Archive for December, 2008

పుస్తకాక అమ్మకంలో నా అనుభవాలు-2

నిజానికి నా పుష్కర స్నానానుభవాలు రాదామనుకున్నాను. కానీ, ప్రొద్దున్నే సగటుమనిషి స్వగతం, వార్తకు బ్లాగుస్పాట్ లు అర్జెంటుగా రాయాల్సి రావటంతో సమయం చిక్కలేదు. ఆతరువాత ఆఫీసు, అటునుంచి పుస్తక ప్రదర్శనలో పుస్తకాలు అమ్మటానికి వెళ్ళటంతో వీలు చిక్కలేదు. రాత్రి రాగానే కవర్ స్టోరీ రాత కోసం తగిన సమాచారం సేకరించటంతో ఆలస్యమయిపోయింది. అందుకే ప్రొద్దున్నె లేవగానే కంప్యూటర్ ముందు కూచున్నా.

మనిషి జీవితంలో కొన్ని అనుభవాలు కలుగుతాయి. అనుభవం కలిగిన వెంటనే దాని తీవ్రత అధికంగా వుంటుంది. కానీ, కొద్ది కాలానికి ఎంత తీవ్ర మయిన భావన అయినా పలుచనయిపోతుంది. ఒక అల వచ్చి అంతకు ముందరి అలను మింగేసినట్టు కొత్త అనుభవం పాత అనుభూతిని వెనక్కు నెడుతుంది.

అందుకే పుష్కర స్నానానుభవం వెనుకబడింది. పుస్తకాల అమ్మకాల అనుభవం దాన్ని మించింది. దాంతో నా టపా పుస్తకాల అమ్మకాల అనుభవంగా మారిపోయింది.

ముందుగా సుజాత గారికి ధన్యవాదాలు. కానీ ఈ రకంగా అయినా మిమ్మల్ని కలవగలననుకున్నాను. సోమ శంకర్, అంత sensitive గా వుంటే ఎలా? మన sensitivity మనల్ని రచనలకు ప్రేరేపించేదిగా వుండాలికానీ బాధకు దారి తీయవద్దు. ఆయన పుస్తకాన్ని విస్రేసిన దాన్ని వర్ణించాను తప్ప అది నీ పుస్తకంపైన వ్యాఖ్య కాదు. నా వ్యాఖ్య లోని శ్లేషను అర్ధంచేసుకోవాలి. ఒక అనువాద పుస్తకం కన్నా డబ్బు సంపాదన నేర్పే పుస్తకానికే ప్రాధాన్యం అన్న ధ్వని ని గమనిస్తే నా వర్ణన పుస్తకానికా, ఆ పుస్తకాన్ని అర్ధంచేసుకోలేని మనస్తత్వానికా అన్నది అర్ధమవుతుంది.

పుష్కర స్నానానికి వెళ్ళాను కానీ నా మనసంతా పుస్తక ప్రదర్శనలోనే వుంది. మన ఈ తెలుగు కార్యక్రమంలో మరి కొందరు బ్లాగర్లను కలసే అవకాశం పోయిందన్నది ఒక బాధ. జనం అధికంగా వచ్చేరోజు నేను లేకుండా పోతున్నానే అన్నది మరో బాధ. అయితే, పుష్కర స్నానం తరువాత అమ్మ ఆనందం చూసిన తరువాత మిగతావన్నీ చిన్నవి అయిపోయాయి. మంచిపని చేసానన్న సంతృప్తి కలిగింది. బ్లాగర్లము మళ్ళీ ఎప్పుదో కలవవచ్చు. కానీ పుషకరాలు మళ్ళేఎ మళ్ళే రావుగా. అదీగాక అమ్మ top priority కదా!

దారిలో వున్నప్పుదు, స్టాలులో వున్న శ్రీపతి శర్మ ఫోను చేశాడు. కమ్మ ప్రచురణలను సర్ది మన పుస్తకాలకు స్థలం ఏర్పాటు చేశాను. కానీ, తెలంగాణా పుస్తకాల ప్రచురణల వాళ్ళు వచ్చి హడావిడి చేస్తున్నారు. బానర్లు కట్టేసారు. మన పుస్తకాలను పక్కకు నెట్టి వారి పుస్తకాలను పరిచేసారు. కమ్మ, తెలంగాణాల మధ్య మనం కనబడకుండా నలిగి పోతున్నాం, అన్నాడు. అది రచయితల స్టాలు. అందరిదీ. బోర్దులు పెట్టి ఎవరూ స్వంతం చేసుకునేవీలు లేదు. మన స్థలం కోసం పోరాడు. ఏదో చేయి అన్నాను. కానీ, మనసంతా ఆయన వీళ్ళిద్దరి మధ్యా ఎలా నలుగుతున్నాడో అని భయంగానే వుంది.

