Archive for February, 2009

బ్లాగరులందరికీ ఒక బహిరంగ లేఖ!

ఎంతో ఆలోచించిన తరువాత నేనీ టపా రాస్తున్నాను.

ఇది తటస్థంగా వుండ వీలు లేని పరిస్థితి. అలాగని, you are either with us or against us  అని అనలేని పరిస్థితి. ఎందుకంటే, మన మధ్య ఎన్ని విభేదాలున్నా, మనలో ఎన్ని విభిన్నమయిన అభిప్రాయాలున్నా, మనము పరస్పర వ్యతిరేక ద్రుక్కోణాలతో వున్నా, మనమంతా ఒకటి. ఇది కాదనలేని సత్యం. మనలో మనము పరస్పర దూషణలు చేసుకుంటూ, మనవారినే మనము హేళన చేసి తరిమేస్తూ, వెక్కిరించుకుంటూ, ఎత్తిపొడుస్తూ సాధించేదేదీలేదు. ఇందువల్ల మనం సాధించేదేదయినా వుంటే ఇద్దరు తెలుగువారు కలసి మనలేరు అని మరోసారి అందరికీ నిరూపించటమే.

మనమంతా విద్యవంతులం. విచక్షణ వున్నవారం. మనం ఎంచుకున్న రంగాలలో ప్రతిభను కనబరుస్తున్న వారము. మనమిప్పుడు ఎవరికీ ఏదీ నిరూపించాల్సిన అవసరం లేదు. మనలో మనకు హెచ్చు తగ్గులు లేవు. బ్లాగు ప్రపంచంలో, వ్యక్తిగతంగా మనమెవరన్నదానితో సంబంధం లేదు. బ్లాగులో మనం ఏమి రాస్తున్నామన్నదే ప్రాముఖ్యం.దాన్ని ఎంతమంది చూస్తున్నారు, ఎంతమంది మెచ్చుకుంటున్నారు, ఎంతమంది విమర్సిస్తున్నారు అన్నదానితో సంబంధంలేదు.

ఇక్కడే మనము సమ్యమనం పాటించాల్సి వుంటుంది.

సాధారణంగా, బయట పత్రికలలో సంపాదకులుంటారు. మనము రాసే దానిలో మంచి చెడ్డలు చూస్తారు. బాగోలేని దాన్ని తొలగిస్తారు. బాగున్న దానికి మెరుగులు దిద్దుతారు.
బ్లాగుల్లో మనమే సంపాదకులం. అంటేనే మనమెంత బాధ్యతాయుతంగా రాయాలో ఆలోచించండి.

బ్లాగులు వ్యక్తిగతమే అయినా అవి బహిరంగ డయిరీలవంటివి. ఒక్క సారి ప్రచురించాక దాని గురించి ఏమయినా అనుకునేవీలు చదివినవారికి వుంటుంది. దీన్ని కాదనేవీలు లేదు. అలాగని, చదివిన వారెలాంటి వ్యాఖ్యలయినా చేసేవీలు లేదు.

ఎందుకంటే, బ్లాగు ప్రపంచంలో అందరమూ సంస్కారమున్న వారము కాబట్టి, మన వ్యాఖ్యలలో, మన ప్రవర్తనలో ఒక ఔన్నత్యం ఉంటుంది. అనుచితమయిన వ్యాఖ్యలు, అసభ్యమయిన భాషలను మనము వాడము.

కానీ, అందరూ ఒకే రకంగా వుంటే ఇది మానవ ప్రపంచమేకాదు.

ఒక నది జన్మస్థలంలో చిన్న నీటి పాయలా వుంటుంది. ప్రవహిస్తున్నకొద్దీ నీటి పరిమాణం పెరుగుతుంది. ప్రవాహ ఉద్ద్రుతి పెరుగుతంది. అయితే, జన్మ స్థలం నుంచి ఎంతగా దూరం ప్రవహిస్తే, దానిలోకి అంతగా కొత్త నీరు వచ్చి చేరితుంది. అలా వచ్చే కొత్త నీరు తాను ప్రవహించిన ప్రదేశాలననుసరించి రకరకాల పదార్ధాలను మోసుకువస్తుంది. ఇలా పలు ప్రాంతాలలో, పలు విభిన్న మయిన నిక్షిప్తాలతో వచ్చి చేరుతున్న నీటితో, నది నీటి రంగు మారుతుంది. రూపు మారుతుంది. ప్రవాహ గతి మారుతుంది. కానీ, ప్రవహించటం ఆగదు.

మన బ్లాగులూ ఇంతే!

ఆరంభంలో చిన్న నీటి ధారలా వున్న బ్లాగులు సంఖ్యలో పెరుగుతున్నాయి. రక రకాల వ్యక్తులు, తమతో పాటూ తమ అభిప్రాయాలనూ, భిన్న మయిన ఆలోచనలనూ మోసుకుని వస్తున్నారు. వారి రాకతో మన బ్లాగు ప్రవాహం మరింత పరిపుష్టం కావాలి. సైద్ధాంతిక మథనాలకూ, ఆలోచనల వెల్లువలకూ మన బ్లాగులు వేదికలు కావాలి.

అయితే,  ఆరంభంలో, సంఘర్షణలు అనివార్యం. ఈ సంఘర్షణలను మనము ఎలా సాధిస్తామో అన్నదానిమీద బ్లాగు ప్రవాహ గతి ఆధారపడుతుంది.

