Archive for November, 2012

కొత్త పత్రికలో నా సరికొత్త కథ..

యువ యక్షిణి అనే సరికొత్త మాస పత్రిక డిసెంబర్ సంచిక నుండీ ప్రారంభమయింది.

 

ఈ మాస పత్రికలో నా కథ ప్రచురితమయింది. ఆ కథ ఇదిగో…..

 

 

 

 

 

 

 

 

November 30, 2012 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: నా రచనలు.

సాండీ తుఫాను సాహస గాథ- రియల్ స్టోరీ.

ఇది ఇవాళ్టి వార్త ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితమయింది.

November 25, 2012 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: రియల్ స్టోరీస్

భయానక కథల సంపుటి తయారయింది.

మొత్తానికి భయానక కథల సంపుటి తయారయింది. ఇంకో వారంలో పుస్తకాల దుకాణాలలోకి వచ్చేస్తుంది. వందేళ్ళ తెలుగు కథా సాహిత్య చరిత్రలో భయానక కథల తొలి సంపుటి ఇది.
ఈ పుస్తకం నవోదయ లోనూ. కినిగే లోనూ లభ్యమవుతుంది.

November 25, 2012 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: నా రచనలు.

ప్రియమయిన అపరిచితులు- రియల్ స్టోరీ.

ఇవాళ్టి వార్త ఆదివారం అనుబంధంలో ప్రచురితం.

November 18, 2012 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: రియల్ స్టోరీస్

విశ్వనాథ కథలు-విమర్శ– ఉపోద్ఘాతం-2

విశ్వనాథ కథా సాహిత్యాన్ని విమర్సించేకన్నా ముందు మరిన్ని అప్రస్తుతంగా అనిపించే అవసరమయిన విషయాలను ప్రస్తావించుకోవాల్సివుంటుంది. ఎందుకంటే వీటివల్ల మనకు విస్వనాథ సాహిత్య సృజన గురించిన అవగాహన కలుగుతుంది. విశ్వనాథ ప్రత్యేకం కాదనీ ప్రపంచ సాహిత్య స్రవంతిలో ఒక ధారలో భాగమని స్పష్టమవుతుంది.

విశ్వనాథ సాహిత్యాన్ని గురించిన సమగ్ర ద్రుక్పథాన్ని కలిగించటానికి నేను అధికంగా ఆఫ్రికన్ రచయితల రచనలను ఉదాహరిస్తున్నాను. దీనికి కారణం ఏమిటంటే మనకూ ఆఫ్రికన్లకూ బోలెడన్ని విషయాలలో సారూప్యతలున్నాయి.

మనలాగే వారూ శ్వేతేతరులు. మనలాగే వారికీ ప్రత్యేక సంస్కృతి సాంప్రదాయాలు, జీవన విధానాలు, ధర్మాలు, భాషలూ వున్నాయి. మనలాగే వారూ బానిసలయ్యారు. మనలాగే వారిగురించీ బోలెడన్ని అపోహలూ, అవాకులూ చవాకులూ ప్రచారంలో వున్నాయి. మనలాగే వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని దెబ్బతీసేందుకూ ఒకేరకమయిన ప్రయత్నాలు జరిగాయి. జరుగుతున్నాయి. మనలాగే వారి అస్తిత్వమూ, అటు క్రీస్టియానిటీ ఇటు ఇస్లామీయుల వల్ల ప్రమాదంలో పడింది. మనలాగే వారిలోనూ అనేక అంతర్గత విభేదాలూ, విద్వేషాలూ సృష్తించారు. మనలాగే వారూ ఈనాటికీ అనాగరికులుగా చలామణీ అవుతున్నారు. కాబట్టి వారి సాహిత్యాన్ని, వారి ప్రయత్నాలనూ గమనిస్తే మనకు మన ప్రయత్నాలూ అర్ధమవుతాయి. మన దేశంలోనూ ఆత్మ గౌరాన్ని, ఆత్మ విశ్వాసాన్ని పెంచేరీతిలో జరిగిన సాహిత్య స్ర్జన స్వరూపాన్ని రంగుటద్దాలు, అపోహలు లేకుండా అర్ధంచేసుకో గలుగుతాము. అయితే, ఏదేశానికాదేశానికి ఒక ప్రత్యేక జీఎవలక్షణం వుంటుంది. అందువల్లా లక్ష్యాలు ఒకటే అయినా స్వరూపాలు వేరవుతాయి. ఇది కూడా మనం విస్వనాథ సాహిత్యాన్ని విస్లేషించేసమయంలో పరిగణనకు తీసుకోవాల్సి వుంటుంది.

