian village.

పాతకాలం నాటి వ్యక్తుల బాల్యాల్లాగే మనోజ్ దాస్ బాల్యం కూడా మనల్ని మంత్రముగ్ధులను చేస్తుంది. ఆనద పరవశులను చేస్తుంది.నవ్విస్తుంది.ఆలోచింప చేస్తుంది.అతని కథలలాగే, జీవితం పట్ల అవగాహనను కలిగిస్తుంది.

ఇందులో మొత్తం 28 అధ్యాయాలున్నాయి.ప్రతి అధ్యాయంలో అతని బాల్యానికి సంబంధించిన ఒక అనుభవం, ఒక జ్ఞాపకం పొందుపరచారు. వంశధారా, మహానదులు, ఎగసిపడే సముద్ర కెరటాలతో, అలల హోరుతో సహా మన కళ్ళముందు నిలబడతాయి.బాల్యం లోని అమాయకత్వం, ఆలోచనలు, మళ్ళీ మనకు మన బాల్య స్మృతులను గుర్తుకుతెస్తాయి. ఈ కథలు చదువుతూ పాథకుడు తన బాల్యానుభవాలను స్మరిస్తాడు. అంటే ఈ ఒక్క పుస్తకం చదవటం వల్ల డబుల్ మజా అన్నమాట.

ఆరంభంలో, సముద్రంలో కొట్టుకు పోయిన ఇద్దరు ప్రేమికుల కథ నుంచి, దయ్యలు, భూతాలు, ఎలుగుబంట్లు, పులుల్లు, టీచర్లు, రాజ్యాలు కోల్పోయిన రాజులు, అభిమాన ధనులయిన వ్యక్తులు, ఇలా ఒక అద్భుతమయిన ప్రపంచం మన కళ్ళముందు నిలుస్తుంది.

దీన్లోంచి ఒక చిన్న కథ చెప్తాను.

చిన్నప్పుడు నాటకం చూస్తాడు. దాన్లో రాధా, కృష్ణుడి వేశం కూడా ఇద్దరు మగ పిల్లలు వేస్తారు. వారితో సముద్రం ఒడ్డున నడుస్తూంటే, ఒక ముసలమ్మ రాధా కృష్ణుల కోసం తపిస్తూంటుంది. ఈ పిల్లలే ఆ వేశాలు వేసారని చెప్పినా నమ్మదు. ఇది రచయితలో నిజానిజాలు, భ్రమలూ, కల్పితాల గురించి ఆలోచనలు కలిగిస్తుంది. చెప్పనక్కర్లేదు, ప్రస్తుత సమాజంలో, తెరపైన భ్రమల మోజులో పడిన వారందరికీ ఈ సంఘటన కనువిప్పు కలిగిస్తుంది.

ప్రేమ గురించిన రొమాంటిక్ ఆలోచనల సంఘటన కూడా ఎదను కదలించే రీతిలో వుంటుంది.ఇలా ప్రతి ఒక్క సంఘటన మన మనసులో స్థిరంగా ముద్ర వేసేదే.

అందరూ తప్పని సరిగా చదవాల్సిన పుస్తకం ఇది. జీవిత చరిత్రలా కాక ఒక రమ్య మయిన కథల సంకలనం లా చదువుతూ పోవచ్చు.

ఈ పుస్తకాన్ని ఆక్స్ ఫొర్డ్ యూనివర్సిటీ ప్రెస్ వారు 2004 లో ప్రథమంగా ముద్రించారు.వెల అప్పుడు, 275/-.     

June 28, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu

దశావతారం-ఒక దోషావతారం.

నార్సిస్సస్ గురించి అందరికీ తెలుసు.తన అందం చూసి తనని తానే మోహించిన వ్యక్తి అతడు. తన అందం చూసి మురిసిపోవటాన్ని నార్సిసం అంటారు. ప్రతి కళాకారుడిలో నార్సిజం తప్పనిసరిగా వుంటుంది. అది లేకపోతే, కళాకారుడు కళను సృజించలేడు.అయితే, ఈ నాసిజం హద్దులుదాటితే, అతని కళ దెబ్బతింటుంది.కళ స్థానాన్ని కూడా కళాకారుడే ఆక్రమిస్తాడు. ఇందుకు మంచి ఉదాహరణ కమలహాసన్ నిర్మించి నటించిన దశావతారం!