అందుకే, సోమవారం రెండుకల్లా హాజరయిపోయా. ఎండగా వుంది. మాకు స్టాలులో రెందు టేబుళ్ళిచారు. ఒక దాని నిండా, కమ్మ చరిత్ర, కమ్మ నామ గోత్రాలు, ఇంతి పేర్లు, విదేశాల్లో కమ్మవారు లాంటి పుస్తకాలు, కమ్మ పత్రికలు నిండిపోయాయి. మరో టేబిల్ పయిన తెలంగాణా కథలు, తెలంగాణం, లాంటి పుస్తకాలు నిందిపోయాయి. కేసీయార్ నవ్వుతో పడివున్నాడు. ఈ గుట్టల మధ్య అసిధార పయిన సరస్వతి బిక్కు బిక్కు మంటోంది. జీవితం జాతకం పుస్తకం పైని గ్రహాలు వికటంగా నవ్వుతూన్నాయి. అంతర్మధనం పైని కల్లోల సాగరం ఓ మూల అణగి వుంది.

అయితే తెలంగాణా బానర్ దెబ్బకు శ్రీపతి, పెద్ద తెల్ల కాగితాల మీద మా పుస్తకాల వివరాలు రాసి స్టాలంతా అతికించాడు. తెలంగాణా పుస్తకాల ప్రచురణకు నిధులు కేసేఆర్ నుంది లభించాయి. అందుకని వారు రంగు రంగుల పెద్ద బానర్ కట్టారు. మాకు ఉన్న నిధి మా రచనా ప్రతిభనే. అందుకనే తెల్ల కాగితం పైన స్కెచ్ పెంతో రాసి పెట్టాడు. కానీ, రచయితల స్టాలు కాస్తా కులం ప్రాంతీయం అయిపోయింది. వచ్చిన వారు తెలంగాణా స్టాలనుకుంటున్నారు. అటు ఆ పుస్తకాలు చూస్తున్నారు. ఇటు కమ్మ పుస్తకాలు చూస్తున్నారు. మధ్యలో వున్న ఆధ్యాత్మిక పుస్తకాలు చూస్తున్నారు.

అంటే, ఒక వైపు ప్రాంతీయ సంకుచితం, మరో వైపు కుల సంకుచితం, ఇవి కాకపోతే ఆధ్యాత్మిక సాహిత్యం-వీటి నడుమ అసలు సాహిత్యం మరుగున పడుతోంది.

ఇలావుంటే లాభంలేదని proactive aggressive marketing ఆరంభించాను. వచ్చిన వారందరికీ జీవితం జాతకం చూపించి దాన్లో నేను చేసిన ప్రయోగాలు, చమత్కారాలు చెప్పటం ఆరంభించాను. దాంతో పుస్తకాన్ని తిప్పి చూసారు కొందరు. తొంగి చూఒసారు కొందరు. కానీ తెలంగాణా, కమ్మ పుస్తకాలే కొన్నారు. అవీ అమ్మింది నేనే. ప్రతివారూ కమ్మ పుస్తకాలలో తమ ఇంటి పేర్లు చూసుకుని ఆనందిస్తున్నారు. కొందరు తెలంగాణా లో రజాకారు ఉద్యమం గురించి పుస్తకాలు అడిగారు. ఈ మధ్యలో ఒకాయన జీవితం జాతకం కొనటానికి సిద్ధపడ్డాడు.

ధర చెప్పాను. 50 రూపాయలు. 10 శాతం తగ్గిస్తే 45/- అన్నాను. 35/- కి ఇవ్వరాదా అన్నడు. నవ్వాను. మేము రచయితలము. మాకు వ్యాపారం రాదు. రాయటమే వచ్చు అన్నాను. ఆయన నవ్వి 20/- చేతిలో పెట్టి పుస్తకం తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు. నాకు నోట మాట రాలేదు. తేరుకుని, వెనకే వెళ్ళి 20/- ఇచ్చేసి పుస్తకం ఫ్రీగా తీసుకోంది అన్నాను. ఆయన వెంటనే వెనక్కి వచ్చి ఇంకో పుస్తకం తీసుకుని థాంక్స్ అని వెళ్ళిపోయాడు. అదేమితి ? అని అడిగా.

ఒక పుస్తకాన్ని నేను కొన్నాను. ఇంకోటి మీరు ఫ్రీగా ఇచ్చారు అన్నాడు వెళ్ళిపోయాడు, 20/- రూపాయలు జేబులో సర్దుకుంటూ.

ఆతరువాత proactive approach వదలి passive marketing చేసాను. ముగ్గురు జీవితం జాతకం కొన్నారు. మిగతా అంతా తెలంగాణ, కమ్మ పుస్తకాలు, శ్రీచక్రానికి సంబంధించిన పుస్తకాలు.

నేను ఫోను చేయటంతో రిషి పీఠం వారు సామవేదం శణ్ముఖ శర్మ పుస్తకాలు తెచ్చిపెట్టారు. వారికి కూడా టేబిల్ పైన స్థానం కల్పించాను. ఆ పుస్తకాలు కొన్నరు.

