Archive for September, 2008

మన మహాత్ముడు-విమర్శ-2

సాధారణంగా ఒక వ్యక్తికి ఆత్మవిశ్వాసం అతని తల్లితండృలు, కుటుంబ వాతావరణం, సామాజిక పరిస్థితులనుంచి వస్తాయి. కానీ దీనికి ఆరంభం తల్లితండృల దగ్గరే అవుతుంది. పిల్లవాడి దృష్టిలో వారిద్దరూ అతి గొప్పవారు. ఆ భావన వాడికి ఆత్మవిశ్వాసాన్నివ్వటమేకాదు, ఆత్మగౌరవానికీ బీజం వేస్తుంది. ఆరోగ్యకరమయిన కుటుంబ వాతావరణం ఆరోగ్యవంతమయిన వ్యక్తిత్వానికి దారి తీస్తుంది. ఎప్పుడయితే పిల్లవాడికి తల్లితండ్రులంటే చులకన వుంటుందో అది అతడిలో న్యూనతా భావాన్ని కలిగిస్తుంది.

కుటుంబం తరువాత వ్యక్తిని అంతగా ప్రభావితం చేస్తుంది సమాజం. వీటన్నిటినీ ప్రభావితం చేస్తుంది, అతనికి తన సంస్కృతీ, సాంప్రదాయాలపట్ల, పూర్వీకుల పట్ల వుండే గౌరవం, అభిమానాలు అతని వ్యక్తిత్వానికి వన్నె నిస్తాయి. తన పూర్వీకులు ఎంత ఉన్నతులో వారినిమించి తాను ఉన్నతుడవాలని, వారికి తగిన వారసుడనిపించుకోవాలని తపన పడతాడు. దాంతో అతని ఆలోచనాసరళిలో ఒక ఉదాతత, గాంభీర్యలు ప్రవేశిస్తాయి. అతడి కళ్ళముందున్న ఉత్తమ ఆదర్శమూర్తులు అతడికి మార్గదర్శనం చేస్తాయి.

ఇజ్రాఎల్ దేశం గురించి మనకందరికీ తెలుసు. ఎవరెంత విమర్శించినా వారి పట్టుదలనూ, దేశ భక్తినీ పొగడక తప్పదు. చుట్టూ శతృ దేశాలు పొంచివున్నా, తమని తాము రక్షించుకుంటూ దేశాన్ని కాపాడుకుంటూ వస్తున్న విధానం ప్రశంసనీయం. వారికీ ఆత్మవిశ్వాసాన్నీ, పట్టుదలనూ ఇచ్చింది వారి మతం పట్ల వారికున్న అచంచల విశ్వాసం. ప్రపంచం నలుమూలల అనెక అష్ట కష్టాలు పడుతున్నా వారు తమ సంస్కృతిని మరచిపోలేదు. తమ భాషను వదలలేదు.

ఇప్పటికీ ఏదేశం వారయినా ఆదేశానికి చెందిన గొప్పవారిని తలచుకుంటారు. ఆదర్శంగా తీసుకునటారు. చివరికి ఇప్పుడు రష్యా వారి ఆత్మగౌరవాన్ని ఆత్మ విశ్వాసాన్ని పెంచేందుకు పుతిన్ వారి చరిత్ర పుస్తకాలను తిరగ రాయిస్తున్నాడు. రష్యా గొప్పతనం పిల్లలకు బాల్యం నుంచీ నేర్పాలని నిశ్చయించాడు.

చివరికి కమ్యూనిస్టులు కూడా మావో, లెనిన్, మార్క్స్ ల పేర్లు చెప్పి కార్యకర్తలను ప్రేప్రేపిస్తారు. పోరాటంలో బలిదానాలు చేసిన వారు అమర్ రహే అంటూ కార్యకర్తలను ఉత్తేజితులను చేస్తారు. పోరాటా కథలు బలిదానాల కథలు బోదిస్తారు. ఇదంతా ఎందుకంటే వ్యక్తి ముందు ఒక ఆదర్శం నిలిపి అతడిని ఆ ఆదర్శ పాలనకు ప్రేరేపించేందుకే.

అంటే, వ్యక్తికి ఉత్తమ ఆదర్శం అత్యవసరం అన్నమాట. ఏదేశ ప్రజలకు వారి చరిత్ర అన్నా, పూర్వీకులన్నా, పురాణ పురుషులన్నా గౌరవం  వుందో ఆ దేశ ప్రజలు దేశం కోసం ప్రాణాలు అర్పిస్తారు. తమ సంస్కృతీ సాంప్రదాయాల పరిరక్షణకు పాటుపడతాడు. అందుకే, ప్రజలలో దేశమనే సంకుచిత భావాన్ని, మతము, ప్రాంతాలనే భావాలను తొలగించాలని ప్రయత్నించే కమ్యూనిస్టులు ముందుగా, వాటిపైనే దాడి చేస్తారు. ప్రజలలో తమ వారంటే న్యూనతా భావం కలిగించి తమ భావాలను చొప్పిస్తారు.

మన దేశ ప్రజలను బానిసలు చేసేందుకు బ్రిటీషువారు కూడా ఇదే పద్ధతిని పాటించారు. మనమన్నా, మన పద్ధతులన్నా, మన వారన్నా చులకన భావం కలిగించారు. మన భాషలను, మన పురాణాలను, మన చరిత్రను, ఆదర్శ మూర్తులను చులకన చేసి గౌరవ భావం పోగొట్టారు. స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తరువాతకూడా అనేక పరిస్థితుల వల్ల ఇవే పరిస్థితులు కొన సాగుతూవస్తున్నాయి. మన ఆదర్శపురుషులను కించపరచి, వారిపైన ఉన్న గౌరవాన్ని దెబ్బ తీస్తూనే వున్నారు. అందుకే సరయిన ఆదర్శం లేక యువత గాలి ఎటు వీస్తే అటు కూటుకుపోయే గడ్డిపోచలా తయారయింది. మన సమాజమూ వెన్నెముకలేక వంగిపోతోంది.ఈ పరిస్థితి గుర్తించే వివేకానంద ఉక్కునర్రల యువకులు కావాలని తపించాడు. అడుగడుగునా మన గొప్పతనాన్ని వివరిస్తూ, ఆత్మ గౌరవాన్ని తట్టిలేపాలని తపన పడ్డాడు.