***

ఆఫ్రికా తొలితరం ఆంగ్ల రచయిత అమోస్ తుతువోలా ది పాం వైన్ డ్రింకార్డ్ అనే నవలను రచించాడు. ఈ నవలను ప్రచురించవద్దని కోరిన వారందరూ విదేశాలలో వున్న నల్లవారే. ఈ నవలలో వున్న ఆంగ్ల వ్యాకరణ దోషాలను ఎత్తి చూపించి చీదరించుకున్న వారంతా ఆంగ్లం నేర్చి విదేశాలలో వున్న నల్లవారే. నల్లవారి రచనలను తక్కువ చేస్తూ after reading a few pages you tell yourself you are plodding. but when u are reading the same thing written by an english person or somebody who lives in england you find you are enjoying because the language is so academic and so perfect. అని రాసినవారూ నల్ల ఆంగ్ల రచయితలే. అంటే, పాలకుల అభిప్రాయాలకు భిన్నమయిన అభిప్రాయాన్ని వెలిబుచ్చినా, పాలకుల గొప్పతనం కాక తమ ఔన్నత్యాన్ని కించిత్తయినా ప్రదర్సించినా మేధావులు ఒప్పుకోరన్నమాట. ఎందుకంటే, వారికి తెలిసినంత మనకు తెలియదు కదా. వాడు తప్పుచెప్పినా దాన్లో అర్ధాలుంటాయి. మనం నిజం చెప్పినా అది పనికిరానిదన్నమాట. ఇక్కడ పాలకులతోపాటూ వామపక్ష మేధావులనూ జోడిస్తే మన పరిస్థితికి దగ్గరగా వస్తాము.
అయితే, ఆఫ్రికన్లు ఇప్పుడు, ఆంగ్లం వదిలి స్థానిక భాషలలో ఉద్యమంలా రచనలు చేస్తున్నారు. మన దగ్గర రంగుటద్దాల చూపుల వల్ల, స్వతంత్ర బానిస మనస్తత్వం వల్ల స్థానిక భాషలు అస్తిత్వం కోల్పోయే స్థితికి దిగజారుతున్నాయి.

మిగతాది మరో భాగంలో…

November 17, 2012 · Kasturi Murali Krishna · 2 Comments
Posted in: Uncategorized, విశ్వనాథ కథాసాహిత్యం.

విశ్వనాథ కథలు- విమర్శ- ఉపోద్ఘాతం.

విశ్వనాథ కథలగురించి చర్చ ఆరంభించేముందు కొన్ని అప్రస్తుతంగా అనిపించే అవసరమయిన విషయాలు ప్రస్తావించుకోవాల్సి వుంటుంది.

ప్రపంచంలో ఇతరుల పాలనలో వున్న దేశాల సాహిత్యంలో ఒక సారూప్యత వుంటుంది. ఇది చాలా ప్రధానమయిన విషయం.

ప్రపంచంలో ఎన్నో దేశాలున్నాయి. ప్రతి దేశంలో అనేక విభిన్న ఆచార వ్యవహారాలు, పద్ధతులు, జీవన విధానాలూ వుంటాయి. ఎవరికి వారికి వారివారి పద్ధతులు గొప్ప. కానీ, ఎప్పుడయితే ఈ ప్రజలు పరాయి పాలనలోకి వస్తారో, అప్పుడు, వీరు తమ స్వీయ పద్ధతుల స్థానంలో పాలకుల వ్యవహారాలను ఆచరించాల్సి వస్తుంది. ఇది, పాలకుల ఆధిక్యతకు నిదర్శనం. కానీ, అందరూ పాలకుల ఆధిక్యతను ఆమోదించరు. కొందరు, తమ స్వీయ పద్ధతులను కొనసాగించాలని చూస్తారు. దాంతో ఘర్షణ మొదలవుతుంది. ఈ ఘర్షణలో స్థానికులను ఒకటిగా చేయటంలో, పాలకుల పట్ల స్థానికులలో వ్యతిరేకత పెరగటంలో , వారి ప్రాచీన పద్ధతులు ప్రధాన పాత్ర వహిస్తాయి.