ఇంతలో శ్రీపతి వచ్చాడు. ఆ తెలంగాణా ఆయన వచ్చాడు. ఆయన వస్తూనే మళ్ళేఎ పుస్తకాలను పరిచాడు. మా పుస్తకాల పైన ఆయన పుస్తకాల్ను పెట్టాడు. నేను తీయబోతే వుంచండి అన్నాడు. అయినా ఆయనవి ఒక పక్కన సర్దాను. కానీ ఏ పక్కన వున్నా కులం, ప్రాంతీయాన్ని గెలవలేమని అర్ధమయింది. స్టాలు ఆయనకు అప్పగించి ఎక్సిబిషనంతా తిరిగాను. అది చూస్తూంటే ఒక ఆలోచన బలంగా తాకింది.

ఇక్కడ నేనేమి చేస్తున్నాను? నేను రచయితను. రాయటం నా పని. పుస్తకాలమ్మటం నా పనికాదు. ఇక్కడ ఇలా వుండటం వల్ల నా సమయం వృధా అవుతోంది. ఈ సమయంలో నేను ఎంతో చదివేవాడిని. రాసేవాడిని. ఇదంతా వదలి ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నాను? అనిపించింది.

రాయటం నా పని. నేను రాస్తాను. దాన్ని స్వీకరించటమో తిరస్కరించటమో సమాజం పని. వాళ్ళాకే అవసరం లేనప్పుదు నేను తాపత్రయ పడి లాభం ఏమిటనిపించింది.

దాంతో రెపటి నుంచీ వీలయినంత తక్కువ సమయం గడపాలని నిశ్చయించాను. ఎందుకంటే ఇంత సేపు అక్కడ గడిపి నేను అమ్మింది 3 పుస్తకాలు. దీని కోసం నా విలువయిన సమయాన్ని వ్యర్ధం చేయటం సమంజసమా?

తిరిగి వస్తూంటే అయాన్ రాండ్ వ్యాఖ్య గుర్తుకువచ్చిని.

ఒక సమాజంలో ప్రజలు పెద్ద ఎత్తున నీచతాపరిపూర్ణమయిన విషయాలను ఆదరిస్తున్నారంటే కళాకారుడు బాధపడకూడదు. వాళ్ళా స్థాయి అంతే అనుకోవాలి, తన పని తాను చేసుకుంటూ పోవాలి.

నేనూ అదే చేయాలనుకుంటున్నాను.

December 23, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

పుస్తకాల అమ్మకంలో నా అనుభవాలు-1

కాదేదీ రాతలు కోతలకనర్హం!

నిన్న నేను పుస్తక ప్రదర్శనలో నా పుస్తకాలను writer’s stall లో పెట్టి అమ్మకాలు ఆరంభించాను.

నేను వెళ్ళి 100/- కట్టి స్టాలు చేరుకునే సరికి ఒక కమ్మ పుస్తకాల ప్రచురణకర్తలు తమ సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరించుకుని ఉన్నారు.

నిజానికి నేను రచయితలీ అవకాశాన్ని పూర్తిగా వినియోగించుకుంటారనుకున్నాను. స్టాలులో జాగా కోసం తన్నులాటలూ, తోపులాటలూ వుంటాయనుకున్నాను.

మమ్మొలుగా ప్రదర్శనలో ఒక స్టాలును ఏర్పాటు చేయాలంటే 13000/- కట్టాలి. అలాంటిది, నిర్వాహకులే ఒక స్టాలును రచయితలకోసం, అదీ కేవలం 100/- కే కేటాయించటం అన్నది ఎంతగానో అభినందనీయమైన విషయం. ఈ మధ్య కాలం లో రచయితలు ఎవరి పుస్తకాలను వారే ప్రచురించుకోవాల్సి వస్తోంది. పెద్ద ప్రచురణకర్తలు ప్రచురించిన పుస్తకాలకు ప్రచారంలో కానీ, అమ్మకాల విషయంలో కానీ సమస్య లేదు. పెద్ద రచయితల పుస్తకాలకూ సమస్య లేదు. చిన్న రచయితలు, ఒకతో రెందో పుస్తకాలు ప్రచురించిన వారు తమ పుస్తకాలను ప్రచారం చేఉకోలేరు. ఎవరితో కొనిపించలేరు. కనీసం అలాంటి పుస్తకాలున్నాయని కూడా పదిమందికి తెలిసేట్టు చేసుకోలేరు. అందుకే, ఇంత మంచి అవకాశం దొరికితే రచయితలు తేనె చుట్టూ ఈగల్లా ముసురుతారని భయపడుతూ వెళ్ళాను.

తీరా చూస్తే, ఇంగ్లాండు ఖైదీలకోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆస్ట్రేలియాలా వుంది ఆ స్టాలు. వెళ్ళినవాడు ఓ జండా పాతేసుకుని ఇది నాది అంటే చాలు అన్నట్టు వుంది.

కమ్మ ప్రచురణలవారు మొత్తం స్టాలులో తమ పుస్తకాలను పరచుకున్నారు. నెమ్మదిగా వారి పుస్తకాలను పక్కకు నెట్టి నా పుస్తకాలను పరిచా. కోనే వారికోసం ఎదురుచూపులు ఆరంభించా.