కానీ ఆధునిక సమాజంలో ఎదుటివాడు ఎవరినయినా గౌరవిస్తున్నాడని తెలిస్తే, ముందుగా ఆ వ్యక్తి గౌరవించేవాడిని హేళన చేస్తేకానీ నిద్రపట్టదు. అతడు అనుసరిస్తున్న ఆదర్శాలు పనికి రావని నిరూపించి అతడిని సందేహాలలో పారేసి అతడి లక్ష్యాన్ని దెబ్బ తీస్తేకానీ నిద్రపట్టదు. గోడలు పగులగొట్టటమే తెలుసు. అందువల్ల నిరాశ్రయులయినవారికి నీడ కల్పించటం గురించిన ఆలోచన లేదు.దాంతో దేనిపైన నమ్మకంలేక, సరయిన ఆదర్శంలేక, చివరికి తనని తానూఒ నమ్మలేక సమాజం దెబ్బతింటోంది.

మదర్ తెరెస్సా ప్రజలముందు ఒక ఆదర్శం వుంచింది.  దేఇవత్వ భావన వ్యక్తిని ఎంత ఉన్నత స్థాయికి తీసుకు వెళ్తుందో మనకు తెలియచేస్తుంది ఆమె. మానత్వానికి నిలువెత్తు దర్పణం ఆమె.

అందరూ అసహ్యించుకునే అభాగ్యులను దగ్గర తీసి, అంత ప్రేమ కురిపించి ఆదర్శం గా నిలిచిన ఆమె గురించి అవాకులూ చవాకులూ పేలటం వల్ల ఎవరికి నష్టం? తెరెస్సకేమీ నష్టం లేదు. కానీ ఆమెను ఆదర్శంగా తీసుకున్న వారిలో సందేహాలు కలుగుతాయి. వారు ఆమె చూపిన మార్గంలో నడుస్తూ జీవితానికి సార్ధకత కల్పించుకునే దారి వదిలి గమ్యం లేని వారవుతారు.
అంటే, తల్లితండ్రులపై గౌరవమున్న వ్యక్తికి హఠాత్తుగా వారి గురించి చెడుగా తెలిస్తే ఎలా ఆందోళనకు గురవుతాడో అలాగే ఆదర్శమనుకున్నవారి గురించి చెడు తెలిస్తే మనిషి, సమాజం అంతే ఆందోళనకౌ గురవుతుంది. ఒక పద్ధతి ప్రకారం మనము ఆదర్శమనుకున్న వారంతా పనికిరాని వారనో, మోసగాళ్ళనో, తెలిస్తే?

ప్రస్తుతం మన సమాజం అలాంటి స్థితిలో వుంది. హీరోలు లేని వారు హీరోలను సృష్టించుకుంటూ వుంటే, మనము వున్నవాళ్ళాను పాడు చేసుకుని ఆదర్శమన్నది లేకుండా బికారీల్లాగా మిగిలిపోతున్నాము.అందుకే ఇప్పుడు క్రికెటరో సినిమా నటుడో ఆదర్శమవుతున్నారు. యువతీ యువకుల జీవితాలు గమ్యంలేక గుడ్డివాడి ప్రయాణంలా మారుతున్నాయి. సమాజం అనుభవిస్తోంది.ఇది ఆదర్శం ప్రాధాన్యాన్ని సూచిస్తుంది.

ఆదర్శంగా వుండే వ్యక్తి నడవడి సమాజానికి అనుసరణీయం అవుతుంది.

రాముడు, కృష్ణుడు, హరిశ్చంద్రుడు, సీత, సావిత్రి, ఝాన్సీ, శివాజీ, కాళిదాసు, ఆర్యభట్ట, శంకరాచార్య, బుద్ధ ఇలా మనకు బోలెడన్ని అద్భుతమయిన ఆదర్శమూర్తులున్నారు. కానీ వారెవరూ ప్రస్తుతం మనకు ఆదర్శం కాదు. ఎందుకంటే, మనకు ఆదర్శం అనగానే ఆవ్యక్తిలోని లోపాలు, దోశాలు చూపించేందుకు ఉత్సాహపడుతున్నారు. బురదచల్లుతున్నారు. బ్రిటీష్ వారు తమ ఆధిక్యాన్ని నిలుపుకును మన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని దెబ్బ తీయటంకోసం చేస్తే, మన వారు తమ అహాలను సంత్రుప్తి పరచుకుని, గొప్ప నిరూపించుకునేందుకు చేస్తున్నారు.

ఈ నేపధ్యంలో చూస్తే, మనకు ఒక హీరో అవసరమని తెలుతుంది. ఆధునిక సమాజంలో వివేకాంద, గాంధీ వంటివారు మన హీరో అవసారలను తీరుస్తారు. ఎందుకంటే, వారున్నారని మనకు తెలుసు. వారి చిహ్నాలున్నాయి. వారిని చూసినవారున్నారు. రాముడిలాగా మిథికల్ మూర్తులని కొట్టేయటానికి లేదు. శివాజీ లాగా ప్రాంతీయతను ఆపాదించటానికీ వీలు లేదు. సకల ప్రపంచం వారికి నివాళులర్పించింది. వారి ఔన్నత్యాన్ని, ఆధిక్యతను ఆమోదించింది. వారు ప్రాంతీయ, భాషా, జాతి మత భేదాలను ఎల్లలను దాటి సకల విశ్వ జనుల నీరాజనాలు అందుకున్నారు.అటువంటి వారు సమాజానికి ఆదర్శం అయితే, వారిని మార్గదర్శకులుగా స్వీకరిస్తే హీరో రాహిత్యం నుంచి సులభంగా తప్పుకోవచ్చు. గత హీరోలను గౌరవిస్తూ ఈ హీరోలను అనుసరించవచ్చు. ఎందుకంటే, ఈ ఇద్దరూ తాము ఏదో కొత్తగా కనుక్కున్నవారు కారు. ఒక ప్రాచీన పరంపరకు అత్యుత్తమ వారసులు. తమ పూర్వీకులగొప్పతనానికి ప్రతీకలు. భారతీయ సమాజిక సంస్కృతీ సాంప్రదాయ పాలన వల్ల కలిగే లాభాలకు నిదర్శనాలు.

అలాంటి వారిద్వారా మనము సమాజాన్ని ఉత్తేజితం చేయటం మంచిదా? వారిని క్రిందకులాగి బురదచల్లటం శ్రేయస్కరమా?

మిగతా రేపు.

September 22, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu

రక్ష సినిమా చూసే హక్కు నాకుంది!

ఈ మధ్య మన సమాజంలో ఇది ఒక ఫాషన్ అయిపోయింది. ఎవడికి వాడు వాడే సమాజాన్ని ఊద్ధరించేవాడినని నమ్ముతున్నాడు. దాన్ని బలపరచుకునేందుకు ఒక పదిమందిని కూడగట్టుకుని గోల చేస్తున్నాడు. అరిచేవాడి గొంతు వినిపిస్తుంది. దాంతో అందరూ వీళ్ళకి లేని పోని ప్రాధాన్యం ఇచ్చి వారిని చూసి బెదురుతూన్నారు. దాంతో మన సమాజం పిరికి సమాజం అయిపోతోంది. పది మందిని పోగేసుకోగలిగిన ప్రతివాడూ సమాజ మార్గదర్శకుడయిపోతున్నాడు. సమస్త సమాజానికి తానే ప్రతినిధినన్నట్టు ప్రవర్తిస్తున్నాడు.