ముందుగా, మనమంతా ఒక విషయంలో ఖచ్చితంగా వుండాలి. అది, ఎట్టి పరిస్థితులలో మహిళా బ్లాగర్లతో అనుచితంగా ప్రవర్తించకూడదు. వారిని వ్యక్తిగతంగా కానీ, బ్లాగు పరంగా కానీ, వ్యాఖ్యల రూపేణాకానీ ఎలాంటి అవమానాలకూ, అసభ్య దూషణలకు గురిచేయకూడదు.

ఎంతో సన్నిహితంగా వస్తే కానీ, స్త్రీ మనసు విప్పి మాత్లాడదు. ఏమాత్రం, ఎదురుదెబ్బ తగిలినా ముదుచుకు పోతుంది. ఇక జీవితాంతం, ఆమె మనసు విప్పదు.

అలాంటిది, బ్లాగుల్లోని ఆరోగ్యకరమయిన వాతావరణం, పరిణతి చెందిన బ్లాగర్ల స్నేహ పూరిత ప్రోత్సాహంతో, మహిళా బ్లాగర్లు తమ బ్లాగులలో మనసు విప్పి మాట్లాడుతున్నారు. ఇది, సామాజిక స్థాయితో, వయసుతో, లింగభేదంతో సంబంధం లేని స్నేహం. మనము ఒకరినొకరు చూసుకోకపోయినా, బ్లాగులో రాతలద్వారా, అమ్న అంతరంగాలొకరివొకరికి తెలుసు. ఇలాంటి పరిస్థితిలో, మహిళా బ్లాగర్ల మనసు నిప్పించి, వారు ముడుచుకుపోయి, పారిపోయేట్టుచేయటం, విద్యావంతులు, సంస్కారవంతులయిన బ్లాగర్లు చేయాల్సిన పని కాదు. బయట ప్రపంచంలోలేని ఆరోగ్యకరమయిన వాతావరణాన్ని బ్లాగు ప్రపంచంలో కల్పిద్దాం. మహిళా బ్లాగర్లు నిర్భయంగా, మనసులో మాటలు వ్యక్త పరచే స్నేహ, సౌభ్రాత్రుత్వ వేదికలుగా బ్లాగులను మలుద్దాం.

ఒక అమ్మాయి మీద ఆసిడ్ దాడి జరిగితే ముక్త కంఠంతో ఖండించే మనము, ఒక అమాయకురాలికి అవమానం జరిగితే నిరసన వ్యక్త పరచే మనము, మన తోటి బ్లాగర్లతోటే సంస్కారయుతంగా వ్యవహరించలేకపోతే, బయట పాశవికత్వం ప్రదర్శించేవారికీ, మనకూ తేడా ఏముంది? వాడు కత్తితో గొంతుకోస్తే, మనము రాతల కత్తులతో, వ్యాఖ్యల ఆసిడ్లతో మహిళలపైన దాడిచేస్తున్నాం. బయట ప్రపంచంలోని ఏ అన్యాయాలనయితే మనము నిరసిస్తున్నామో, అవే అన్యాయాలను మనమూ జరుపుతున్నాము. కాబట్టి, ఎంతటి ఆవేశం వచ్చినా, ఎవరికెంత మనసు నొచ్చుకున్నా, మహిళల విషయంలో మాత్రం బ్లాగర్లంతా గౌరవం చూపాలి. ఇలా కోరాల్సిరావటం కూడా సిగ్గుపడాల్సిన విషయమే!

మహిళా బ్లాగర్లు సైతం, బ్లాగులు మూసేసి పారిపోవటం మానేయాఇ. ఒక్కసారి తస్లిమాను గుర్తు తెచ్చుకోండి. ఆమెపైన ఎన్ని విమర్శలు వస్తున్నాయి. ఎన్ని దాడులు జరుగుతున్నాయి. నిలువనీడ లేకుండా తిరుగుతోంది. ఇంత పెద్ద ప్రపంచంలో ఒక మహిళకు రక్షణ కల్పించలేక పోతున్నాము. అయినా, ఆమె పోరాడుతోంది. మొత్తం ప్రపంచాన్ని ఎదిరించి నిలబడుతోంది. అటువంటిది, కొందరి దాడులకో, వ్యాఖ్యలకో బెదిరి, మనసులు పాడుచేసుకుని, బ్లాగులు మూసి పారిపోవటం పిరికితనం తప్ప మరొకటి కాదు. ఇలాంటి భీరుత్వాన్ని వదలండి.  men may come and men may go, but we write on forever అనండి. ఆచరించి చూపండి.

ఒక పత్రికలో నేనొక కాలమ్న్ రాస్తూంటే, కొందరు పాథకులు పనికట్టుకుని, వారం వారం నన్ను దూషిస్తూ వుత్తరాలు రాసేవారు. మొండిగా రాశాను కొన్నాళ్ళు. చివరికి విసుగొచ్చి ఆ కాలం ను ఆపేశాను. ఇది జరిగిన కొన్నాళ్ళకు నేను రైల్లో వెళ్తూంటే అనుకోకుండా ఎదురుగా కూచున్నాయనతో పరిచయం అయింది. మాటల్లో ఆ కాలం రాసింది నేనని చెప్పాను. ఎందుకు ఆపేశానో చెప్పాను. దానికి ఆ వ్యక్తి, నన్ను తిట్టాడు. నేనేకాదు, నా స్నేహితులందరమూ ఆసక్తిగా చదువుతున్నాము. మీరు ఆపేస్తే ఎందుకో తెలియలేదు. ఎవరో ఇద్దరు తిట్టారని మీరు చదివే పది మంది పాఠకులకు అన్యాయం చేశారు. ఇందులో వాళ్ళకి ఏమి లాభం కలిగిందో తెలియదుకానీ మాకు నష్టం కలిగింది. అదీ మీ మూర్ఖత్వం వల్ల అన్నాడు.