భలే మంచి చౌకబేరమూ అని పాడాలనుకున్నా. కుదరలేదు. అక్కడ మైకులో ఎవరో ఎవరూ వినకున్నా ఏదేదో మాట్లాడుతూన్నాడు.

చూస్తే స్టాళ్ళే జనాలకన్నా ఎక్కువున్నాయి. అయినా ఇది మొదతి రోజే కదా అని సర్దిచెప్పుకున్నాను.

ఇంతలో నా దృష్టి మన ఈ స్టాలు పై పడింది. వెళ్ళి పరిచయం చేసుకున్నా. పప్పు అరుణ గారు నన్ను గుర్తుపట్టారు. శ్రీధర్ కలిశారు. చావా కిరణ్ గారు చిరునవ్వులు చిందించారు. నన్ను ఫోటో తీయటమేకాదు, నాతో ఫోతో దిగారు. మా ఇద్దరి ఫోతో చూస్తూంటే మేము ముందే కలిసి కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకునివుంటే లారెల్ హార్డీ జంట తలదన్నే వారమనిపించింది.

ఇంతలో నా మొదటి customar, నా పుస్తకాలను కొన్న ఏకైవ మహానుభావుదు కలిశాడు.

నిజానికి పుస్తకాలయితే పరచాను కానీ ఎవ్వరూ కొంటారని అనుకోలేదు. అందరూ దూరం నుంచి తొంగి చూసి పోతున్నారు. కొందరయితే ఈ వైపు చూడటం పాపం అన్నట్టు ముఖం తిప్పుకు పోతున్నారు. ఇంకొందరు దగ్గరకు వచ్చి, అలా అలవోకగా పైనుంచే వొంగి పుస్తకాలను ముట్టుకుంటే మైల పడతాయన్నట్టు చూసి ముక్కు తిప్పి పెదవి విరిచి పారిపోతున్నారు. మరి కొందరు సోమ శంకర్ మనీప్లాంట్ పుస్తకం చూసి మనీ ఎలా సంపాదించాలో రాసారా? అని ఆశగా అడిగితే, లేదు ఇతర భాషలలోని మంచి కథలను తెలుగులోకి అనువదించాడు అని సమాధానమిచ్చా. ఆయన వెంటనే అంటరాని అసుద్ధాన్ని చీదరించుకుని పారేసినట్టు ఆ పుస్తకాన్ని విసిరేసి వెళ్ళిపోయాడు. పోన్లే కనీసం చూశాడని సంతృప్తి పడ్డా. ఇంకొకాయన అంతర్మధనం పుస్తకం చూసి, నవలా? ఇంత పెద్దది చదవటం కష్టం, అని పారేసిపోయాడు. ఇంతలో ఒక ముసలాయన ఒక మూట పట్టుకుని వచ్చి గంటసేపు నా పుస్తకాలెవరికీ కనబడకుండా నుంచుని వచ్చిన వారందరికీ లెక్చరిచ్చి తన పుస్తకాలు అమ్మి పోయాడు. స్టాలులో పుస్తకాలు పెట్టమన్నా ఆయన అడ్డు తొలగించుకోవటానికి. ఎందుకంటే ఆయన ఎవరినీ దగ్గరకు రానెయటంలేదు. ఆయన అడ్డుండటంతో అందరూ కమ్మ పుస్తకాలు చూసి నెమ్మదిగా జారుకుంటున్నారు. చివరికి డబ్బులు కట్టమనగానే ఆ ముసలాయన వంద ఎందుకు దండగా! నేనిలాగే అమ్ముతా అంటూ మూట పట్టుకుని ప్రజల మీద పడ్డాడు.

ఆహా రచయితల బాధలూ అనుకున్నాను. పుస్తకం రాయటమొక తపస్సు అయితే, దాన్ని ముద్రించుకోవటం ఒక వేదన. అచ్చువేసిన పుస్తకాలను దగ్గరుండి అమ్మటం మరణ యాతన అనిపించింది.

ప్రతివాడూ పుస్తకాన్ని చూస్తూంటే కొంటాడేమో అన్న ఆశ కలుగుతుంది. పేజీలు తిప్పుతోంటే ఆశ పెరుగుతంది. పెదవి విరిచి పక్కన పెట్టి పోతూంటే ఎందుకునాకీ బాధలు హాయిగా ఉద్యోగం చేసుకుంటూ తిని పడుకోక, అనిపిస్తుంది.

అలా నుంచుని వచ్చి చూసి పోయే వారిని చూస్తూంటే, కూతురిని పెళ్ళి చూపుల్లో చూసి పెదవి విరిచేవారిని చూస్తూంటే తల్లి తండృల మనస్సుల్లో కలిగేవేదన అనుభవానికి వచ్చింది. ఎందుకంటే ఇక్కడ పుస్తకానికి తల్లి తండ్రి నేనే కదా!

ఇలాంటి ఆశ నిరాశల ఆలోచనల మధ్య ఊగిసలాడుతూంటే నా పుస్తకాలను కొని ఆశాదీపానికి నూనె పోసి మరింత ప్రజవలించేట్టు చేసిన ఆ వ్యక్తి వచ్చాడు.