మొన్న థకరేలదేచేశారు. వాళ్ళకు నచ్చకపోతే మహారష్ట్ర ఆత్మ గౌరవం దెబ్బతింటుంది. అందరూ భయపడి అపాలజీలు చెప్పుకున్నారు.

థాక్రేలను దూషించే హేతువాదులూ ఇప్పుడదే చేస్తున్నారు. రక్ష అనే సినిమా చూస్తే మూఢాచారాలు ఊపందుకుంటాయట. ప్రజలలో చేతబడులపయిన నమ్మకం పెరుగుతుందట. అందుకని ఆ సినిమా ప్రదర్శన నిలిపివేయాలట. మూర్ఖత్వం, అహంకారాం, అహేతుకం కాకపోతే మరేమిటిది?

అదొక సినిమా. రక్ష అనేది భీభత్స ప్రధానమయిన సినిమా. సాంఘిక, సాహస, ప్పుఒరాణిక ఇత్యాది రకరకాల సినిమా ప్రక్రియలలాగే ఇదీ ఒక పద్ధతికి చెందిన సినిమా. రేషనలిస్టుల పితామహులయిన పాశ్చాత్యదేశాలలో ఇలాంటి సినిమాలకు మంచి గిరకీ వుంది. ఎక్సార్సిస్ట్, ఓమెన్, డ్రాకులా, నైట్ మేర్ లాంటి సినిమాలనుంచి. కాండీమాన్, వాంపైర్లు, ఇంకా ఆడ్రే రోస్ లాంటి సినిమాలేకాక, ఇంకా క్రూర కర్కోటక సినిమాలుకూడా ఈ కోవకు చెందుతాయి. ఇలాంటివి చూసి సంతోషించేవారూ ఉన్నారు.రక్ష కూడా అలాంటి కొందరికి సంతృప్తి నిస్తుంది.అది వాళ్ళు చూస్తే వీళ్ళ సొమ్మేం పోయిందట. చూసి నమ్మితే వీళ్ళకేమి నష్టమట?

సినిమాలు చూసి ఇప్పుడు కొత్తగా నమ్మకాలు పెంచుకునే పరిస్థితి లేదిక్కడ. అయినా, ఈ రేషనలిస్టులకు అందరికీ ఏది మంచో తమకే తెలుసని అంత నమ్మకం ఏమిటి? తమ దేవుడినే అందరూ కొలవాలన్న మూర్ఖపు పట్టుదలకీ, తమకు నచ్చని సినిమా ఎవ్వరూ చూడకూడదన్న వీరి పట్టుదలకూ తేడ ఏమయినా వుందా?  అది మతం కాబట్టి మౌఢ్యం అయింది. ఇది సినిమా కాబట్టి గొప్ప అయిందా?

అదీగాక, ఈ సినిమా చూసి ప్రజలలో మూఢనమ్మకాలు పెరుగుతాయని వీరికి కలలో దేవుడు కనబడి చెప్పాడా?

నిజంగా వీళ్ళకి సమాజ శ్రేయస్సు గురించి తపన వుంటే, సినిమాల్లో వెర్రి మొర్రి పాటలు, నృత్యాలు, వెకిలి హాస్యాలు, వ్యక్తిత్వం లేని ఆడవాళ్ళు, లైంగికపరంగా రెచ్చగొట్టే నీచ దృష్యాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడాలి. ఆడవారిని చులకన చేస్తూ, ఆత్మగఔరవ రహితులుగా చూపటం గురించి ఆందోళన చేయాలి. ప్రమను అదో గూప చర్యలా చూపిస్తూ నిక్కర్లు సరిగ్గా వేసుకోరాని వాళ్ళను తప్పుదారి పట్టించే సినిమాలకు వ్యతిరేకంగా పోరాడాలి. అవన్నీ వదలి, ఏదో కాసేపు, ప్రజల్ని భీతిభ్రాంతులను చేసే సినిమా వెంట పడి లాభంలేదు.  ఈ సినిమాలు ఇష్టంలేనివారు వాటి జోలికి కూడా వెళ్ళరు.అవి చూసి తమకు మూఢనమ్మకాలొచ్చెస్తాయన్నంత బలహీన మనస్కులే ఈ హేతువాదులయితే ఆ సినిమా చుట్టుపక్కలకే వెళ్ళొద్దు. అంతేకానీ చూసేవారిని చూడొద్దనద్దు. సినిమా చూసే హక్కుని అడ్డుకోవద్దు.

అయినా, తాము ఒక మెట్టుపైనున్నట్టు భావించుకుంటూ మిగతావారంతా ఏమీ తెలియని అమాయకులనుకోవటం హేతువాదులకు అలవాటేకదా! ఆ అలవాటులో వున్న హేతు రాహిత్యం గ్రహించే విచక్షణవారికి దేవుడిచ్చుగాక!

అంతవరకూ వారు ఎవరినీ సినిమా చూడకుండా అడ్డుకోవద్దు. ఎవరి ఆనందం వారిదని వదిలేయాలి. సమాజొద్ధరణ మాని, సమాజోపయోగ కార్యక్రమాలపైన దృష్టి పెట్టాలి.

అప్పుడప్పుడూ భగవద్గీతనో, రామాయణమో పారాయణం చేస్తూ, ఆంజనేయ దండకం చదువుకుంటే వారికి భూత ప్రేత పిశాచాల బాధలు, భయాలు వుండవు.

September 20, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

మన మహాత్ముడు-విమర్శ-1

శ్రీ ఎం.వీ.ఆర్. శాస్త్రి గారు రచించిన మన మహాత్ముడు అనే పుస్తకం గురించిన విమర్శనాత్మక వ్యాస పరంపరలో ఇది మొదటిది.

ఆయన గాంది గారి గురించి వ్రాయ తలపెట్టిన మూడు పుస్తకాలలో ఇది మొదటి భాగం.అప్పుడే విమర్శించటం సమంజసమా? అన్న సందేహం వస్తుంది. మొదటి భాగం పూర్తయింది. పుస్తకం విడుదలయింది. సమీక్షలు పత్రికలలో వెలువడుతున్నాయి. కాబట్టి మొదటి భాగం గురించి అభిప్రాయాన్ని ప్రకటించటంలో తప్పులేదు.