కమలహాసన్ నటనాపటిమ గురించి ఎవరికీ సందేహాలు లేవు. మన దేశంలో వున్న అత్యద్భుతమయిన నటులలో అగ్రస్థానాన్ని ఆక్రమిస్తాడు. మన సినిమాల్లో నటులకు తమ నటనను ప్రదర్శించేందుకు సరయిన అవకాశాలు రావు. అయినా సరే, తానే తన నటన ప్రతిభను ప్రకటించే రీతిలో సినిమాలు రూపొందిస్తూ వస్తున్నాడు కమల్. ఇది చేయటానికి కూడా నటుడికి ఆత్మ విశ్వాసంతో పాటూ, నార్సిజం కూడా అవసరమే. అయితే, దశావతారం చూస్తూంటే, కమల్ నార్సిజం హద్దులు దాటిందని పిస్తుంది.

ఎప్పుడయితే, నటుడి ఇమేజీ కోసమని స్క్రిప్టును విస్మరిస్తారో అప్పుడు నటుడే కాదు సినిమా కూడా దెబ్బ తింటుంది. దశావతారం సినిమాలో కమల్ ఉన్నాడు. అద్భుతమయిన స్పెషల్ ఎఫెక్ట్స్ ఉన్నాయి. కానీ స్క్రిప్తు లేదు.

సినిమాలో ఎంత సేపూ కమల్ పాత్రలను ఎలా తెరపైకి తేవలన్న ఆత్రం తప్ప వారిని కథలో విడదీయరాని భాగంగా చేయాలన్న తపన కనబడదు.ఎదో ఒకటి చేసి తెరపైన గోల చేయాలన్న ఆత్రం తప్ప కథను ఒక పద్ధతి ప్రకారం, ఒక సన్నివేశంలోంచి, మరో సన్నివేశంలోకి, అవిచ్చిన్న ధారలా కథనాన్ని రూపొందించాలన్న ఆలోచన లేదు. దాంతో, తెరపైన ఒకదాని తరువాత మరొకతి అర్ధంలేని సన్నివేశాల పరంపరలు,  కాలము, స్థలాలతో సంబంధం లేకుండా, వస్తూంటాయి. పోతూంటాయి. కొన్ని నవ్విస్తే, మరికొన్ని విసుగు కలిగిస్తాయి. చిరాకు తెప్పిస్తాయి.

time and space గురించి ఆలోచిస్తే,  దశావతారం లో అవి ఏకోశానా కనబడవు. లాజిక్ సునామీకన్నా 1200 సవంత్సరాలముందే ఎక్కడికో కొట్టుకు పోతుంది. సినిమా అంతా ఏపాత్రను చూసినా అది కమల్ హాసనా అని వెతకటంలో సరిపోతుంది. ఒక దశలో మల్లికా అనిచెప్పి ఆ పాత్రకూడా అతనే వేశాడేమో అన్న అనుమానం వచ్చింది. పది పాత్రలు వేసేయాలన్న ఆత్రం తప్ప ఆ పాత్రలను సరిగా తీర్చిదిద్ది, వాటికి విషిష్టమయిన వ్యక్తిత్వాన్నిచ్చి, ప్రత్యేకంగా నిలిపి, మరపురాని నటన ప్రదర్శించాలన్న ఆలోచనను కమల్ ప్రదర్శించలేదు. పొడుగు వాడిలా, సిక్కు గాయకుడిలా, ముసలామెలా కమల్ వేయాల్సిన అవసరమే లేదు. అవి అర్ధం లేని పాత్రలు. దళిత నాయకుడి పాత్ర కావాలని చొప్పించారు. పదో పాత్ర కావాలి కదా! ఇక కిరాయి హంతకుడిలా, దట్టించిన మేకప్ తో అసహ్యంగా వున్నాడు. కృత్రిమత్వం తెలుస్తూనేవుంది. బుష్ పయిన జాలి కలిగింది. 13 వ శతాబ్దం వీరుడిని చూస్తే పాపం పిచ్చివాడు అనిపించింది. గుడిలో అంత రక్త పాతం చేసి, హీరోయిజం తప్ప సాధించిందేదీ లేదు. హీరోగా కమల్ ముసలివాడయిపోయాడని తెలిసింది. వయసుకు తగ్గ విభిన్న పాత్రలపయిన దృష్టి పెడితే మంచిది. దేవుడున్నాడా లేడా అన్న చర్చ తెలికగా, పనికిరాని రీతిలో వుంది. చివరి దృష్యంలో, హీరో, హీరోయిన్లు, పడవ దగ్గర నిలబడి, ప్రేమ మాటలు మాట్లాడుతూంటే, నేపధ్యంలో ప్రజలు అటూ ఇటూ పరుగిడుతూంటారు. అంతా సునామీలో చిక్కి గోలగా వుంటే వీళ్ళాకసలీ చర్చ ఎలా చేయాలనిపించిందనిపిస్తుంది. గమనిస్తే, వెనక మనుషులు, అక్కడక్కడే చుట్టూ తిరుగుతూ వేదన నటిస్తున్నారని తెలుస్తుంది. కమల్ తన మేకప్పుపయిన చూపిన శ్రద్ధ సినిమాలో ఇంకే అంశంపయిన చూపలేదని ఇది నిరూపిస్తుంది.