అది నిజం. రాయటం మానటం వల్ల నాకునేనేకాదు, ఆ శీర్షిక మెచ్చిన పాఠకులకూ అన్యాయం చేశాను నేను. అప్పటినుంచీ నా అంతట నేను శీర్షిక మానలేదు.

కాబట్టి, ఎవరో ఏదో అన్నారని, బ్లాగులు మూయటం అర్ధం లేని పని.

మరో విషయం. ఆ మధ్య ఒక బ్లాగులో ప్రత్యేకంగా లైంగిక పరమయిన రాతలు రాస్తూంటే అందరూ అభ్యంతరం పెట్టారు. అది పొరపాటు.

ఎవరి ఇష్టం వారిది. ఆయన సంస్కారాన్ని బట్టి, ఆయన ఇష్టాన్ని బట్టి ఆయన బ్లాగులో రాసుకుంటున్నాడు. నచ్చని వారు ఆ బ్లాగు చూడకపోతే సరి. మెచ్చేవారు చూసుకుంటారు.

ఎండలేకపోతే నీడ విలువ తెలియదు. చీకటి లేకపోతే వెలుతురు విలువ తెలియదు. అలాగే బూతు లేకపోతే నీతి విలువ తెలియదు అంటారు పెద్దలు.దాన్లో ఆనందం పొందేవారిని వదిలేసి, మన ఆనందాన్ని మనము చూసుకుంటే సరి.

వద్దన్న కొద్దీ పట్టుదలలు పెరుగుతాయి. పట్టుదల విచక్షణను హరిస్తుంది. వదిలేస్తే కొన్నాళ్ళకి వారికే విసుగువస్తుంది.

క్రీస్తును రోమన్లు శిలువ వేయకపోతే క్రీస్తుకంత ప్రాముఖ్యం వచ్చేదా? రోమన్లు పూర్తిగా మరుగున పడేవారా?

బుద్ధుడు తిరుగుబాటు బావుటా ఎగురవేసినప్పుడు, హైందవం దాన్ని వ్యతిరేకించలేదు. దాని ఎదుగుదలను చూస్తూవుంది. కొత్త వింత. ప్రజలు పెద్ద సంఖ్యలో ఆ వైపు మళ్ళారు. కానీ, కొన్నాళ్ళకు మొహం మొత్తింది. అప్పుడు హైందవం బుద్ధుదిని వ్యతిరేకించలేదు. అతడిని ఒక అవతారం చేసింది. తనలో కలుపుకుంది. దేశంలో బౌద్ధం అంతరించింది.

ఇది మన పద్ధతి. నాగరీకమూ, సంస్కారయుతమూ అయిన పద్ధతి.

కాబట్టి, మనము కూడా, నచ్చని బ్లాగులను వదిలి, నచ్చని వ్యాఖ్యలని విస్మరిస్తూ, మనకు నచ్చిన రీతిలో బ్లాగు ప్రపంచాన్ని ముందుకు తీసుకుంటూ పోదాం.

ప్రవహించటమే నది పని. దారిలో కలసినవన్నీ మనవే. అందరినీ కలపుకుని ముందుకు సాగుదాం!

February 6, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

స్లం డాగ్ మిలియనీర్-ఒక విశ్లేషణ!

నేను స్లం డాగ్ మిలయనీర్ సినిమాను చూసే ఇది రాస్తున్నాను. ఎవరో చెప్తే విన్నదీ, వారీ వీరీ అభిప్రాయాలను ఆధారం చేసుకొన్నదీ కాదు. ఇది నా స్వంత అభిప్రాయం.

ముందుగా ఒక మాట. మామూలు పరిస్థితులలో మనవాళ్ళేకాదు, విదేశీయులు తీసినా ఈ సినిమాను నేనయితే చూసేవాడిని కాను.

భద్రం కొడుకోతో సహా, ఇంకా, ఇలాంటి అనేక పేదరికాన్ని ప్రతిబింబించే సమాంతర సినిమాలను చూసిన తరువాత ఇలాంటి సినిమాలకు దూరంగా వుండాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

ఈ సినిమాకు అవార్డులు వచ్చి (విదేశాలలో), ఆస్కార్ కు నామినేట్ కాకపోతే ఈ సినిమా టీవీలో ఫ్రీగా కూడా చూసేవాడిని కాదు. కాబట్టి విదేశీయుడు తీశాడా, మన వాళ్ళు తీసారా అన్నది ఇక్కడ ప్రధానంగా ఈ సినిమాకు ఆకర్షణ కాదు. ఈ సినిమా ఆకర్షణ దానికి విదేశాల్లో గుర్తింపు లభించటం!

ఇన్నిన్ని అవార్డులు వచ్చి, ఆస్కార్ కు నామినేషన్లు లభించటంతో అంతగా వారిని ఆకర్శించిన విషయం ఏమిటోనన్న కుతూహలం ఈ సినిమా చూసేట్టు చేసింది.

సాధారణంగా విదేశాల్లో అవార్డులు కొట్టే సినిమాలలో పేదరికాన్ని చూపేవే అధికం. అమర్ అక్బర్ ఆంథోనీకో, దిల్వాలే దుళన్ లేజాయేంగే కో అవార్డులు రావు.