విమర్శ ఆరంభించేముందు ఒక విషయం స్పష్టం చేయాలనుకుంటున్నాను. ఈ విమర్శను వ్యక్తిగతంగా తీసుకోకూడదు. ఒకప్పుడు మన సాహిత్య ప్రపంచంలో పుస్తకం మంచి చెడులను రచయిత స్థాయితో సంబంధంలేకుండా నిక్కచ్చిగా, నిర్మొహమాటంగా చర్చించేవారు. ఈ చర్చలు సాహిత్యం వరకే పరిమితమయ్యేవి. వ్యక్తిగతంగా మంచి మితృలయినా సాహిత్యంలో మాత్రం రాజీ పడేవారు కారు.

ఇప్పుడలాంటి వాతావరణం లేదు. ఒక రచన గురించి చర్చించేముందు, రచన తప్ప ఇతర అనేక అంశాలు పరిగణనలోకి వస్తాయి.ఎం.వి.ఆర్. శాస్త్రి గారు ఆంధ్రభూమి దిన పత్రిక సంపాదకులు. సాధారణంగా సమీక్షలు, విమర్శలు చేసేవారంతా రచయితలు. రచయితలెప్పుడూ సంపాదకులపైన ఆధారపడేవారే. కాబట్టి సంపాదకులకు అప్రియమయిన రాతలు రాసి రచయితలు బ్రతకలేరు. దాంతో ఒక సంపాదకుడి పుస్తకం గురించి నిశ్పక్షపాత విమర్శ ఏ పత్రికలోనూ వచ్చే అవకాశంలేదు.అలావేసి పత్రికలు, రాసి రచయితలూ అనవసర వివాదాల్లో ఇరుక్కోటానికి ఇష్టపడరు.

మరి అలాంటప్పుడు నేనెందుకు రాసేందుకు ముందుకు వస్తున్నాను?

ఈ ప్రశ్నకు సరిగ్గా సమాధానం చెప్పటం కష్టం. రచయితలు తమ మనస్సులు చాలా గాయపడినప్పుడు ఆ గాయాన్ని రచనల రూపంలో వ్యక్తపరుస్తారు. కవితలు, కథలు, నవలలు, వ్యాసాలు, రచనా ప్రక్రియ ఏదయినా మూలం ఒకటే. గాయమే గేయమైనదంటారు.

మన మహాత్ముడు పుస్తకంలో అనేక అంశాలతో నేను విభేదిస్తాను. కానీ నా ఆలోచనలను వ్యక్తంచేసే వీలు పత్రికారంగంలో లభించదు. బ్లాగుల్లో ఆ స్వేచ్చ వుంది. ఇంత స్వేచ్చ వుండికూడా నేను నమ్మినదాన్ని పదిమందికీ ప్రకటించకపోతే రచయితగా చెప్పుకునే హక్కు నాకు వుండదు.అదీగాక, ఆరంభమ్నుంచీ నేను నాకు నచ్చి, నేను నమ్మిన రాతలే రాస్తున్నాను. ఇప్పుడూ అదే చేస్తున్నాను.

నువ్వుచెప్పేదానితో నేను ఏకీభవించకపోవచ్చు. కానీ, నువ్వునమ్మినదాన్ని చెప్పే నీ హక్కు కోసం పోరాడతానన్న తత్వవేత్త ఆలోచననే నా ఆలోచన. కాబట్టి నేను నమ్మినదాన్ని చెప్పే ప్రయత్నం ఇది. ఇది ఎవరినీ నొప్పించాలని, తక్కువచేయాలని, అనవసర వివాదాలు సృష్టించాలని, లేనిపోని గొడవలలో ఇరుక్కోవాలని కానీ రాస్తున్నది కాదు. కాబట్టి ఈ విమర్శను విమర్శగానే తీసుకోవాలని మనవి. అంతకుమించి వేరే ఉద్దేశ్యాలేవీ లేవు.

ముందుగా, ఈమధ్య మన దేశంలో కాస్త పేరున్న ప్రతివారినీ ఏదో ఒక రకంగా దిగజార్చాలన్న తపన కనిపిస్తోంది. అనుచరులు, కార్యకర్తలున్నవారయితే నానా రభస సృష్టిస్తారనే భయం వుంటుంది. అలా సృష్టిస్తున్నారుకూడా. కాబట్టి, పాత నాయకులను, దిక్కుమొక్కు లేని అనాథ దేశభక్తులను, వేదాలను, ప్రాచీన రాజులను దూషించి, వారు పనికి రానివారని నిరూపించి తమ తెలివిని, అహంకారాలను సంతృప్తి పరచుకోవటం జరుగుతోంది.

వేద రుషులు తాగుబోతులు. మద్యపాన మత్తులో చేసిన వ్యర్ధప్రేలాపనలు వేదాలు. మిగతా రాతలన్నీ ఒక కులంవారు తమ ఆధిక్యతను నిలుపుకోవటానికి చేసిన మాయలు. రాసిన కల్లబొల్లి కబుర్లు.

ఇప్పుడు ఆ రుషులు వచ్చి తమని సమర్ధించుకోలేరు.వారిని సమర్ధించాల్సిన వారంతా చాందసులు, పాతను పట్టుకునివేలాడే మూర్ఖులు.

రాముడు బూటకం. కృష్ణుడు నాటకం. భగవద్గీత మోసం. వాళ్ళూ సమర్ధించుకోలేరు. సమర్ధించేవారులేరు.

రాజపుతృలు మూర్ఖులు. రాణాప్రతప్ హిందూ వాది. శివాజీ చిట్టెలుక. చిన్న విప్లవకారుడు. వీళ్ళూ రక్షించుకోలేరు.

1857 విప్లవంకాదు. అది బూర్జువాలపైన సామాన్యుల తిరుగుబాటు. దాన్ని రాజులంతా తప్పుత్రోవ పట్టించారు. నానాసాహెబ్ పనికిరాని వాడు. తాత్యతోపేకి యుద్ధం రాదు. ఝాన్సీ లక్ష్మి రాజ్యంపోతే యుద్ధంలో దిగింది తప్ప, దేశ భక్తితో కాదు.

పాపం వీళ్ళకీ నోళ్ళు లేవు.

కాంగ్రెస్ వారంతా ఒక వర్గం ప్రతినిధులు. చేతకానివారు. గోఖలే మెతకవాడు. తిలక్ మత తత్వవాది. అరబిందొ పిరికివాడు. పోలీసులు పట్టుకుంటారని పాండిచేరి పారిపోయాడు. నెహ్రూ స్వార్ధపరుడు. గాంధీ గొప్ప మాయగాడు.రాజాజీ బ్రతకనేర్చినవాడు. రాధాకృష్ణన్ తత్వవేత్తనేకాడు. మున్షీ హిందూ సమర్ధకుడు. సర్దార్ హిందూ చాందసుడు.సావర్కర్ మత చాందసుడేకాదు, బ్రిటీష్ వారిని శరణు వేడిన భీరువు.

పాపం వీళ్ళూ నోరు విప్పలేరు.