ఇక జపాన్ వాడి పాత్రలో కమల్,  deformed చీనా వాడిలా అనిపించాడు. సీబీఐ వాడి పరిశోధన చూస్తే, మన దేశంలో తీవ్ర వాదులు ఇంత స్వేచ్చగా ఎలా తిరుగుతున్నారో అర్ధమవుతుంది.ఇక సంగీతం గోల గోలగా వుంది. ఒక్క నాయిక పాడే పాట వినసొంపుగా వుంది. ఇళయరాజా లేని లోటు తెలుస్తోంది. సునామి స్పెషల్ పరవాలేదనిపిస్తుంది.అయితే, సినిమా చూసిన తరువాత రోడ్డు మీద కనబడిన ప్రతివాడూ వేశమేసుకున్న కమల్ అనిపిస్తారు.

కమల్ కు ఒక ఉచిత సలహా.వొచ్చే సినిమాలో అన్ని వేశాలూ ఆయనే వేస్తే, ప్రేక్షకులకు కమల్ ను వెతికే బాధ తప్పుతుంది. స్క్రిప్టు పయిన అప్పుడూ దృష్టి పెట్టకపోతే, ఆ సినిమా కమల్ ఒక్కడే చూసుకోవాల్సివస్తుంది.          

June 27, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

ఒక ధీర వనిత విజయ గాథ

ది.22 జూన్ 2008 నాటి వార్త ఆదివారం అనుబంధం నేను రాసిన “ఒక ధీర వనిత విజయ గాథ” అనే కథనాన్ని ఇక్కడ చదవండి. 

oka-dheera-vanita-vijaya-gaatha

 మీ అభిప్రాయాలను నాకు రాయండి.

June 26, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Tags:  · Posted in: రియల్ స్టోరీస్

అక్కసు-కక్కసు-రక్కసు!

ఆంధ్రజ్యోతి,మంద కృష్ణ,ప్రభుత్వం నడుమ జరుగుతున్న వివాదాన్ని ఈ మూడు మాటలు చక్కగా చెప్తాయి.ప్రజాస్వామ్యంలో వ్యక్తుల భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్చకు పత్రికలు ప్రతీకలు.సామాన్యుడికి అతని హక్కులను రక్షించి,న్యాయాన్నిచ్చేవి న్యాయస్థానాలు.న్యాయం జరిగేట్టు చూసేది, రక్షక భటులు.వీరందరినీ గమనిస్తూ ప్రజలకు సక్రమ పాలననిచ్చేది ప్రభుత్వం.కానీ,మన రాష్ట్రంలో ఏ ఒక్కరూ,తమ బాధ్యత సక్రమంగా నిర్వహించటంలేదని.ఎవరికి వారు,తామే బలవంతులమనుకుంటూ,ఇతరులను అణచాలని ప్రయత్నించటం, అందుకు అవసరమయితే అన్ని వ్యవస్థలనూ దుర్వినియోగ పరచటము మనకు కనిపిస్తోంది.

పత్రికలు ప్రజలవంతుకి ప్రభుత్వాన్ని అనుక్షణం కనిపెడుతూండే watch dog ల వంటివి.ప్రజలకు ప్రభుత్వ నిర్ణయాలను నిష్పాక్షింగా వివరించి,విశ్లేశించి అందించాలి.ప్రభుత్వానికి తప్పుడు నిర్ణయాలలో హెచ్చరికలు చేయాలి.