బ్లాగులోని ఫోటో ప్రాణం ఓసుకున్నట్టున్నాడు. చూడగానే సులభంగా గుర్తుపట్టవచ్చు. కత్తి మహేష్ కుమార్ చక చకావచ్చి కత్తిలా రెండు పుస్తకాలు కొన్నాడు.

నేను , పుస్తకాలు కొన్న మొదటి వ్యక్తికి ఘనంగా సన్మానం చేయాలనుకున్నా. పూల మాల వేఇ సత్కరించి పూజ చేద్దామనుకున్నా. స్త్రోత్ర పాథం రాసి గానం చేద్దామనుకున్నా. అతని పేరు సువర్ణాక్షరాలతో లిఖించి, పుస్తక మహరాజ పోషకుడన్న బిరుదివ్వాలనుకున్న.

కానీ హఠాత్తుగా కత్తి పుస్తకాలను కొనేసరికి నిరుత్తరుడనయిపోయా!

ఆతరువాత మళ్ళే చూపులు, ఎదురుచూపులుఇ, నిరాశలు, నిట్టూర్పులు…….

దుకాణాలు కట్టేఅయమని ప్రకటించటంతో మూసేస్తూంటే ఒకాయన పరుగున వచ్చాడు. ఆశగా పుస్తకాలు చూపా. నవ్వి తెలుగు నహీ ఆతా అంటూ వెళ్ళిపోయాడు.

ఈ మొదటి రోజు పుస్తక విక్రయానుభవం నాకు మజ్రూహ్ గాజల్ ను గుర్తుకు తెచ్చింది.

హం హై మతాయె కూచవో బాజార్ కీ తర్హా
ఉఠ్ తీ హై హర్ నిగాహ ఖరీదార్ కీ తర్హా.

నేను బజారులో వస్తువులా నిలుచున్నాను. ప్రతీవాడూ నన్ను కొనేవాడిలానే చూస్తాడు.

ఇది ఒక వేష్య స్థితిని వర్ణిస్తూ రాసిన పాట. ప్రస్తుత సమాజంలో రచయితకేకాదు, ప్రతి ఒక్కరికీ ఏదో ఒక సందర్భంలో వర్తిస్తుందీపాట.

దుకాణం కట్టేసి కారు తీస్తూంటే పోలీసు చాయి డబ్బులడిగాడు. ఎలాగో అనిపించింది. డబ్బులిచ్చి బయటపడ్డా.

చల్లగాలి రివ్వు రివ్వున తాకింది. హాయిగా అనిపించింది.పెదవులపైకి పాట వచ్చింది.

దిల్పె ఆస్రా కియే హం తొ బస్ యుహీన్ జియే
ఎక్ కదం పె హస్ లియే ఎక్ కదం పె రోలియే
జోభి ప్యార్ సే మిలా హం ఉసీకె హోలియే
హుం హై రాహి ప్యార్ కే హం సె కుచ్ న బోలియే.

అమ్మకాల అనుభవాలను తలచుకుని నవ్వుకుంటూ ఇల్లు చేరాను. రాస్తే అచ్చువేసి అమ్ముతూ పడాల్సిన బాధలు మరచి రాత ఆరంభించాను.

దీవాన ముఝ్ కో లోగ్ కహే
మై సంఝూ జగ్ హై దీవానా!

December 20, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

పుస్తక ప్రదర్శనలో నా పుస్తకాలు!

ఈసారి పుస్తక ప్రదర్శనలో నా పుస్తకాలు ప్రధానంగా నాలుగు పుస్తకాల షాపులలో ప్రదర్శితమవుతున్నాయి.

సాధారణంగా, మా పుస్తకాలను ఏ దుకాణంలోనూ అందరికీ కనబడేట్టు పెట్టరు. ఎందుకంటే, అందరూ కొంటారని నమ్మకం వున్న పుస్తకాలను కనబడేట్టు పెడితే లాభం. మాలాంటి పుస్తకాలున్నట్టే చాల మందికి తెలియదు. అలాంటప్పుడు వీటిని ప్రధానంగా ప్రదర్శించి స్థలాన్ని వ్యర్ధం చేఉకోవటం దండుగ. అది వ్యాపారం. ఎవరినీ తప్పు పట్టటానికీ లేదు.

అందుకని నేను నా మితృలతో కలసి తెలుగు బుక్ డిపో దుకాణంలో ఒక రాక్ అద్దెకు తీసుకుని మా పుస్తకాలను ప్రదర్శించేవారము. గత రెండేళ్ళు నాందేడ్ లో వుండటం వల్ల అది కుదరలేదు. ఏసారి సమయానికి వెనక్కు వచ్చేయటం వల్ల మళ్ళీ మితృలతో కలసి తెలుగు బుక్ డిపోలో ఒక రాక్ ను అద్దెకు తీసుకున్నాము.

నేను ప్రచురించిన పుస్తకాలు, అసిధార, అంతర్మధనం, జీవితం-జాతకం,4@5,మనీప్లాంట్ లతో పాటు గుడిపాటి, పెన్నా శివరామకృఇష్ణ, కోడిహళ్ళి మురళీ మోహన్ ల పుస్తకాలు కూడా ఆ రాక్ లో వుంటాయి. ఏ ఎస్ లక్ష్మి గారి అద్దంలో మనం సంకలనం కూడా వుంటుంది.