దో భీగా జమీన్, పథేర్ పాంచాలి ఇలా మనకు అవార్డు సినిమాలంటే పేదరికాన్నయినా చూపాలి. లేకపోతే, తెరపై బొమ్మ కదలక మనల్ని సేట్లోంచి కదిలించి బయటకు తరమాలి. అందుకే అవార్డు సినిమాలపైన అన్ని జోకులు.

అందుకే, పేదరికానికి అవార్డు రావటమూ కొత్త కాదు, తెరపైన పేదరికాన్ని చూడటమూ కొత్తకాదు. అందుకే, ఈ సినిమా ఎలాంటి ప్రత్యేకంగా అనిపించదు.

ఒకరకంగా చూస్తే, ఇంతకన్నా దుర్భర దారిద్ర్యాన్ని, కంట నీరు పొంగించి, కడుపు తిప్పేటంత దారిద్ర్యాన్ని మనం మన సినిమాల్లో చూశాము.

సిటీ ఆఫ్ జాయ్ లో కూడా దరిద్రాన్ని చూశాము. అయితే, మనల్ని విదేశాలనుంచి వచ్చినవాడే ఉద్ధరిస్తాడని చూపుతాడా సినిమాలో. అయితే, ఆ సినిమా స్క్రిప్టు పకడ్బందీగా వుండి, కెమేరాపనితనం, నటనలు గొప్పగావుండటం, ముఖ్యంగా కథలో బలం వుండటం ఆ సినిమాను, పేదరికాన్ని చూపే సినిమానే అయినా, అంతగా బాధ కలిగించదు. ఎందుకంటే, ఆ సినిమాలో పేదరిక ప్రదర్శనలో కెమేరా ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నట్టుండదు. పేదరికాన్ని అందంగా చూపించే ప్రయత్నాలు కనబడవు. కెమేరా కోణాలలో, తెరపైన కనిపించే దృష్యాల రంగులు, లైటింగులలో, పేదరికంలోని వేదనను, బాధను ప్రేక్షకుడికి చేరువ చేసి మనస్సాక్షిని తట్టి లేపాలన్న ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది. అందుకే, సిటీ ఆఫ్ జాయ్, ఒక విదేసీయుడు రాసిన కథ అయినా, తీసిన సినిమా అయినా, విదేశీయుడు ప్రధాన పాత్ర పోషించినా సినిమా పరంగా ఒక ద్రుశ్య కావ్యంగా మిగులుతుంది.

ఇదేమాట, స్లం డాగ్ మిలియనీర్ గురించి అనలేము.

ముందుగా, సినిమా కథలో లోపాలున్నాయి. ఇది, నవలపైన వ్యాఖ్య కాదు. ఎందుకంటే, సినిమా నవలను అనుసరించదు.

సినిమా నాయకుడిని, పోలీసులు హింసించటంతో కథ ఆరంభమవుతుంది. వాళ్ళు ఎందుకు హింసిస్తారంటే ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పటంలో ఆ పేద పిల్లవాడు మోసం చేశాడని కార్యక్రమ నిర్వాహకులు అనుమానిస్తారు. అందుకని.

ఇది ఏరకంగానూ లాజిక్ కు నిలవదు.

ఒకవేళ నిర్వాహకులే అనుమానిస్తే, ఆ విషయాన్ని బట్టబయలు చేయరు. దానివల్ల వారి కార్యక్రమమే దెబ్బ తింటుంది. వారి credibility అనుమానాస్పదమవుతుంది. టీఆఋపీ రేటింగులకోసం ఆ పని చేశారనుకుంటే, సినిమాలో ఆకోణం చూపరు. కేవలం, ఒక మురికివాడల పిల్లవాడికి అంత తెలివి వున్నదని ధనవంతులు నమ్మరని చూపాలన్నది దర్శకుడి వుద్దేశ్యం. అందుకోసం వారు ఎంచుకున్న మలుపు సినిమాలో పొసగలేదు. దాంతో సినిమా కథ బలహీనమయిపోయింది.

ప్యాసా సినిమాలో ఒక సన్నివేశముంది. హీరో పేదవాడు. రహెమాన్ పాత్ర అతడి రచనలను ప్రచురిస్తానంటాడు. కానీ రహెమాన్ కు కవితలకన్నా, హీరోను అవమానించటం పైనే ద్రుష్టి వింటుంది. ఒక పేదవాడి మనో భావాలతో ధనవంతులెలా ఆడుకుంటారన్నది, ఆ సీను చూపినంత ప్రతిభావంతంగా చూపిన సనివేశాలు తక్కువ.

అనాడి అని రాజ్ కపూర్ సినిమా వుంది. దాన్లో ధనికుడయిన మోతీలాల్ మోసాన్ని పేదవాడయిన రాజ్ కపూర్ అర్ధం చేఉకుని నిరసిస్తాడు. గొప్ప సీనది.

అలాగే, శ్రీ420 లో అందరూ డబ్బు వెంట పడుతూంటే అసహ్యించుకుని రాజ్ కపూర్ పాత్ర డబ్బుని వెదజల్లి మనుషుల డబాశను పరిహాసం చేతుంది. ఇదెంత గొప్ప సీనంటే దీన్ని మక్కీగా  its a mad mad mad world సినిమా పతాక ంసన్నివేశంలో కాపీ కొట్టారు.