కానీ,ఇప్పుడు పత్రికలు నిష్పాక్షిక పత్రికలు కావు.ఇవి పార్టీల పత్రికలు.ప్రతి పత్రికకూ ఒక అజెండా వుంది.ప్రతి పత్రిక తన అజెండాకు తగ్గ రీతిలో వార్తలను అందిస్తుంది.దాంతో,కాస్త శక్తి వున్న ప్రతి రాజకీయ నాయకుడూ ఒక పత్రికను పెడుతున్నాడు.తనకు తగ్గ రీతిలో విషయాలను ప్రజలకు అందిస్తున్నాడు.అంటే ఇప్పుడు ప్రజలకు ఏ పత్రిక మీద విశ్వాసం లేదన్నమాట.ఏ పత్రిక వార్తనూ చూడగానే నమ్మడన్నమాట.ఇది పత్రికల సంపాదకుల పయిన గౌరవంలా ప్రతిబింబిస్తూంది.

పత్రికలకు పార్టీలుండతం, పాత్రికేయుల ఐకమత్యాన్ని కూడా ప్రభావితం చేస్తుంది.ఒక పార్టీ పత్రికకు అన్యాయం జరిగినప్పుడు,ప్రతిపక్ష పార్టీ పత్రిక పట్టించుకోదు.దాంతో,పత్రికలతో పాటూ పాత్రికేయులూ విలువ కోల్పోయారు.

ఈనాడును లక్ష్యంగా చేసుకొని,మార్గదర్శి పయిన తూటాలు పేల్చినప్పుడు,మిగతా పత్రికలు మిన్నకున్నాయి.హిందూ ఒక్కటి రామోజీరావు సహాయానికి బహిరంగంగా ముందుకు వచ్చింది.తెలుగు పత్రికలు మూసిన గుడ్డికళ్ళా వాళ్ళలా ప్రవర్తించాయి.

ఆ రెండు పత్రికలు,ఆ మూడు పత్రికలు, అంటూ ముఖ్యమంత్రి, వ్యాఖ్యానిస్తూ,పోటీగా పత్రికను రంగంలో దింపినప్పుడూ ఎవారూ ఏమీ అనలేదు.ప్రజలు,అన్ని పత్రికలూ చూస్తూ,వార్తలను పోలుతూ,ఎవరిఎవరెన్నెన్ని ఆభద్ధాలు చెప్తున్నారో జోకులు చేసుకుంటూంటే, తమ ప్రతిష్ఠ దిగజారుతోందని ఒక్క పాత్రికేయుడూ అనుకోలేదు.ఒక్క పత్రికా అనుకోలేదు.

పత్రికలు ఒక పాలసీగా కొన్ని సంఘాలను.కొందరు వ్యక్తులను,కులాలను వెనకేసుకురావటమూ మనకు తెలుసు.కొన్ని రకాల వార్తలకు ప్రాధాన్యాన్నిచ్చి పెద్దగా ప్రచురుంచటమూ మనకు తెలుసు.అలా,కొందరు, లేని ప్రాముఖ్యాన్ని సంపాదించారు.దానికీ, పత్రికల రంగుల దృష్టీ,హ్రస్వ చూపులు కారణాలు.అలా, వ్యక్తులు ఎంత ఎదిగారంటే, ఇప్పుడు, విమర్శలను సైతం సహించలేని స్థితికి వచ్చారు.తమను ఏమయినా అంటే,తంతామని, బెదిరించటమే కాదు,ఆచరించి చూపే స్థితికి ఎదిగారు.వారినీ స్థితికి తెచ్చిందీ పత్రికలే.వారిపయిన దాడులనే ప్రచురించి, వారి దాడులను ఖండించకపోవటం వ్యక్తులకు ధైర్యాన్నిచ్చింది.ఆంధ్రజ్యొతి పై దాడి జరిగిదే,కొన్ని పత్రికలు,అది ఆ పత్రిక తప్పే అన్నట్టు వ్యాఖ్యానించటము పత్రికా రంగంలోని వారు తమ తప్పులు గ్రహించటంలేదని నిరూపిస్తుంది.తమ దాకా వస్తే కానీ వీరికి అర్ధంకాదని చూపిస్తుంది.