ఇలా ఒకరొకరిగా మనకు ఆదర్శం అన్న వారిని ఆ పీఠం నుంచి లాగేస్తున్నారు.మనకు పూజనీయులు అన్నవారిపై బురద జల్లుతున్నారు. మనం గౌరవించేవారిని అందుకు అర్హులుకానివారని నిరూపిస్తున్నారు.

ఇదంతా ప్రజలకు నిజాలు చెప్పి వాళ్ళ మెదళ్ళలో నిండిన తుప్పును వదిలిచే ప్రయత్నంగా చెప్పుకుంటున్నారు. సమాజానికి నిజం చెప్పి కళ్ళు తెరిపించిన వారిగా కాలర్లెగరేస్తున్నారు. నిజానికి పెద్దపీట వేస్తూ, వ్యక్తుల స్థాయితో పనిలేని రీతిలో విమర్శిస్తున్నాట్టు చెప్పుకుంటున్నారు.

అయితే, ఇలా చేయటం వల్ల సమాజానికి మేలు జరుగుతోందా, కీడు జరుగుతోందా అన్నది వారు ఆలోచించటం లేదు. తమ అహాల సంతృప్తి కోసం చూస్తున్నారు తప్ప సామాజిక మనస్తత్వాన్ని తాము ఎలా దెబ్బ తీస్తున్నారో ఆలోచించటంలేదు. 

అంటే గొప్పవారి తప్పులను కప్పి పుచ్చి, వారి గొప్పనే చెప్పాలా అని అడ్గవచ్చు. దానికి సమాధానం విచక్షణ.

మను ధర్మ శాస్త్రంలో ఒక శ్లోకంవుంది.

సత్యం చెప్పాలి. అప్రియమయిన సత్యాన్నికూడా ప్రియంగా చెప్పాలి.

కానీ మనువు పనికిరానివాడవటంతో అతను చెప్పిన విచక్షణ కూడా పనికిరానిదవుతోంది.

ప్రాతహ్ స్మరణీయులను, దేశ భక్తులను, పురాణపురుషులను, జాతీయ నాయకులను చిన్నబుచ్చటంవల్ల సామాజికమనస్తత్వానికి తగిలేదెబ్బ గురించి చర్చిన తరువాత పుస్తక విమర్శలోకి దిగుదాం.

September 19, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu

నేను చదివిన మంచి పుస్తకం-13

పుస్తకం చాలా కాజువల్ గా చదవటం ఆరంభించాను. హాయిగా, నవ్వుతూ సాగింది. ఆసక్తి కరంగా వుంది. నెమ్మదిగా, ఎలా మారిందో తెలియకుండానే నవల మూడు మారింది. ఒక రకమయిన ఉద్విఙ్నత ఆవరించింది.అది ఆవేదనగా మారింది. ఆలోచనల అలలు ఎగసిపడటం మొదలయింది. ఒకో అలా వస్తూ, తీరాన్ని తాకి వెనక్కివెళ్తూ, మళ్ళీ నీరు ప్రోగుచేసుకుని రెట్టించిన ఉత్సాహంతో తీరాన్ని తాకుతూంటే, ఒకోసారి నీరు అధికంగా చేరి అల ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడితుంది. తీరాన్ని అతి శక్తివంతంగా తాకుతుంది. అలా మనసులో ఆలోచన అలలు, బాధావీచికలు ఎగసిపడుతూ నవల చివరికి చేరేసరికి ఒక ఎదనుకలచివేసే క్లైమాక్స్ గా తయారవుతాయి. నవల పూర్తయిన తరువాత శరీరం మొత్తం కంపిస్తుంది. హృదయం ద్రవిస్తుంది. మనసులో చెలరేగిన అలజడి స్థిరంగా వుండనీయదు.అక్షరాలద్వారా మానవ మనస్సులో చిత్రాలను చిత్రిస్తూ అతడిని అనుభూతులలోకంలో విహరింపచేస్తూ అతడిలోని మనిషిని తట్టిలేపుతుంది ఈ నవల. నవలా రచనలో అత్యంత నైపుణ్యానికి, ప్రతిభకు తిరుగులేని తార్కాణం అశోకమిత్రన్ రచించిన ది ఎయిటీంత్ పారలెల్.

హైదెరాబాద్ సంస్థానం భారతదేశంలో విలీనమవటం ఈ నవల నేపధ్యం.

అశోకమిత్రన్ 1931లో సికిందెరాబాద్ లో జన్మించాడు. అంటే పోలీసు చర్య జరిగినప్పుడు అతనికి 19 ఏళ్ళుంటాయి. నూనూగుమీసాల నూత్న యవ్వనం. అనాటి అతని అనుభవాల కాల్పనిక రూపమే ఈ నవల.

కథానాయకుడు చంద్రుని అశోకమిత్రకు ప్రతిరూపంగా తీసుకోవచ్చు. చంద్రు క్రికెట్ ఆడటానికి సిద్ధమవుతూండటంతో నవల ఆరంభమవుతుంది. చంద్రు తండ్రి రైల్వేలో పనిచేస్తూంటాడు.దాంతో సికిందెరాబాదులో లాన్సెర్ బారాక్స్లోని క్వార్టెర్స్లో వుంటూంటారు.

అశోకమిత్రన్ చంద్రు బాల్యాన్ని వర్ణించినతీరు అలరిస్తుంది.ఆయన్ ఆకాలమ్నాతి సికిందెరాబాదుగురించి చెప్తూంటే రోజూ ఆవైపే తిరుగుతూన్నా వాతి చారిత్రిక ప్రాధాన్యం తెలియకుందా ఎంత గుడ్డిగా బ్రతికేస్తున్నామో అనిపిస్తుంది. ఆకాలంలో ఈ ప్రాంతం ఎలావుండేదో ఊహిస్తూంటేనే గమ్మత్తుగావుంటుంది.

ఇప్పటి మనోహర్, ప్లాజా, తివోలి, డ్రీంలాండ్ సినిమాహాళ్ళగురించి రాస్తూంటే ఆనందంగా. ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తుంది. కింగ్స్వే రోడ్డు ఎలానిర్మించారో తెలుస్తుంది. అప్పటి వాతావరణం కళ్ళకుకట్టినట్టు వర్ణించాడు.ఎలా అప్పుడు సికిందెరాబాదుకు రైల్వే స్టేషన్ కేంద్రమో, మిగతాన్నిటికీ హైదెరాబాదు అవసరమో తెలుస్తుంది. టాంక్ బండ్ వర్ణన అద్భుతం.

నవల ఆరంభం, చంద్రు ఇంతి పరిసరాలవాతావరణం, ఆంగ్లో ఇండియన్లు, వారి జీవన విధానం, తమిళులు, తెలుగువారు….. క్రికెట్టు ఆడటం, ఇతర ఆటలు ఆడటం, కొట్లాటలు లాంటి వాటితో నవ్విస్తూ సాగుతుంది.