ఎమెస్కో షాప్ లో కూడా వారు ప్రచురించిన నా పుస్తకాలు రాజ తరంగిణి కథలు, మర్మయోగం, ఇంకా ఇతర కాల్పనికేతర రచనలతో పాటూ నేను ప్రచురించిన పుస్తకాలను కూడా వారు ప్రధానంగా ప్రదర్శిస్తున్నారు.

జూలూరి గౌరీశంకర్ దుకాణం (23) లో కూడా నా పుస్తకాలుంటాయి.

ఈసారి తమ పుస్తకాలను ముద్రించుకున్న రచయితలకు ప్రత్యేక షెల్ఫులను ఇస్తున్నారు. ఆ అవకాశాన్ని వినియోగించుకుంటూ నా పుస్తకాలను అక్కడకూడా వుంచుతున్నాను. అయితే, ఈ దుకాణంలో ఎవరి పుస్తకాలను వారే అమ్ముకోవాలట. అందుకని ప్రతి రోజూ నేను ఆ దుకాణంలోనే వుంటాను. శని, ఆది వారాలలో తుంగభద్రా స్నానానికి వెళ్ళాలనుకోవటం వల్ల నా బదులు సోమశంకర్ కానీ, వేదాంతం శ్రీపతి శర్మ కానీ వుంటారు.

ఇలా పుస్తకాలను ప్రదర్శించటం వల్ల అందరూ పడీ పడీ కొంటారని కాదు. కనీసం ఒక సారి మా పుస్తకాలను చూస్తారన్న ఆశ. భవిష్యత్తులో ఎక్కడయినా వీటి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు గుర్తుకు తెచ్చుకుంటారని ఆశ.

మన సమాజంలో పుస్తకానికి తగు ప్రచారమిచ్చే వ్యవస్థ లేదు. పత్రికలలో పుస్తకాల సమీక్షలే ప్రధాన ప్రచారం. కానీ పత్రికలలో ఈ సమీక్షల వెనుక బోలెడన్ని రాజకీయాలుంటాయి. అన్ని పత్రికలలో సమీక్షలు వేయరు. వేసినా రంగుటద్దాలు ఆలు నిజాన్ని చెప్పనివ్వవు. మన టీవీల్లో ఆంగ్ల పుస్తకాల గురించి చర్చిస్తారు కానీ తెలుగు పుస్తకాల ప్రసక్తి రాదు. ఒకవేళ ఎవరయినా మాట్లాడినా పాత రచయితల పుస్తకాలనే ప్రస్తావిస్తారు. కొత్త రచయితల రచనలు వీరు చదవరు.

కొత్త రచయితలను ప్రస్తావించేవారు, తమ ఇజాల నిజాలను, ఉద్యమాల రంగులను ప్రతిబింబించే రచయితల గురించే ప్రస్తావిస్తారు. దాంతో ఆయా రచయితల పేర్లు నలిగినా వారి రచనలు ఉద్యమాల్లోని వారికే పరిమితమవుతాయి. పాఠకుల ఆదరణను పొందవు. తమ భావాలను ప్రతిబింబించే రచనలున్నా అవి వున్నట్టు తెలియక పోవటంతో పాఠకుడు పుస్తకాలకు దూరమవుతాడు. చదివే అలవాటు పోతోందని అంతా గోల చేస్తారు. కానీ, అసలు విషయం గురించి ఆలోచించరు.

కాబట్టి, కనీసం మామూలు ఉద్యమ రచనలు, పాత ప్రసిద్ధుల రచనలే కాక, మధ్యతరగతి మనుషుల సందేహాలు, భయాలతో పాటు ఆశలు ఆనందాలను ప్రతిబింబించే మాలాంటి రచయితల పుస్తకాలున్నాయని పాఠకులకు తెలియబరచేందుకే వీలయినన్ని స్థలాలఓ మా పుస్తకాలు ప్రదర్శించే ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాము.

మా ఈ ప్రయత్నానికి మీ అందరి సహాయ సహకారాలు, ఉత్సాహ ప్రోత్సాహాలు లభిస్తాయని ఆశ.