ఇక ఉద్యమమన్నది హింసాత్మకమయితేనే గుర్తింపు వస్తుందని మన ఉద్యమకారుల ప్రగాఢ విశ్వాసం.హింసకే ప్రభుత్వాలు దిగి వస్తాయనీ మన వారు అనుభవంతో తెలుసుకున్నారు.అందుకే,ప్రతి వాడూ కోర్కెల సాధనకు హింసకు దిగుతున్నాడు.ప్రభుత్వం దిగివస్తోంది.పబ్బం గడచి పోతోంది.ఇటీవలే గుజ్జర్ల విషయం నుంచీ అతి చిన్న విషయాల దాకా ఈ ధోరణి మనం చూస్తున్నాము.మొన్న,ఒక బస్సులో ఏవొ అభ్యంతర కర రాతలు కనిపించాయని,నాలుగు బస్సులను తగులబెట్టారు.అంటే,మన సమాజంలో చట్టాలు,న్యాస సూత్రాలూ కన్న, వ్యక్తులకు కోర్కెల సాధనకు హింస దొడ్డిత్రోవగా స్థిరపడిందన్నమాట.పైగా,హింసకు దిగినా,తరువాత తప్పించుకోవటం జరుగుతూంటే, హింసను వదిలి చట్టబద్ధంగా కోర్కెల సాధనకెవడు ముందుకు వస్తాడు?  దాడీ చేసి,పెట్రోలు పోసి తగులబెట్టాలని ప్రయత్నించి,ఇంకా దడీలు చేస్తామన్న వాడిని వదిలి, దిష్టి బొమ్మను చెప్పులతో కొట్టిన వారిని ఘోర నేరస్తులుగా పరిగణించటం, వ్యవస్థను సంపూర్ణంగా దెబ్బ తీసే అంశం. ఇది అరాచకాన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది.గాంధీ దిష్టి బొమ్మలను తగులబెట్టారు.అద్వానీ,సోనియా, బుష్హు లతో సహా నటీ నటులవి,ప్రముఖులవీ ఎందరెందరి దిష్టి బొమ్మలో తగుల బెట్టారు.చెప్పులతో కొట్టారు.అవన్నీ నేరాలు కానప్పుడు, ఇప్పుడిదెలా ఘోరమయిన నేరమయింది? తెలంగాణాలో రక్తపుటేరులుపారిస్తామని ఎందరో బెదిరిస్తున్నారు.పట్టించుకున్న నాథుడేడి? పార్లమెంటులో మైకులు విరిచి, చీరలు లాగి, బల్లలు విరగ్గొట్టి, నేతల విగ్రహాలకు మసిపూసి, ఎందరెందరో ఎన్నెన్నో అనాగరిక పనులు చేస్తున్నారు.అవన్నీ నేరాలు కావా? మాట్లాడితే దిష్టిబొమ్మలు తగులబెట్టే మనకు ఇప్పుడే ఇంతఘోరమయిన నేరమెలాయింది? ఇక్కడే ప్రభుత్వం రంగ ప్రవేశం చేస్తుంది.

అధికారం మనిషిలోని రాక్షసుడికి ఊపు నిస్తుంది అంటారు.అది నిజం.తనకు వ్యతిరేకంగా మాట్లాడిన ప్రతివాడినీ ఏదో కేసులో ఇరికించటం,ముప్పు తిప్పలు పెట్టటం ఏ అధికారికీ శోభనివ్వదు.ప్రజల దృష్టిలో అతడిని నాయకుడిలా నిలపదు.కక్ష సాధింపు కసిగాడిలా నిలుపుతుంది. ఆంధ్ర జ్యోతి విషయంలో నాకు సంబంధం లేదని ప్రభుత్వం అన్నా నమ్మేవారు లేరు.ఒక సంఘటన యాదృచ్చికం అనుకుంటాం.ఒకే రకమయిన సంఘటనలు పదే పదే జరుగుతూంటే, అసలు నిజం గ్రహిస్తాం.ఆరంభమ్నుంచీ రాజశేఖర రెడ్డి వ్యతిరేకంగా వ్యాఖ్యలు చేసేవారందరూ ఏదో రకంగా ఏవేవో కేసుల్లో ఇరుక్కోవటం,దడులనుభవించటం మనము చూస్తూనే వున్నాము. ఈనాడు,పాల్, ఇపుడు ఆంధ్రజ్యోతి,  పెద్దలకే రక్షణ లేనప్పుడు ఇక సామాన్యుడికి భద్రత ఏది.ప్రజాస్వామ్యమయినా, రాచరికమయినా, నియంతృత్వమయినా, పాలకుడిని బట్టి పాలన అని స్పష్టమవుతోంది.