కాలేజీలో క్రికెట్టు ఆడి సాయంత్రం చీకటి పడినతరువాత ఇంటికి వస్తూన్న చంద్రుపైన రజాకార్లు దాడి చేస్తారు. నెమ్మదిగా కథలోకి ఆనాతి రజాకార్లు, వారి ఆగడాలు, బితుకు బితుకు మంటూన్న హిందువులు, ఇస్లామీయుల అహంకారాలు, వారి దౌర్జన్యాలు, అత్యాచారాల సమర్ధనలు వంటి గాంభీర్యమయిన విషయాలు ప్రవేశిస్తాయి.

ఒకోపాత్ర, ఇస్లామీయులు జరిపిన దౌష్ట్యాల గురించి, స్వేచ్చకోసం, ఆర్యసమాజ్, కాంగ్రెస్ వారు జరిపిన పోరాటం గురించీ చెప్తూంటే వొళ్ళు గగుర్పొడుస్తుంది. ఆనాడు ఎంతమంది ఎన్నెన్ని త్యాగాలు చేస్తే ఈనాడు ఇంత హాయిగా వుండగలుగుతున్నామో అర్ధమవుతుంది. అయితే ఎక్కడా రచనలో మెలోడ్రామా వుండదు. రచయిత మామూలుగా చెప్తాడు. అది పదింతలయి మన మనస్సులో ప్రతిధ్వనిస్తుంది.

ఈ సందర్భంలో మనము ఒక విషయాన్ని స్పృషించాల్సి వుంటుంది. ఇప్పుడు ఆరెస్సెస్, ఆర్యసమాజ్ లు మన మేధావులు, రాజకీయనాయకుల దృష్టిలో మత చ్చాందస పార్టీలయ్యాయికానీ, ఆ కాలంలో, హిందువులు ఇస్లామీయుల దారుణ మారణ కాండకు, రాక్షస అక్రుత్యాలనూ తట్టుకుని బ్రతికి బట్టకట్టగలిగారంటే, వీరు చేసిన ప్రాణత్యాగాలే కారణం. ఈ నిజం మనకు ఆకాలంలో, మతకల్లోల ప్రాంతాలలోంచి ప్రాణాలు అరచేతపట్టుకు వచ్చినవారి అనుభవాలు, జీవిత చరిత్రలు చదివితే తెలుస్తాయి. ప్రభుత్వ చరిత్ర పుస్తకాలలొ దొరకవు.ఈ నవలలోనూ అలాంటి నిజాలే నిక్కచ్చిగా పొందుపరిచాడు రచయిత.

ఇప్పుడు చంద్రు జీవితంలో భయాలు ప్రవేశిస్తాయి. రెజిమెంటల్ బజారు మొతాం, ఇతర ప్రాంతాలనుంచి ప్రాణాలు అరచేత పట్టుకువచ్చిన ఇస్లామీయులతో నిండుతుంది.హిందువులు భయంతో అన్నీ వదిలేసి పారిపోతూంటారు.

ఇస్లామీయుల రాజ్యం వస్తోందని తెలియగానే ఇరుగు పొరుగున వున్న ఇస్లామీయుల ప్రవర్తన మారిపోతుంది. ఒకరు,తనకు అందబోయే పదవులు ఊహిస్తూ, అన్యాయంగా అత్యాచారాలు చేస్తున్నారంటూ కాంగ్రె వారిని దూశిస్తూ, రజాకార్లను పొగుడుతూంటాడు. ఇంకోకడు, చంద్రు ఇంట్లోకి వచ్చి దాష్టీకం చేస్తూంటాడు. అరుస్తూ తిడుతూ ఆధిక్యాన్ని చూపుతూంటాడు.

ఇంతలో భారత సైన్యం వస్తోందని తెలుస్తుంది. పరిస్థితి మారిపోతుంది. ఇస్లామీయులు ఇళ్ళాల్లోదూరి తలుపులు వేసుకుంటారు. హిందువులు ఎదురయితే వంగి సలాములు చేస్తూ అతివినయం ప్రదర్శిస్తూంటారు. హిందువులు రోద్లమీదకు వస్తారు. స్మబరాలు చేసుకుంటారు. ఇది చూడటానికి చంద్రు బయటికి వస్తాడు.

హటాత్తుగా గొడవలు మొదలవుతాయి. ఇంతకాలం ఇస్లామీయుల  దౌర్జన్యాలు గురయిన హిందువులు తిరగబడతారు. ఇస్లామీయుల ఊచకోత ఆరంభవుతుంది. దొమ్మీలు మొదలవుతాయి.

ఇదంతా చూస్తున్న చంద్రు పైకి ఇస్లామీయులు దాడి చేస్తారు. హిందూ గుంపు అడ్డువస్తుంది. చంద్రు ప్రాణాలు అరచేత పట్టుకుని పరుగెత్తుతాడు. ఇస్లామీయులు వెంబడిస్తారు. వారినుంచి తప్పించుకునేందులు చంద్రు గోడదూకి ఒక ఇంటిలోకి దూకుతాడు.

ఆ ఇంట్లో బోలెడంతమంది ఇస్లామీయులు బిక్కు బిక్కు మంటూంటారు. అంతమంది వున్నా వారు చంద్రుని చూసి బెదరుతారు. అప్పుడు ఒక పదహారేళ్ళ అమ్మాయి ముందుకు వస్తుంది. మావారినేమీ చేయకు అని వివస్త్ర అయి అతని ముందు నిలుస్తుంది.

చంద్రులో కోరికలు కలగటం అంతకు ముందు వర్ణిస్తాడు. అది స్త్రీని నగ్నంగా చూడటం ప్రథమం. కానీ చంద్రువేకాదు మన గుండెలు అదురుతాయి. లజ్జతో మనసు కుమిలిపోతుంది.చంద్రు ఇల్లువదలి పరుగెత్తుతాడు. తెల్లవారుతూంటుంది.

ఇదీ కథ.చివరి సన్నివేసం ఎంత అలజడి కలిగిస్తుందంటే ఏదో నిలవలేని ఆందోళానతో ఉక్కిరి బిక్కిర్ అవుతాము. ఆరుద్ర త్వమేవాహం మనసులో మెదులుతూంది. మనిషి రాక్షసుడయితే ఎలావుంటుందో అర్ధమవుతుంది.

తెలంగాణా విమోచన అంటూ నాయకులు ప్రసంగాలు చేయటం చూస్తే రక్తం మరుగుతుంది.మనదీ ఒక బ్రతుకేనా అనిపిస్తుంది.