December 19, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

నేను చదివిన మంచి పుస్తకం-17

ఒకోసారి ప్రపంచంలో అఖండ ప్రతిభా పాటవాలు కల వ్యక్తులు ఒకేసారి జన్మిస్తారు. అనేక సందర్భాలలో వీరు ఒకే కుటుంబంలో జన్మిస్తారు. అయితే, వారిలో పెద్దవాడు ముందుగా జన్మించిన కారణాన ప్రతిభను ప్రదర్శించే అవకాశాన్ని ముందుగా పొందుతాడు. అందరి దృష్టినీ ఆకర్శిస్తాడు. ఇది, తరువాత వాడిలో identity crisis ను కలిగిస్తుంది. ఈ భావనను ఆ వ్యక్తి తట్టుకుని నిలబడగలిగి తనదయిన ప్రత్యేక అస్తిత్వాన్ని సాధించగలిగితే, పెద్దవాడిని మించి పేరు ప్రఖ్యాతులు సాధిస్తాడు. తనలోని ప్రతిభకు న్యాయం చేకూరుస్తాడు. అలాకాని పక్షంలో ఎంతో ప్రతిభ వుండికూడా, అఙ్నాతంలో వుండిపోతాడు. కొన్ని అరుదయిన సందర్భాలలో మాత్రం సోదరులిద్దరూ తమదయిన ప్రత్యేక దారులను ఎంచుకుంటారు. సరి సమానంగా ఘన కీర్తిని సాధిస్తారు. తమ కళానైపుణ్యంతో తమ చుట్టూవున్న సమాజానికి వన్నెలు దిద్ద్దుతారు.

అలాంటి సోదర కళాకారులు ఆర్ కే నారాయణ, ఆర్ కే లక్ష్మణ్ లు. అన్న ప్రభావమ్నుంచి తప్పించుకుని, అన్నయ్యకు దీటుగా తనదయిన ప్రత్యేక పద్ధతిలో ప్రపంచ ప్రఖ్యాతి పొందిన కళాకారుడు ఆర్ కే లక్ష్మణ్. ఆయన స్వీయ జీవిత చరిత్ర the tunnel of time .

ఆర్ కే లక్ష్మణ్ పైన అయిదుగురన్నయ్యలున్నారు. ఈయన ఆరవ వాడు. చివరి వాడు. ఒకరకంగా ఇది ఆర్కేకు లాభించింది. ఎందుకంటే లక్ష్మణ్ కు ఊహ తెలిసేసరికే పెద్దన్నయ్య పేరు పొందిన రచయిత. మిగతా వారంతా స్వంత వ్యక్తిత్వాలున్నా, అతని నీడలో వొదిగినవారు. దాంతో, లక్ష్మణ్ కు తన కార్య రంగాన్ని ఎంచుకునే స్వేచ్చ, ప్రోత్సాహాలు సులభంగా లభించాయి.

ఆర్కే లక్ష్మణ్ స్వీయ జీవిత చరిత్ర చదువుతూంటే ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది. కళ అన్నది ప్రతివారిలో బీజ రూపంలో వుంటుంది. కానీ దాని అసలు స్వరూపాన్ని గ్రహించి, బీజ ప్రాయమయిన కళా స్వరూపాన్ని వృక్ష స్థాయికి ఎదగనివ్వటమన్నది అనేక అమ్షాలపైన ఆధారపడివుంటుంది. లక్ష్మణ్ విషయంలో అతని కన్నా ముందే నారయణ్ కు పేరు లభించటం ఎంతగానో లాభించింది. పెద్ద కుటుంబం కావటంతో ఆంక్షలూ, అడ్డూదుపులూ లేకుండా తన సృజనాత్మక ఇష్టాలను అనుసరించే వీలు లక్ష్మణ్ కు చిక్కింది. అందుకే చిన్నప్పటి నుంచీ అవకాషం దొరికితే బొమ్మలు గీయటం అతడికి అలవాటయింది. ఇంట్లో బోలెడంత మంది వుండటంతో ఆయన స్కూలుకు వెళ్ళాడో లేదో కూడా పట్టించుకోలేదెవ్వరూ. ఇదీ అతడి సృజనాత్మకత విషృంఖలంగా ఎదగటానికి తోడ్పడింది. తనని పాఠశాలలో చేర్పించే ప్రయత్నాలను లక్ష్మణ్ వర్ణించిన తీరు నారాయణ్ రచనలను గుర్తుకు తెస్తుంది. తన జీవితంలోని ఏయే సంఘటనలు నారాయణ్ కథలుగా మలచాడోకూడా లక్ష్మణ్ ఈ రచనలో పొందుపరచాడు. అంతేకాదు, ఇద్దరి నడుమ వయో తారతమ్యం అధికంగా వుండటం వలన సాధారణంగా సోదరుల నడుమ వుండే rivalry లు, అసూయలు వీరి నడుమ పెద్దగా పొడసూపలేదు. పైగా, ఇద్దరూ ఒకరినొకరు ప్రోత్సహించుకుంటూ ముందుకు సాగారు. నారాయణ్ కథలకు లక్ష్మణ్ బొమ్మలు వన్నె తెచ్చాయనటం అనృతం కాదు.

ఈ పుస్తకంలో తన బాల్యంలోని రెండు సంఘటనలను లక్ష్మణ్ ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావిస్తాడు. స్కూల్లూఅ తాను ఆకు బొమ్మ గీసినప్పుడు అధ్యాపకుడు పొగడటం లక్ష్మణ్ లోని చిత్రకారుడికి జీవం పోస్తే, తన బొమ్మను వికృతంగా గీసి వెక్కిరిస్తున్నాడని మరో అధ్యాపకుడికి కోపం తెప్పించటం లక్ష్మణ్ లోని వ్యంగ్య చిత్రకారుడిని తట్టి లేపింది.

