Archive for November, 2013

ఫ్రంట్ సీట్ , కుప్పులి పద్మ కథ చదివిన సాహిత్యకాగడ.

చాలా రోజుల తరువాత మళ్ళీ సాహిత్యకాగడా జోలికి వచ్చాను. కాగడా జోలికి రాకపోవటానికి కారణాలనేకం. ఇప్పుడు, హఠాత్తుగా కాగడాను వెలిగించటానికి మాత్రం ఒకటే కారణం. కాగడా వెలిగించటానికి భరించలేనంత ప్రేరణ లభించటమే.

రచయితలందరికీ ఇది అనుభవమే. ఏవేవో రాయాలనుకుంటాడు. ఆలోచిస్తూంటాడు. కానీ, రాసే సమయం వచ్చేసరికి ఇవాళ్ళ కాదు,రేపు అనుకుంటూ వాయిదా వేస్తూంటాడు. కానీ, ఇంతలో హఠాత్తుగా ఏదో ఆలోచన వస్తుంది. దాన్ని రాయకుందావుండలేడు. ఎన్నో ఆలోచనలు ఇంకా ఆలోచన స్థాయిలో వుందగానే, ఈ ఆలోచన రచన రూపం ధరిస్తుంది.

సాహిత్యకాగడాలో ఎన్నో రాయాలని, ఇప్పుదు కాదు తరువాత అనీ, ఇవాళ్ళ కాదు రేపు అనీ అనుకుంటూ అనుకుంటూ వుండగానే, ఏమీ తోచక ఒక కథ చదివాను. అది చదివినప్పతినుంచీ నవ్వు ఆగటంలేదు. నవ్వీ నవ్వీ కన్నీళ్ళొచాయి. కన్నీళ్ళు కదుపునొప్పిగా మారాయి. అయినా నవ్వాగటంలేదు. ఇలాంటి చిన్న పిల్లలు కూడా నవ్వి, నేనేమన్నా తెలివి హీనమయిన చిన్నపిల్లలా కనిపిస్తున్నానా అనే కథలు రాసే పెద్ద రచయితలున్నారా అని తలచుకున్న కొద్దీ కుళ్ళీ కుళ్ళీ నవ్వొస్తోంది.

ఇంతకీ సాహిత్యకాగడాకి అంత నవ్వు తెచ్చిన కథేమిటంటారా….కాస్త ఆగండి.

ఈమధ్య రేదియోలో ఒక ప్రకటన వస్తోంది. విద్యాబాలన్ అనే నటి, నేను కాదు హీరోయిన్, ఫలానా ఆమె, పెళ్ళయిన మూదో రోజే ఇంత్లో టాయిలెట్ లేదని భర్తను వదిలి వచ్చింది. టాయిలెట్ కట్టే వరకూ ఇంటికి పోలేదు, కాబట్టి ఆమెనే అసలు హీరోయిన్ అంతుందా ప్రకటనలో విద్యాబాలన్.

అది విన్నప్పుడల్లా నవ్వొస్తుంది. టాయ్ లెట్టే కాదు, ఏ కోరిక అయినా తీరకపోతే వదిలివెళ్ళిపోతానని బెదిరించి బ్లాక్ మెయిల్ చేసి పనులు సాధించలనుకోవటం పిచ్చి తనము, వెర్రి తనము, మూర్ఖత్వము, చిన్న పిల్ల తనము లాంటి ఇంకెన్నో తనాలతో పాటు నైచ్యము కూడా. పైగా కొత్తగా పెళ్ళయిన పిల్ల మూడో రోజుననే ఇల్లొదిలి వెళ్ళిపోవటాన్ని హీరోయిన్ తనంగా చూపటం అత్యంత హేయమయిన ఆలోచన. కానీ మన ప్రభుత్వ కార్యాలయాల్లో , ముఖ్యంగా సృజనాత్మకత అవసరం వున్న కార్యాలయాల్లో పనిచేసేవారి సృజనాత్మకత గురించి ఏమాత్రం పరిచయం వున్న వారికయినా ఇంతకన్నా ఘోరమయిన ప్రకటనలు రానందుకు ఆశ్చర్యం అనిపిస్తుంది. అలాగని ప్రయివేటు వారి సృజనాత్మకత కూడా ఏమీ గొప్పగ అనుకునే వీలు లేదు. బైకు చూస్తే మైకమొచ్చి ఎక్కేసే మెదడు లేని యువతులు, పెళ్ళికెళ్తూ ట్రాఫిక్ జాం లో ఇరుక్కుపోతే బైక్ మీద వచ్చి లిఫ్ట్ ఇచ్చినవాడిని పెళ్ళాడేస్తావా అనడిగే శూన్య బుద్ది యువతులు, తన దగ్గరకే మగాడొచ్చినా, కుక్కలు ఉచ్చపోసి తమ స్థలాన్ని నిర్ణయించుకున్నట్టు ఒక సెంట్ స్ప్రే చేసి ఇది నాది అనే జంతువుల్లాంటి యువకులూ, అదే గొప్ప అన్నట్టు మురిపెంగా చూసే ముద్దుగుమ్మటాలూ(కావాలని చేసిన టైపోటే) , ఇవన్నీ మన ప్రైవేట్ రంగం సృజనలే. అయితే సృజనాత్మక రచయితలూ, మహిళల గౌరవాన్ని నిలబెట్టి వారి స్వేచ్చ ఆత్మగౌరవాన్ని ప్రతిబింబింపచేసేందుకు కంకణం కట్టుకున్న రచయిత్రులూ ఇలాంటి సృజనాత్మకతనే ప్రదర్సిస్తే నవ్వక ఏడుస్తామా? మహిళోద్ధరణ కార్యక్రమంలో ఉద్ధరణ ఉద్ధరిణలో పట్టేంత కూడా లేదని నిరూపిస్తూ కథలు వారే రాసుకుంటూంటే అది గ్రహించలేని విమర్శక ప్రపంచాన్ని, సాహిత్య పండితులను, అమాయక పాథకులను చూస్తూ ఏడవటం మొదలుపెదితే ప్రపంచమే మునుగుతుంది కాబట్టి నవ్వీ నవ్వీ చావకతప్పదు.