అశోకమిత్రన్ తమిళంలో రచించిన ఈ నవలను ఆంగ్లంలోకి అద్భుతంగా అనువదించారు గోమతి నారాయణన్.ఓరియంట్ లాంగ్మాన్ ప్రచురణ. 1993 లో వెల 65/-

తప్పకుండా చదవాల్సిన అతిగొప్ప పుస్తకం ఇది.

September 18, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu

నేను చదివిన మంచి పుస్తకం-12

ఈ సారి నేను మూడు పుస్తకాలను ఒకేసారి పరిచయం చేస్తున్నాను.

ఈ మూడు పుస్తకాలూ ఒకదానితో మరొకటి సంబంధం లేనివి. ఏ పుస్తకానికి అదే ప్రత్యేకం. పుస్తకాలలోని అంశాలలోనూ సామ్యం లేదు.

అయితే, ఈ మూడు పుస్తకాలూ ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వ ప్రాచ్య లిఖిత గ్రంథాలయం మరియు పరిశోధనాలయం వారు  ప్రచురించారు. అందుకే ఈ మూడు పుస్తకాలను కలిపి పరిచయం చేస్తున్నాను.

ఈ పుస్తకాల ముందుమాట చూస్తే మనకు ప్రాచ్యలిఖిత గ్రంథాలయంవారు చేస్తున్న కృశి, పడుతున్న శ్రమలు అర్ధమవుతాయి. ఎంతో నిశ్శబ్దంగా వీరు అద్భుతమయిన సేవ మన సంస్కృతికి చేస్తున్నారని తెలుస్తుంది.

వీటిలో మొదటి పుస్తకం, అకారాది అమర నిఘంటువు.

ఇదొక అధ్బుతమయిన పుస్తకం.1915 నుండి 1934 వరకు శ్రమించి ఈ నిఘంటువును శ్రీ కొత్తపల్లి సుందరరామయ్యగారు పూర్తి చేసారు.ఈ నిఘంటువు ప్రతి ప్రాచ్య లిఖిత భాండాగారంవారు సేకరించి 20 ఏళ్ళు అయింది. దీనిని రవా శ్రీహరిగారు ముద్రణకు సిద్ధం చేసి 10 ఏళ్ళయింది. శ్రీ జయధీర్ తిరుమలరావు గారు నిర్దేశకులుగా వచ్చినతరువాతే ఈ గ్రంథంతో పాటూ మరెన్నో గ్రంథాలు వెలుగు చూస్తున్నాయి. ఒకరకంగా ఈ ప్రాచ్య పుస్తక భాండాగారం పనిచేస్తోందని ఆయన నిర్దేశకులయిన తరువాతే పదిమందికీ తెలుస్తోంది.

ఈ నిఘంటువులో పదాల అర్ధాలేకాక వాటి లింగాలు, వ్యుత్పత్తి అర్ధాలు, పర్యాయపదాలు, ఉదాహరణలు ఇచ్చారు. ఒకే వ్యక్తి ఈ గ్రంథాన్ని తయారుచేయటం అబ్బురం అనిపిస్తుంది. ఇందులో అనేక పదాలు ఇప్పుడు మరుగున పడ్డాయి. ఎంతగా మన భాష పదాలను కోల్పోయిందో తెలుస్తుంది.

ఈ పుస్తకానికి ముందు మాటలో తిరుమల రావు గారు, పూర్వం సంస్కృతం నేర్చుకునేవారంతా అమరకోశాన్ని వల్లెవేసేవారు.దాంతో వాళ్ళు కావ్యాలు చదివేటప్పుడు సులభంగా అర్ధమయ్యేవి అంటారు. ఇది అక్షరాలా సత్యం. సంస్కృతానికి దూరమవటం వల్లా మనం మన తెలుగుకు కూడా దూరం అయ్యాము. తల్లిని వదలి ఎంతదూరం వెళ్ళినా పిల్లవాడు ఆమె ప్రభావం నుంచి తప్పించుకోలేడు.దగ్గరవున్నవాడికి లోటేలేదు. ఈ నిజం గ్రహించి అయినా మనం సంస్కృతానికి సముచిత గౌరవం ఇవ్వాలి. తెలుగు భాషను బ్రతికించుకోవాలి.

ఈ పుస్తకం వెల 150/-

 
అముద్రిత జానపద గేయాల సంకలనం, దేశీ గేయ స్రవంతి.ఈ పుస్తకానికి సంపాదకులు రావి ప్రేమలత గారు.

ఈ పుస్తకంలో గౌరీ వివాహము, లక్ష్మణమూర్చ్చ, స్థితప్రఙ్నుని లక్షణము, గీతార్థసారము, సీతాకళ్యాణము అనే గేయాలున్నాయి. జానపదగేయాలే అయినా ఈ గేయాలలోని భాష, భావగాంభీర్యము, పదాలపొంకము చూస్తే సాంప్రదాయిక ప్రబంధాలకేమాత్రమూ ఇవి తీసిపోవని అర్ధమవుతుంది.

ఉదాహరణకు, జగన్మోహిని అయిన నారాయణుడి వర్ణన ఇది

సుందరంబులకెల్ల సుందరియు నగుచు/మదనుని చేనున్న మల్లెమొగ్గల బంతి/బంతి గాదది బలు వింత చామంతి/చామంతి గాదిది మేలు బంతి యీ యింతి/ యింతిగాదిది మాధవుని ముద్దులబంతి/ యింతి గాదిది రతికాంత కీల్బొమ్మ/ బొమ్మగాదిది మంచి పొలుపైన పూరెమ్మ/ పూరెమ్మగాదిది తులలేని వయ్యారి/ వయ్యారిగాదిది తియ్య విలుతుని చిలుక

ఇలా సాగుతుంది గేయం. ఇది ఆ కాలంలో జానపదమయినా ఈ కాలంలో పేరున్న గొప్ప గొప్ప కవులకు కూడా ఇంత వొకాబులరీ లేదన్నది చేదునిజం. అంటే ఆ కాలంలో నిరక్షరాస్యులకు ఎంత భాషవొచ్చేదో!

సీతాకళ్యాణం అనే గేయంలో ఆడవారిని పెళ్ళికి పిలవటం చూడండి.

రారమ్మ యీ వేళాకు పెళ్ళికినీ/ పట్టంచూ చీరలా పణితీ రావమ్మా/ మట్టెలు పిళ్ళేళ్ళూ మగువా రావమ్మా/ పారుటాకంచు చేరెలా పడతీ రావమ్మా/ నీలంచు చీరెలా నెలతా రావమ్మా/ చిలకలచూ చీరలా చెలియా రావమ్మా/ కరకంచు చీరెలా కలికి రావమ్మా/ చేరుకాంచూ చీరెలా చేడీ రావమ్మా/ మల్లెపువ్వులా చీరెలా మగువా రావమ్మా/ పుల్లి మల్లె చీరె యువిదా రావమ్మా/ గోరంచూ చీరెలా రెమ్మా రావే/ వారిజాక్షిరో రావే వనితా రావే

కవిత్వం సాహిత్యం భాషల పయిన ఆసక్తివున్న ప్రతివారూ కొని చదివి దగ్గరవుంచుకోవాల్సిన పుస్తకం ఇది.