ఒకోసారి ఎంతోఅ చిన్నవిగా అప్రధానంగా అనిపించిన సంఘటనలు వ్యక్తి జీవిత గమన దిషను నిర్దేశిస్తాయనటానికి ఈ రెండు ఉదాహరణలు చాలు.

ఈ పుస్తకంలో అనేక సంఘటనలు, లక్ష్మణ్ వ్యాఖ్యలు ఒక వ్యక్తి విజయం సాధించటంలో విధి పాత్రను స్పష్టం చేస్తాయి. లండన్ లో ప్రముఖుల బొమ్మలు గీయటాన్ని వివరించిన తీరు గొప్పగా అనిపిస్తే, బాల్యం సంఘటనలు కడుపుబ్బ నవ్విస్తాయి. ఆనందకరమయిన బాల్యం ఆరోగ్యకరమయిన మనిషిగా ఎదగటానికి పునాది అనిపిస్తుంది.

హిందూలో కార్టూన్ల వల్ల ప్రేరణ పొందటం నుంచి, సగటు మనిషి సృష్టి ద్వారా చిరస్థాయినార్జించటం వరకూ, మనుమరాలి ఆటలలో సర్వం మరవటం వరకూ ఆద్యంతం, ఆహ్లాదకరంగా, హాయిని గొల్పుతూ సాగుతుందీ రచన. అలాగని తేలిక పాటి రచనకాదు. తేలికగా అనిపించే పదాల భావాలవెనుక అంతులేని వేదనలు, ఆలోచనలు తొంగిచూస్తూంటాయి. కళాకారుడి అంతరంగాన్ని మనకు చేరువ చేస్తాయి.

ఈ పుస్తకం చదువుతూంటే లక్ష్మణ్ మంచి రచయిత అయివుండేవాడనిపిస్తుంది. కానీ, రచయిత అయివుంటే, నారాయణ్ తో పోలికలు వచ్చేవి. నారాయణ్ అప్పటికే సుప్రసిద్ధుడు. లక్ష్మణ్ ఎంత బాగా రాసినా తేలిపోయేవాడు. ఆయన చిత్రకారుడు కావటం వల్ల ఇలాంటి అడ్డంకులను అధిగమించాడు. తనదయిన ప్రత్యేక స్థానాన్ని సుస్థిరం చేసుకున్నాడు.

ఇలాంటి అనేక అమ్షాల గురించి అవగాహన ఆలోచనలు కలిగిస్తుందీ లక్ష్మణ్ స్వీయ జీవిత చరిత్ర. సాహిత్యాభిమానులంతా తప్పని సరిగా చదివి, కొని, మాటి మాటికీ చదువుతూండాల్సిన పుస్తకం ఇది.

ఈ పుస్తకాన్ని పెంగ్విన్ వారు ప్రచురించారు. వెల 200/-.

December 16, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

నేను పర్మనెంటుగా వచ్చేశానోచ్!

అయిపోయింది, నా నాందేడు బాధలు, ఏడుపులూ, వేదనల గాధలు ఇవ్వాళ్టితో సమాప్తం. ఆ అధ్యాయం అయిపోయింది. కొత్త అధ్యాయం ఆరంభమవుతోంది.

ఇక నుంచీ మళ్ళీ దాదాపుగా రోజూ నా రాతలు, కోతలు రాయాలని ప్రయత్నిస్తాను. రక రకాల కథలతో, వ్యాసాలతో, పుస్తకాల పరిచయాలతో మిమ్మల్ని అలరించేందుకు శాయ శక్తులా కృషి చేస్తాను. ఇది నా వాగ్దానం. ఇంతవరకూ ఇతర విషయాలలో నేను మాట నిలుపుకోలేకపోయివుండవచ్చు, కానీ, రాతల విషయంలో నా మాటంటే మాటే.

అదిగో, నా భుజం మీదనుంచి తొంగి చూస్తున్న బ్రహ్మ బుధ్ నేను మాటిస్తే, ఏం చేస్తానో నాకే తెలియదు అంటున్నాడు. మీకు చెప్పటం మరచిపోయాను, ఏమధ్య బ్రహ్మ బుధ్ బోలెడన్ని సినిమాలు చూశాడు. అవన్నీ నా ద్వారా మీకు చెప్పేయాలని ఆత్ర పడుతున్నాడు. ఇన్ని రోజులు నన్ను నిద్ర పోనీయలేదు. ఇకపైన పోనిస్తాడన్న ఆశ లేదు.

అందుకే, రేపటి నుంచీ నా బ్లాగు సెలవులయిపోయి, సెలవుల తరువాతి ఉత్సాహంతో మళ్ళీ ఆరంభమవుతోంది.

December 14, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

ఫాంటం లింబ్

నేను రాసిన కథ “ఫాంటం లింబ్” ఇక్కడ చదవండి. ఈ కథ 8 అక్టోబర్ 2008 నాటి నవ్య వారపత్రికలో ప్రచురితమైంది. మీ అభిప్రాయాలు తెలియజేయండి.

phantom limb

December 9, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: నా రచనలు.