ఈ మూడు ఉదహరించిన ద్రుష్యాలలో పేదరికం బాహ్యంగా కనబడదు. కానీ, పేదరికంతో ఆడుకునే ధనికుల మనస్తత్వాలు, పేదల మనస్సులలో దాగిన అగ్నిజ్వాలలు, నిరసనలు తెలుస్తాయి.

నిజాయితీగా తాను సమాధానాలిస్తున్నా, తనని అనుమానించిన వారిని మన స్లం హీరో ఏమీ అనడు. అసలా ప్రసక్తే తేడు. ఏమీ జరగనట్టు పోలీసు స్టేషన్ నుంచి, స్టుడియో కెళతాడు. సమాధానమిచ్చి గెలుస్తాడు. నాయికతో సంతోశంగా వుంటాడు. హీరోలో నిరసన, క్రోధం, గెలిచానన్న కసి ఏమీ కనబడవు. అంటే , ఈ సినిమా తీసిన వారికి పేద పిల్లవాడి మనసుతో సంబంధం లేదు. మురికివాడలను అంత దగ్గరగా, సహజంగా చూపినవారు, పిల్లవాడి మనస్తత్వాన్ని అంతే లాజికల్ గా ఎందుకు చూపలేదు. ఇది స్క్రిప్టు లోపమా? దర్శకుడి ద్రుష్టి దోషమా?

ఇందులోని, అనేక సన్నివేశాలలో క్రమం లేదు. అవి logical conclusion కు చేరటమన్నది లేదు. rounding off of scene అన్నది స్క్రిప్టు రచయితకూ, దర్శకుడికీ తెలిసినట్టు లేదు.ఏ ఒక్క సన్నివేశంలోనూ తీవ్రత లేదు. పిల్లలు తాజ్ మహల్ లో వ్యాపారం చేసిన సంఘటనలు, దొంగల గుడారంలో సంఘటనలు, ఎంతో క్రుతకంగా వున్నాయి. ఒక సీగ్రడు తెలుగు సినిమాలో దీని కన్న ఎక్కువ పట్టు వుంటుంది. అలాగే, ఇద్దరు హీరోలు, పేదరికంలోంచి ఒకడు దొంగగా, ఇంకొకడు మంచివాడిగా ఎదగటం మన ఫక్తు ఫార్మూలా సినిమా కథ. ఈ కథ ఆధారంగా మనవారు గొప్ప సినిమాలు బోలెడు తీశారు. అవి చూసిన తరువాత ఈ సినిమాలో మనకు కొత్త దనమెలాగో వుండదు, వాటి ముందు ఇది, తప్పటడుగులు నేరుస్తున్న పిల్లవాడి ప్రయత్నంలా వుంది.

ఇక, దొంగ దగ్గర వున్న నాయిక దగ్గరకు, హీరో వెళ్ళిన సన్నివేశం, ఆమె తప్పించుకున్న వైనం, చివరికి ఇద్దరూ కలవటం లాంటివన్నీ చూస్తూంటే మన పాత సినిమాలలో హీరో డిల్లీలో వుండి పాడితే జెర్మనీలోవున్న హీరోయిన్ విని పరుగెత్తుకు వచ్చిన సంఘటనలే వీటికన్నా నమ్మేఅట్టున్నాయనిపితుంది.

ఈ సినిమా కథను చెప్పేందుకు స్క్రిప్టు రచయిత ఎంచుకున్న విధానమూ లోప భూయిష్టమే. ఇలాంటి కథకు అలాంటి కథన పద్ధతి సరిపోదు.

ఫారెస్ట్ గంప్ అని ఒక సినిమా వుంది. ఇదే కథన పద్ధతి అది. ఈ పద్ధతిలో  emotional drama లు బాగా పండుతాయి. సస్పెన్స్ కథలలో ఒక్కొక్క నిజాన్ని కొంచెం కొంచెం చూపుతూ ఉత్సుకత పెంచుతూ ప్రేక్షకుడిని తప్పుదారి పట్టించి, చివరికి అసలునిజాన్ని వెల్లడి చేసి ఆశ్చర్య పరచటానికి ఈ పద్ధతి పనికోస్తుంది.

అయితే ఈ సినిమాలో ఎమోషనలూ లేక సస్పెన్సూ లేక సినిమా విసుగొస్తుంది. ఎందుకంటే, ఈ పద్ధతివల్ల ప్రేక్షకుడు ఏ పాత్రతోనూ తాదాత్మ్యం చెందలేకపోతాడు. identify చేసుకోలేకపోతాడు. అది జరగాలంటే, కథ, నటులు, కథనం ఫారెస్ట్ గంప్ అంత గొప్పగా వుండాలి. డిజావూ అంత సంక్లిష్టంగా నయినా వుండాలి. 13 ఫ్లోరంత తిక మకగానయినా వుండాలి. అవేవీ లేక పోవటంతో సినిమా బోరొస్తుంది.

పాత్రల వ్యక్తిత్వ చిత్రీకరణ, మనస్తత్వ పరిశీలన పయిన శ్రద్ధ పెట్టక పోవటం, కేవలం పేద రికం నిజానికి దగ్గరగా వుండి మిగతా విషయాలు మనకలవాటయిన రీతిలో వుండటంతో ఈ సినిమాకు ఎన్ని అవార్డులు వచ్చినా మన దృష్టిలో ఇదొక మామూలు, అలవాటయిన అర్ధంలేని అవార్డు సినిమాగా మిగులుతుంది.