వెల;60/-

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

సం వెం రమేష్ పరిషోధక గ్రంథం సజీవ సంప్రదాయంగా వేమన.

పరిశోధక గ్రంథం ఎందుకంటే,కన్నడ, తమిళ, మళయాళ భాషలపయి, ప్రజలపయిన వేమన ప్రభావాన్ని శోధించి ప్రదర్శిస్తుందీ చిన్ని పుస్తకం. తిరువళ్ళూరు, కాంచీపురం, విల్లిపురం, కడలూరులలో వేమన పద్యాలు పాడతారని, మైసూరు, కేరళలో జీవన విధానంలో వారికి తెలియకుండానే వేమన భాగం అయిన విధానం రచయిత చక్కగా సాధికారంగా వివరిస్తారు.వేమన అ ఎలా ప్రాంతీయ పరిథులు, భాష సంకుచితాలను అధిగమించి సార్వజనీనతను సాధించాడో ఈ పుస్తకం నిరూపిస్తుంది. రీసెర్చి పేరిట స్కాలర్షిప్పులు, ఇంకా అనేక సౌకర్యాలు పొందేవారున్నా, వారి తలదన్నే రీతిలో కేవలం భాష పయిన వున్న ప్రేమ వల్ల రమేష్ చేస్తున్న పరిశోధన అమోఘం. ఎందరికో కనువిప్పు కలిగిస్తుంది, సిగ్గుతో తలవంచుకునేట్టు చేస్తుందీ పుస్తకం. మొక్కుబడిగా చేసే పనులకు, ఇష్టంగా చిత్తశుద్ధితో చేసే పనులకూ ఎంతయినా భేదం వుంటుంది కదా!

ఈ పుస్తకం వెల 20/-

ఈ మూడు పుస్తకాలు ప్రతులకు

director, ap govt. o.m.l & r.i.
behind o.u. police station
o.u. campus.hyd-7
ph;040-27097709.

September 15, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

నేను చదివిన మంచి పుస్తకం-11

నిజానికి నేను చదివిన మంచి పుస్తకాలు అనాలి. ఎందుకంటే నేను రెండు పుస్తకాలు పరిచయం చేయబోతున్నాను.ఉత్పల సత్యనారాయణాచార్య గారు రచించిన ఈ రెండు పుస్తకాలు, ఆంధ్రభూమి వారపత్రికలో వ్యాసభూమి శీర్శికన ప్రచురితమయిన వ్యాసాల సంకలనాలు.

శ్రీమద్భాగవతములో వేణుగీత, గోపీగీత వంటివి భక్తి యోగానికి మార్గదర్శకాలనదగ్గవి.ఇవికాక ఇంకా యుగళగీత, భ్రమరగీతలున్నాయి. విశ్వనాథవారు భ్రమరగీతలను పద్య రూపంలో రచించారు.

భక్తజన హృదయావర్జకాలయిన ఈ గీతాలను ఉత్పలవారు వేణుగీతం, గోపీగీతం అనే రెండు పుస్తకాలుగా ప్రచురించారు.ఈ రెండు పుస్తకాలూ కేవలం వ్యాస శ్లోకాలకు ప్రతిపదార్ధ తాత్పర్యం ఇవ్వటం తో సరిపుచ్చుకోవు.ఆ శ్లోకాల అర్ధమూ, పరమార్ధమూ వివరిస్తాయి. అవసరమయినప్పుడు ఇతర గ్రంథాలలోంచి ఉదాహరణలిస్తాయి. భారతీయ సాహిత్యం కేవలం ఉబుసుపోక రచించినది కాదని నిరూపిస్తాయి. ఎలాగయితే భగవంతుని రచనలో ప్రతి జీవికి ప్రత్యేక ప్రాధాన్యం వుంటుందో, అలాగే, రచయిత రాసిన ప్రతి అక్షరానికి అర్ధం, పరమార్ధాలుండాలని నిరూపిస్తుంది.

గొపిగీతం, వేణుగీతం రెండిటి లక్ష్యం ఒకటే. శ్రీకృష్ణ ధ్యాసలో తమని తాము మరచిన గోపికల మానసిక వేదనలద్వారా భక్తుడు భగవంతుడిని ఎలాంటి అంకిత భావంతో సేవించాలో, ధ్యానించాలో మార్గదర్శనం చేస్తాయి.ఎలాగ సంస్కృత భాషలోని భావాన్ని ఏమాత్రం భావం చెడకుండా, అసలుభావానికి, తన స్వీయ వ్యక్తిత్వ ప్రతిభను జోడించి పోతనగారు తెలుగులో పండించారో వీటి అనువాద పద్యాలను పొందుపరచటంవల్ల అర్ధమవుతుంది. అందరికీ ఉత్తమ ఆలోచనలను అందించాలని మన పూర్వీకులు ఒక ఉద్యమంలా అనువాదాలు సాగించటం తెలుస్తుంది.

భాషపయిన పట్టు, భావ గాంభీర్యం వుంటే ఎంతటి క్లిష్టమయిన ఆలోచననయినా, ఎంత సరళంగా వ్యక్త పరిచేవీలుందో పోతన అనువాదాలు, దానికి ఉత్పలగారి వివరణలు స్పష్టం చేస్తాయి.ఆకాలంలో అక్షరాస్యులు నిరక్షరాస్యులు అన్న భేదం లేక ప్రజలంతా వీటిని స్మరించి పలవరించి ఆనందించేవారు.

ఇలాంటి పుస్తకాలు చదువుతూంటే, మనము భాషా పరంగా, భావ్వనాపరంగా ఏ స్థాయికి దిగజారేమో అర్ధమవుతుంది. సాహిత్యకారులకున్న సామాజిక బాధ్యత అవగాహనకు వస్తుంది. అంతేకాదు, ఒకో తరం గతిస్తున్నాకొద్దీ మనము కోల్పోతున్నదేమిటి, మనము ఎంతెందగా మనకి దూరమవుతున్నామో గ్రహింపుకి వస్తుంది. పరిస్థితిని మార్చేందుకు ఏదయినా చేయాలన్న ఆలోచన కలుగుతుంది.

అందుకే తెలుగువారంతా తప్పకుండా చదవాలీ రెండు పుస్తకాలు.

ఈ రెండు పుస్తకాల ధర చెరో 50/-.అన్ని పుస్తకాల దుకాణాల్లో లభిస్తాయి.

September 14, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: pustaka paricayamu