ఇది ఏ రకంగానూ మంచిది కాదు.వోట్ల కోసం, కులాలను, మతాలనూ ప్రత్యేకంగా చూడటం సామాన్యుడికన్నా వారు మిన్న అన్నట్టు ప్రభుత్వమే ప్రవర్తించటం, వ్యవస్థ పట్ల, నాయకుల పట్ల, ప్రజలకు విశ్వాసాన్ని తగ్గిస్తుంది. డాక్టర్లపై దాడులు నేరంకావు.తశ్లీమ పై దాడి చేసిన వాళ్ళు నేరగాళ్ళు కారు.పైగా వారి మనోభావాలు దెబ్బతిన్నాయని తస్లీమ పైనే కేసు.  ఆఫీసులపయి దాడులు చేయటం, ఆస్తి నష్టం కలిగించటం, ఆడపిల్లలపయిన అత్యాచారాలు చేయటం నేరాలు కావు. ఒక దిష్టి బొమ్మను తగులబెట్టటం ఘోరమయిన నేరము.సామాజిక అణచివేతకు నిదర్శనం.

ప్రస్తుత పరిస్థితికి పరతి ఒక్కరూ బాధ్యులే.తలా పాపం తిలా పిడికెడు.కానీ, వీరందరి పాపలను పరిహారం చెల్లిస్తున్నది ప్రజలు.హింసకూ, నియమ రాహిత్యానికి, సమాజం నిలయమవుతోందంటే, దాని బాధ్యత, సమాజాన్ని ప్రభావితం చేసే శక్తి ఉన్న ప్రతి ఒక్కరిదీ!

ఇకనయినా,పత్రికలూ,పాత్రికేయులు, మీడియా వారూ, మేధావులూ అందరూ నిద్రలు లేచి, తమ తమ రంగులను కడిగేసుకుని ఒకటిగా పరిస్థితి మార్చేందుకు నడుము కట్టాలి.అది జరగక పోతే………

అక్కసులూ, రక్కసులూ, కక్కసులూ = మన దేశం అవుతుంది.

మేరా భారత్ మహాన్!   

June 25, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

సగటు మనిషి స్వగతం-5

భూమి గుండ్రంగా వుందంటారు.గుండ్రంగా వుండటమంటే,ఎక్కడ నుంచి ప్రయాణం మొదలుపెట్టి ప్రపంచమంతా చుట్టినా,మళ్ళీ అక్కడికే వచ్చి చేరతామని అర్ధం.ఇది నిజమే అని తేల్చుకున్నాను.అలాగని నేను ప్రపంచం చుట్టిరాలేదు.ఉన్న చోటనే ఉన్నాను.ప్రపంచమే తన చుట్టూ తాను తిరుగుతోంది.

మొన్నో రోజు, రాత్రి, చీకట్లో, కారుతున్న చెమటలను తుడుచుకోవాలో, కుడుతున్న దోమలను చంపాలో, ఆకాశంలో మెరుస్తున్న నక్షత్రాలను చూడాలో తెలియక చిట పట లాడుతున్న సమయంలో ఓ మిత్రుడు ఇంటికి వచ్చాడు.వస్తూనే, ఏమిటీ లైట్లార్పలేదు? అనడిగాడు కోపంగా.

నాకు నవ్వాలో, ఏడవాలో తెలియలేదు. బాబూ, మూడు గంటలనుంచీ కరెంటు లేదు.కన్ను పొడుచుకున్నా కానరాని చీకటిలో, కనిపించని, చెప్పలేని ఇబ్బందులతో సతమతమవుతున్నాను.లైట్ వేయందే ఎలా ఆర్పుతాను? గుడ్డికన్ను తెరిస్తే ఎంత? మూస్తే ఎంత? అన్నాను, చాలా గొప్పగా సమాధానం ఇచ్చాననుకున్నాను.