గమనిస్తే, ఈ సినిమాలో అందంగా కనిపించిన దృష్యాలేవయినా వుంటే అవి మురికివాడలవే. ఆ దృష్యాలను, స్పష్టమయిన కాంతిలో, పంచ రంగులలో చూపటంవల్ల, అవి చూస్తూ కెమేరా ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్న భావన కలుగుతుంది. సాధారణంగా, విషాలమయిన సముద్రాన్ని, ఇతర ప్రకృతి దృష్యాలనూ చూపేటప్పుడిలాంటి రంగులను, కెమేరా కోణాలనూ వాడతారు. అందుకే  voyeuristic అన్నారు కొందరు.

ఇంకా గమనిస్తే, దుర్భరమయిన దార్ద్ర్యాన్ని చూపే సన్నివేశాలీ సినిమాలో లేవు. వొళ్ళు ముడుచుకుని, కళ్ళల్లో ఒక్క రూపాయికి ఆశతో అడుక్కునే ముసలైవారీ సినిమాలో లేరు. తిండి కోసం చెత్త కుండీల దగ్గర కాట్ల కుక్కలలా తమలో తాము, తమతో పోటీ పడే పందులతో పోరాడే పేదలు లేరు. అలాంటి హృదయ విదారకమయిన దృష్యాలేవీ ఈ సినిమాలో లేవు.

మురికివాడల్లో వుంటూ, మేకప్పు వేసుకున్న నాయకుడి తల్లిని హిందూ మత తత్వ శక్తులు చంపటం, పిల్లలు హాయిగా పరుగెత్తి తప్పించుకోవటం, ఇద్దరు ముస్లిం పిల్లలు, హిందూ బాలికపయిన జాలిపడి మానవత్వం చూపటం, ఇవన్నీ మనకలవాటే.

ఇలాంటి  clitched సీనుల  clitched  సినిమాలు, మనకేకాదు, వారికీ అలవాటే. మామూలుగా అయితే, ఇలాంటి లోపభూయిష్టమయిన అర్ధంలేని అసంబద్ధ సినిమాను వారు అవార్డుకు పరిగణించేవారేకారు. మన మదర్ ఇండియా, లగాన్ లే వారికి పనికి రాలేదు. మరి ఇది ఎందుకు అంత వారికి అంత గొప్పగా అనిపిస్తోందో వేరే చెప్పాల్సిన అవసరం లేదుకద!

February 5, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

మురికివాడల మిలయనీర్ కుక్కను చూశాడు బ్రహ్మబుధ్!

చాలా రోజుల తరువాత సుఖంగా నిద్రలోకి జారుకుంటూంటే, జర్రున బుర్రలోకి జారి, నన్ను కొర కొర మిర్రి మిర్రి చూస్తూ, ఉలిక్కిపడి లేచేట్టు చేశాడు బ్రహ్మబుధ్.

ఇన్నిరోజులు ఏమై పోయావు నాయనా కాస్త ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. మళ్ళీ ఏ సినిమా చూశావు నా ప్రాణం తీయటానికి, అని నేను అడిగే లోపలే బ్రహ్మ బుధ్ నోరు విప్పాడు.

నేను మిలియనీర్ కుక్కను చూశాను, అన్నాడు.

మిలియనీర్ కుక్కనా? కొంపతీసి నువ్వు సామ్యవాద భావజాల ప్రభావంలోకి వచ్చేయలేదు కదా! ధనవంతులందరినీ, దొంగలుగా, రక్తం పీల్చే జలగలుగా, నీచ్ కమీనే కుత్తేలుగా చూపించి, పేద ప్రజలకు సంతోషం కలిగించి, వారి దగ్గర డబ్బులతో లక్షలు గడించటం మా కళాకారులకలవాటు. పేదరికం చూసి మెచ్చుకుని, అవార్డులిచ్చి, తమ నేర భావనను  కడిగేసుకోవటం పెద్దలకలవాటు. అలా నువ్వు కూడా ధనవంతులమీద ద్వేషం పెంచుకున్నావా, మిలియనీర్ కుక్క అంటున్నావు, అడిగా.

నేను చూసింది మామూలు మిలియనీర్ కుక్కను కాదు. మురికివాడల కుక్క మిలియనీర్ ను చూశాను, అన్నాడు గంభీరంగా.

అదేమిటి? అడిగాను అయోమయంగా.

అదేమరి. అందరూ అద్భుతమని పొగడుతూంటే, అవార్డు పిక్చరంటూంటే పరుగు పరుగున పోయి చూశా.

అర్ధమయింది, ఒహో, ఆస్కారు ఆస్కారమున్న సినిమానా? చాలా గొప్ప సినిమాటకదా? ముంబాయి మురికివాడలను పంచరంగులలో పరమ రమణీయంగా చూపాడట కదా? ఈ సినిమాలో కనిపించినంత అందంగా ముంబాయి నిజంగా లేదని ఎవరో అన్నారు. ఇదా మీ చికాగో? అని ఇంకో ఫ్రెండడిగాడు. ముంబాయిలో మురికీఅడలు చూస్తేనే ఆర్ధిక ఇబ్బందులలో వున్న విదేశీయులకు సంతృప్తి కలుగుతుంది, తామింకా ఎంత దిగజారాలో తెలుస్తుందని ఇంకెవరో అన్నారు…..

ఇంకా ఏదో అనబోతున్న నన్ను కోపంగా చూశాడు బ్రహ్మబుధ్.