అయితే, బానిసలుగా కొంత కాలం మనటం వల్ల స్థానికులలోనే వేర్వేరు దృక్కోణాలు ఏర్పడతాయి. పాలకులు ప్రామాణికంగా భావించినదాన్ని నమ్మి తమనితాము కించపరచుకునేవారు,ఇందుకు భిన్నంగా, తమ గొప్పతనాన్ని నమ్ముతూ, పాలకులను తక్కువ చేసేవారూ తయారవుతారు. ఏదయినా విషయాన్ని అన్నికోణాలలో చూసి వివరించేవారు అరుదవుతారు. సాధారణంగా ఈ పని మేధావులు, కళాకారులు చేస్తారు. కానీ, అనేక సందర్భాలలో కళాకారులు సైతం అవేశాలకు గురవుతారు. పాలకులను నమ్మేవారి హేళనకూ గురవుతారు. కానీ, వీరు తమ జాతి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని, ఆత్మగౌరవాన్ని ఉద్దీపితం చేస్తారు. వారి కళ ప్రాధాన లక్ష్యం అదే.

అలెక్స్ హేలీ పేరు అందరికీ పరిచయమే. ఈయన ప్రధానంగా రూట్స్ రచించింది, మన వామపక్ష విమర్శకులు ప్రచారం చేసినట్టు, అణచివేతను దోపిడీనీ చూపటానికి కాదు. అలెక్స్ హేలీ రచనలో అడుగడుగునా, తన పూర్వీకులను అనాగరికులుగా భావించిన వారి అమానుష అనాగరికత పట్ల ఆక్రోషం, తన తెగ వారి ఔన్నత్యాన్ని ప్రదర్శించటం.

ఈ రచనలో చివరలో ఒక సంఘటన వుంటుంది. ఎంతో కష్టపడి తన పూర్వీకుల తెగను కలుసుకుంటాదు అలెక్స్. అప్పుదు, తన వారిని చూసి సీగుపడతాడు. ఎందుకంటే వారంత నల్లగా తాను లేనందుకు. తన నలుపులో తెలుపు కలిసినందుకు తాను అపవిత్రుడనని సిగ్గుపడతాడు. న్యూనత భావానికి గురవుతాడు.

చినువా అచెబె అనే నైజీరియా రచయిత వున్నాడు. ఆయన తల్లి తండ్రి క్రైస్తవం స్వీకరించారు. కానీ, కాస్త స్వతంత్రం రాగానే అచెబె, తన క్రీస్టియన్ పేరును వదిలి, సాంప్రదాయిక పేరు పెట్టుకున్నాడు. అతడి రచనలన్నీ తన తెగ ఔన్నత్యాన్ని, గొప్పదనాన్ని చూపించేవే. ఆయన రచించిన థింగ్స్ ఫాల్ అపార్ట్ నవలనూ వామపక్షీయులు అణచివేతకు ప్రతీకగా నిలపాలని తహతహలాడతారు. కానీ అచెబె రచనలలో అణచివేత కన్నా క్రీస్టియన్ మిషనరీల వల్ల తాము కోల్పోయిన తమ తనాన్ని ప్రదర్శించటమే వుంటుంది. మిషనరీల అన్యాన్ని ఎత్తి చూపటమే వుంటుంది. అచెబె రచనా శైలి కూడా ప్రాచీన తెగలు కథలు చెప్పే పద్ధతిలో వుంటుంది. వారు పండుగలు పబ్బాలు నిర్వహించుకునే విధానన్ని చూసి గర్విస్తున్నట్టుంటుంది.

అచెబె చెప్పే ఆఫ్రికా కథ వొకతుంది. ఒక ఆఫ్రికా తెగవారి పక్క గ్రామంలో మరో తెగ వారు వచ్చారు. ఈ కొత్తగా వచ్చిన వారికి దేవుళ్ళు లేరు. వారు పాత తెగ వారి దగ్గరకు వచ్చి మీ దేవుళ్ళను మేము వాడుకోవచ్చా అని అడిగారు. పాత తెగవారు జాలిపడి తమ దేవుళ్ళనిచ్చారు. కానీ ఒక నియమం పెట్టారు. అదేమిటంటే, కొత్త తెగవారి దేవుళ్ళను పాత తెగ దేవుళ్ళ కొడుకులని పిలవాలి తప్ప పాత తెగల దేవుళ్ళ పేరుతో పిలవవద్దు. అంటే ఆఫ్రికా తెగలలో ఎవరికి వారికి ప్రత్యేకత, స్వాతంత్ర్యం వుండాలని వుండేది తప్ప, తమ దేవుళ్ళను అందరిపై రుద్దాలనీ, అందరూ తమ దేవుళ్ళనే పూజించాలనే సంకుచితత్వాలు లేవన్నమాట.

విశ్వనాథ సత్యనారయణ రచనలను కూడా, ఈ నేపథ్యంలో మనము అర్ధం చేసుకోవాల్సి వుంటుంది. విష్లేషించాల్సి వుంటుంది.

November 12, 2012 · Kasturi Murali Krishna · 6 Comments
Posted in: విశ్వనాథ కథాసాహిత్యం.