కానీ నా మిత్రుడు మండి పడ్డాడు. ఊరంతా ఒకదారి ఉలిపికట్టెదొక దారి అంటారు.అలావుంది నీ వ్యవహారం.ప్రపంచమంతా పర్యావరణం పాడయిపోతోందని దీపాలార్పేస్తూంటే, నువ్వు మాత్రం ఏమీ పట్టనట్టు దోమలను కొట్టుకుంటూ కూర్చున్నావు! ఈసడించాడు.

దీపాలార్పటం ఏమిటి?రామ రామ! దీపం వెలిగించమంటారు పెద్దలు.దీపం ఆర్పటం అశుభ సూచకమ్రా, సినిమాల్లో చూడటం లేదూ,దీపం ఆరుతుంది.ఒక ప్రాణం గాల్లో కలుస్తుంది.చ! చ! చీకటి పూట అలాంటి మాటలనకు,  అన్నాను.

కాలం మారింది.మారిన కాలంతో నువ్వూ మారాలి.ఇప్పుడు దీపం ఆర్పటం, పర్యావరణం గురించి నువ్వు పట్టించుకున్నావనటానికి నిదర్శనం.ఒక్క గంట, ఒక్క గంట దీపాలార్పు.పర్యావరణం వేడెక్కి అందరమూ మాడిపోతున్నాము. నువ్వు నడిపే కారు, వాడే ఫ్రిజ్జి, అయిర్ కండిషనర్, ఒక్కటేమిటి, నువ్వు ఊపిరి పీల్చటం కూడా పర్యావరణంలోకి కార్బన్ డయాక్సయిడును పంపిణీ చేస్తుంది తెలుసా? ఇంతగా పర్యావరణంలోకి కాలుష్యం వదలుతున్న నువ్వు,ఒక్క గంట లైట్లు ఆర్పమంటే వినటంలేదు. నీలాంటి మూర్ఖులవల్ల పర్యావరణం ఇలా తగలబడింది! లెక్చరు దంచాడు.

నాకు భయం వేసింది.పెట్రోలు వాడకం వల్ల పర్యావరణం పాడవుతోందని పెట్రోలు వాడద్దంటున్నారు.లైట్లు, ఫోన్లు, టీవీలవల్ల పర్యావరణం పాడవుతోందని అవి వాడవద్దంటున్నారు.ఊపిరి లోంచి కార్బన్ డయాక్సయిడు వాతావరణంలోకి చేరుతోంది కాబట్టి ఊపిరి తీయటం ఒక గంట మానమంటాడా ఏమిటి? నా చెమట్లు వరదలై పోయాయి.

అయినా నాకు అర్ధం కాదు, సంవత్సరానికి ఒక గంట లైట్లార్పేస్తే పర్యావరణం సర్దుకుంటుందా? పర్యావరణం అనేది ఒక డైనమిక్ సిస్టెం. ఎల్లప్పటికీ మారుతూనే వుంటుంది. ఆ మార్పును మనం వేగవంతం చేసాము. అంతే!

అసలు మనిషికి మరణేచ్చ తీవ్రంగా వుంటుందనుకుంటాను.అందుకే ఎప్పుడూ ఏదో ప్రళయం ఊహిస్తాడు.ప్రపంచన్ నాశనమయిపోతోందని బెదురుతూంటాడు.ఆ బెదురుతో మనిషి పోతాడు కానీ, ప్రపంచం ఇలాగే వుంటుంది. ఎన్ని యుద్ధాలొచ్చాయి. ఎన్ని బాంబులొచ్చాయి. ఎన్ని వాదాలొచ్చాయి. ప్రళయాల్లో ప్రపంచాన్ని ముంచెత్తాయి. ప్రజల జీవితాలను అల్ల కల్లోలం చేసాయి.వెళ్ళిపోయాయి. మనిషి ఇంకా ప్రపంచ నాశనం గురించి ఎదురుచూస్తూనే వున్నాడు. అంతెందుకు, మన జార్జి బుష్ కు ఇరాక్ లో ప్రపంచ నాశక మారణాయుధాలు ఎంత స్పష్టంగా కనిపించాయి! ఇరాక్ ను నాషనం చేసి, సద్దాం ను చంపి, ప్రజలింకా చస్తూన్నా ఒక్క మారణాయుధం కూడా దొరకలేదు. డాన్ క్విక్సోట్ అనే నవలలో ఆ మూర్ఖ రాజు గాలితో యుద్ధం చేస్తాడు. లేని శత్రువులను, దయ్యాలను ఊహిస్తాడు.అల్లా వుంది నీ లట్లార్పే వ్యవహారం. ఇదంతా మనసులో వుంచుకోకుండా పైకి అనేశా. అంతటితో ఆగితే నేను సగటు మనిషినెందుకవుతాను? ఎప్పుడు నోరు మూయాలో తెలిస్తే నేనూ అందరితో తలలూపుతాను, నోరెందుకు తెరుస్తాను?