సినిమా చూసింది నేను. మాట్లాడుతున్నది నువ్వు. అన్నాడు.

నోరు మూసుకున్నా.

అదొక అధ్బుతమయిన మురికివాడ. దాన్లో అల్లరి పిల్లలు. మురికివాడల ముద్దుపిల్లలు, విమాన రోడ్డులో క్రికెట్ ఆడుతూంటే స్కూటర్ మీద పోలీసులు వెంబడిస్తారు. పరుగెత్తే పిల్లలను ఆ పోలీసులు అరగంట వెంబడిస్తారు. కానీ పట్టుకోలేరు. నిజానికి ఎంతో దగ్గర వుంటుందీ అద్భుతమయిన సన్నివేశం.

ఇద్దరు పోలీసులు ఒక్క పిల్లవాడిని కూడా పట్టుకోలేరా?

అతి సహజంగా నిజాన్ని ఉన్నదున్నట్టు చూపారీ సన్నివేశంలో.

ఏమిటీ నిజం?

మీ పోలీసులు పెద్ద పెద్ద టెర్రరిస్టులనే కాదు, చిన్న చిన్న పిల్లలను కూడా వేటాడి పట్టుకోలేరు. ఈ నిజం ప్రపంచానికంతా తెలుసు. ఇప్పుడీ సినిమాలో అది చూస్తున్నారు. అందుకే ప్రపంచానికి అంత పిచ్చి పడుతోంది.  ఆవెంటనే ఇంకో గొప్ప నిజం చూపారు. పాపం, అరగంట వేటాడిన తరువాత పిల్లలు దొరికితే పోలీసులు వదిలేస్తారు.

మరి అంత సేపు ఎందుకు వేటాడినట్టు? అడిగాను.

మరి ఆ సీను చూడగానే విమర్శకుల తల తిరిగిపోయివుంటుంది. పోలీసులెప్పుడూ పనికిరాని చేసులే చేస్తారన్న నిజాన్ని ఇంత గొప్పగా. అతి సహజంగా చూపినందుకు వారు ఉప్పొంగి పోయివుంటారు. అన్నాడు.

తరువాత? అడిగాను.

తరువాత ఈ సినిమాకే హైలటనదగిన దృశ్యం వస్తుంది. మన బాల వీరుడు, వీరోచితంగా, తడికల బహిర్భూమిలో వుంటాడు. వీరుడితో పాటు టాప్ ఆంగిల్ షాటులో వాడి క్రింద పచ్చగా పడివున్న మలాన్ని చూపుతాడు. ఎంతో సహజంగా, నిజానికి అతి దగ్గరగా వుందా సుందర మయిన సీను. తెరపైన ఆ సీను చూస్తూంటే, నాకయితే కొన్నేళ్ళు కడగని కక్కోసు వాసనతో హాలు నిండిపోయినట్టు అనిపించింది. కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం, విదేశీ  కెమేరా కన్నులోంచి మాత్రం మలం కూడా అందమయిన మలాంలా కనిపించింది. అందుకే ఈ సినిమాకు ఉత్తమ చాయాగ్రహణం అవార్డు తప్పదు.

నాకేమనాలో తోచలేదు. నేనేమయినా అనేలోపలే బ్రహ్మబుధ్ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

ఆతరువాత వస్తుంది పరమాద్భుతమయిన సీను. ఈ సినిమాలోకెల్లా ఉత్తమమయిన దృశ్యం. ప్రపంచ సినీ చరిత్రలోనే ఇంతవరకూ ఎవరూ తీయలేనిది, ఇకపై ఎవరు తీసినా ఇంతబాగా తీయలేనిదీ అయిన సీనది.

ఊరించక త్వరగా చెప్పు. బ్రహ్మబుధ్ కి బహిర్భూమి దృశ్యాలంటే ఎంత ఇష్టమో నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు వీడి ద్వారా, మన విమర్శకులకూ ఇలాంటి దృశ్యాలు ప్రీతి పాత్రమని తెలుస్తోంది.

మన బాల వీరుడు, వీరోచితంగా పోరాడుతూ, బయటకు వెళ్ళనని మారాం చేస్తున్న మలాన్ని అతి కష్టం మీద బయటకు తోస్తూంటే, అమితాభ్ బచ్చన్ అనే మరో గొప్ప వీరుడి హెలికాప్టర్ వస్తుంది. ఇది కూడా టాప్ ఆంగిల్ లో, క్రింద పచ్చటి మలం, పైన నుంచుని పిల్లవాడు ఆకాశాన్ని చూస్తూంటాడు. ఎంత ప్రతీకాత్మకమయిన సీనది? ఎన్నెన్ని తాత్విక భావాలకాలవాలమా సీను?  అయితే, అందరూ అమిత్ ను చూడాలని పరుగెత్తుతూంటే  మన హీరో తడికల మలాలయంలో బందీ అవుతాడు. కానీ అమిత్ ను చూడాలని ఆత్రం. అప్పుడేం చేస్తాడో తెలుసా?

ఏం చేస్తాడు.