మీ లట్లార్పే వ్యవహారం భూమి గుండ్రంగా వుందని నిరూపిస్తోంది.ఆది మానవుడికి లైట్లు లేవు,ఫ్రిజ్జిలు లేవు, కార్లు లేవు, గాస్ స్టవ్వులు లేవు, అన్నీ వున్న మనం వాటిని వాడకుండా బ్రతకటం ఎలా? ఉన్నంత కాలం వాడదాం. పొతే ఎడ్ల బళ్ళలో ప్రయాణిద్దాం.పిడకలు చేద్దాం.చితుకులు ఏరి వంట చేద్దాం.టీవీలు,ఫాన్లు బయట పారేద్దాం.హాయిగా ఓ నది పక్కన గుడిసె కట్టుకుందాం.భూమి గుండ్రంగా వుందని నిరూపిద్దాం.పర్యావరణం హాయిగా వుంటుంది.మనం హాయిగా వుందాం.అంతే కానీ రాక రాక కరెంటు వస్తే, వెంటనే బందు చేయమంటే ఎట్లా? పద,ఆది మానవుడిలా బతుకుదాం.కానీ,ఆది మానవుడు,పంటలు పండించటం నేర్చినప్పటి నుంచీ పర్యావరణం దెబ్బ తింటోంది తెలుసా? అంటే, మనిషి పుట్టిందే సంతానాన్ని కనటానికి, పర్యావరణాన్ని పాడుచేయటానికి అన్నమాట.పర్యావరణాన్ని పాడు చేయటం మనిషి మౌలిక హక్కు! ఆవేశంతో వాదించాను.

ఎడ్డెం అంటే తెడ్డెం అంటావు.అందుకే నిన్నెవ్వరూ గుర్తించరు.నీ తెలివి బత్తీబందు కార్యక్రమంలో పవర్ కట్టులా అవుతోంది అని తిట్టటం ఆరంభించగానే కరెంటు వచ్చింది.

నేను నోరిప్పేలోగా వాడు లైట్లార్పండి అని అరిచాడు.వెంటనే కరెంటు పోయింది.
ఇందాక మూడు గంటలు అఫీషియల్ పవర్ కట్టు.ఇప్పుడు అనఫీషియలు , వాడి  మాట మా ఇంట్లోవాళ్ళు విన్నారన్న సంతృప్తి వాడికి వుండకుండా కసిగా అన్నాను.

మరుసటి రోజు పత్రికల్లో లైట్లార్పే కార్యక్రమం విజయవంతమయిందనీ, కార్యక్రమం విజయవంతమవటంలో ప్రభుత్వం సహాయ సహకారాలందించిందనీ వార్త వచ్చింది.అది చూసి పర్యావరణం మెరుగయిపోయిందని అందరూ ఆనందించారు.మళ్ళీ ఇంకో సంవత్సరం ఒక గంట లైట్లార్పి పర్యావరణాన్ని బాగుచేద్దామని సభలు ఆరంభించారు.దీర్ఘంగా ఊపిరి పీలుస్తూ, మరింత దీర్ఘంగా కార్బన్ డయాక్సయిడు వదలటం మొదలుపెట్టారు.

సగటు మనిషిని నేను.దేన్నీ నమ్మలేను.అన్నిటినీ ప్రశ్డ్నిస్తాను.అందుకే భూమి గుండ్రంగా వుందంటాను.నేను ఎక్కడ వున్న వాడిని అక్కడనే వుంటాను కదా!

22.6.2008 ఆంధ్ర ప్రభలో ప్రచురుతం. 

June 24, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: నా రచనలు.