బయటకు వెళ్ళేదారిలేక మల రంధ్రంలోకి దూకుతాడు. మల సముద్రంలో పడతాడు. వొళ్ళంతా మలంతో  అలాగే అమిత్ ను కలవాలని పరుగులు పెడతాడు. నాకయితే ఎ సినిమా దర్శకుడికి దర్శకత్వం రాదనిపించింది. లేకపోతే, ఇంత గొప్ప సన్నివేశంలో బాల వీరుడు, వొళ్ళంతా మలం అతుక్కుని అతిగొప్ప ప్రాకృతిక పెయింటు పూసుకుని పచ్చబంగారులోకం, నాదె కావాలి ఎల్లప్పటికీ, ప్రపంచమంతా పచ్చ పచ్చగా, పచ్చి పచ్చిగా పచ్చదనంతో పచ్చ పచ్చ లాడాలి, పచ్చబంగారులోకం అయిపోవాలీ ప్రపంచం, అని పాట పెట్టేవాడిని నేనయితే. ఆ పాటకోసం. మలం పూసుకున్న వెయ్యి మంది మురికి వాడల స్త్రీ పురుషులు నృత్యం చేస్తూంటే, ఆ మురికి వాడలలో పందులు వాళ్ళ వొంటిపయినుంచి మలాన్ని నాకుతూంటే, పేదరికాన్ని అతిదగ్గరగా చూపినట్టుండేది, అంత పేద రికంలోనూ వాళ్ళు ఆనందిస్తున్నట్టు చూపినట్టుండేది. కాస్త సెక్షప్పీలుకూడా వుండేది. కానీ అంత గొప్ప అవకాశాన్ని వదలుకున్నాడు దర్శకుడు. ఆ జాలితో విదేశీయులు ఈ సినిమాకు అవార్డులిస్తున్నారు. ఇదే మనవారయితే పాటలు పెట్టేవారు కదా!

నాకు నోట మాట రాలేదు. ఇదేమి సీను, ఇదేమి దృశ్యం? ఇదేమి కల్పన? కడుపులో తిప్పింది. వీడు చెప్తూంటేనే ఇలావుంటే ఇక చూసినవారికి ఎలావుండివుంటుంది? మన షారుఖ్ ఖాను, ఇతర హీరో హీరోయిన్లంతా ఎన్నారై సినిమాల్లో ధనవంతులు. విదేశీయులకు దీటుగా ఆడతారు. పాడతారు. మన ఆర్ధికాభివృద్ధిని చూపుతారు. దేశంలో అంతా డబ్బులతో కళకళ లాడుతూ ప్రేమించేస్తున్నట్టు  చూపుతారు. అది చూసి కుళ్ళుకునే విదేశీయులకు ఈ మలం దృశ్యాలు సాంత్వననిచ్చి వుంటాయి. పర్లేదు, మనం ఎంత దిగజారినా ఇండియన్లు మనకన్నా కిందేవుంటారన్న భరోసానిచ్చివుంటుందీ సినిమా. అందుకేనేమో వాళ్ళు సంతోశంతో ఇంతగా ఉబ్బి తబ్బిబ్బయిపోతున్నారు.

అప్పుడే ఏమి చూశావు. ఆ మలంతో వాడలాగే అమిత్ ను చేరుకుంటాడు. అమిత వాడికి ఆటోగ్రాఫిస్తాడు. ఇక్కడకూడా ఆ పిల్లవాడు అమిత్ తో పాటపాడినట్టు పెడితే బాగుండేది. అమిత్ కూడా ఆనందించేవాడు.

బ్రహ్మబుధ్ దయవుంచి ఆపు. నాకింక వినాలని లేదు. బ్రతిమిలాడుకున్నాను.

ఏమిటీ, నిజాన్ని భరించలేవా? ఉన్నదున్నట్టు చూపితే ఉలుకెక్కువా? పేదవారి మురికివాడలను చూపితే మీకు అసూయనా? నిజానికి దగ్గరగా వుండాలని ముద్దులు, పడకగది పనులు ఉన్నవి ఉన్నట్టు చూపితే లేని అభ్యంతరం ఇలాంటి పేదల మల ప్రదర్శన దృశ్యాలకు ఎందుకు వస్తుంది? మీరంతా హిపోక్రట్లు. ఈ సినిమాలో ఈ ఒక్క సీనేకాదు, మిగతా సీన్లన్ని ఎంత సహజంగా వున్నాయి తెలుసా, రైల్లోంచి క్రిందపడిన పిల్లలు తాజ్ మహల్ చేరతారు. చెప్పులెత్తుకుపోతారు. గైడ్లవుతారు. చదువురాదు కానీ, ఇంగ్లీషు మాట్లాడేస్తారు. తుపాకులు పట్టుకుని కాలుస్తారు. అబ్బో నిజానికి అతి దగ్గరగా సహజత్వమంటే ఇదే అన్నట్టున్న ఈ సినిమాలో మురికివాడ్ల మలాన్ని చూపితే అభ్యంతరపెట్టటం నీ కుళ్ళిన జాతీయ భావాల సంకుచితాన్ని సూచిస్తుంది. అందుకే, నేనిక నీకు కథ చెప్పను. గొప్పపనులెలాగో చేయలేవు. వేరే వాడు గొప్ప పని చేస్తే చూసి ఆనందించలేవు. కుళ్ళు బోతువు. అని అరిచాడు.

నాకీ సినిమా గురించి చెప్పొద్దు. గట్టిగా అరిచాను.

అయితే ఫో. పచ్చబంగారులోకం, నీకె కావాలి స్వంతం అని పాడటం మొదలుపెట్టాడు.

అది నా భ్రమనో, నిజమో తెలియదు కానీ నా మెదడంతా వెయ్యి సెప్తిక్ టాంకులు నింది పొంగి పొర్లుతున్న భావన కలుగుతోంది.

February 2, 2009 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: సినెమా రివ్యూ