అనగనగా ఒక అమ్మాయి. ఆమెకు ఒక అబ్బాయితో పెళ్ళయిపోతుంది. అత్తగారింటిలో ఆమెకు పుట్టింట్లో వున్నట్టుండదు. దాంతో ఇల్లొదిలి పోతుంది. ఆమె ఇల్లొదిలిన కారణం తెలుసుకుని ఆడపడుచు అమ్మో నాకు పెళ్ళయితే నేనూ ఇలాంటి బాధలు పడాల్సి వస్తుందేమో, కాబట్టి, అమ్మా నాకు తగ్గ అత్తమామలున్న పిల్లాడితోనే పెళ్ళి చెయ్యమంటుంది. అత్తగారు కూడా తన తప్పు గ్రహించి సరిదిద్దుకుంటుంది. ఇదీ కథ. ఇదో కథా?

జీవితమంటేనే రాజీ పడటం. మనం కోరుకున్నవేవీ కోరుకున్న రీతిలో దొరకవు. అలాంటప్పుడు, దొరికిన దానితో సంతృప్తి పడుతూ, దొరకగలిగే దానికోసం ప్రయత్నించాలి. ప్రతికూల పరిస్థితులను అనుకూలమయిన స్థితులుగా మార్చుకోవాలి. అలాంటి ఓఅర్పు, నేర్పు మనిషి వ్యక్తిత్వానికి నిదర్శనాలు లాంటి మంచి చెప్పాల్సింది పోయి, కథకులు కూడా సిల్లీ విషయాలను మరింత సిల్లీగా చూపిస్తూ కల్లబొల్లి రాతలతో కుళ్లు పరిష్కారాలు చూపుతూ అదే ఉద్ధరణ అనుకోమంటే నవ్వు రాక మరేమొస్తుంది.

ఇంతకీ, కథలో ఇల్లొదిలిన అమ్మాయి సమస్యలేమితో తెలుసా? మచ్చుకి,

అమ్మాయి తన వస్తువులు భర్త గదిలోనే సర్దుకుంది. కానీ షూ రేక్ బెడ్ రూం లో లేదు. బెడ్ రూం తో మరో రూం వుంటే ఎంచక్కా పెళ్ళికి ముందు తన గదిలో ఎలా సర్దుకునేదో అలాగే సర్దుకునేది. అలా లేదు కాబట్టి, మరో రూం కావాలని ఇల్లొదిలేస్తుంది.ఇంతకీ ఆమె పెట్టుకోవాల్సిన వస్తువులేమిటో తెలుసా?
టెడ్డీ బేర్లు, పోస్టర్లు…..పైగా పురుషులవల్ల జరిగే ఘోరమయిన తప్పిదంలా ఆగదిలో ముందే అన్నీ భర్త వస్తువులతో నిండిపోయింది కాబట్టి ఆమె వస్తువులు(టెడ్డీ బేర్లు, పోస్టర్లు) పెట్టుకునేందుకో గది కావాలి. లేకపోతే మొగుడిని వదిలిపో!!
ఇది కారణం నంబర్ వన్ మాత్రమే!

అత్తగారింటిలో సిస్టెమాటిక్ గా ఒక పులుసు, ఒక పూట పప్పు ఇలా డైటీషియన్ చార్ట్ లా సాగుతుందట మెనూ. అమ్మాయికి, ఫ్రై అలవాటు. పాపం తోట కూర తినటం అంటే ప్రాణ సంకటం. పైగా, నువ్వేం తింటావని ఏమీ అడిగి చేయరని కోపం. లంచ్ బాక్స్ లో సరిపడినంతే పెడతారని బాధ. ఇంకా, పుట్టింట్లో వారంలో మూడు సార్లు పిజ్జా ఆర్డర్ చేసుకుని తినేదట. లాప్ టాప్ లో చాట్ చేస్తూనో, మ్యూసిక్ వింటూనో, సినిమా చూస్తూనో పిజ్జా తినేది. ఫ్రెండ్స్తో కలసి గోల చేస్తూ గోడ మీద గ్రాఫిటీ రాసేదట. పెయింటింగు, సాంగ్, డాన్స్ లు చేసేది. పెళ్ళితో లైఫ్ లో ఫన్ అంటా డిలీట్ అయిపోయిందని, యెంతో ఇష్టంగా ఆర్డర్ చేసిన చికెన్ నెగెట్స్ తినటం మరచిపోయి మరీ చెప్ప్తుందా అమ్మాయి తాను ఇల్లొదిలేందుకు దారి తీసిన ఘోరమయిన కారణాలు చెప్తూ…..
ఇదంతా రాస్తూంటేనే నవ్వొస్తోంది……

అమ్మాయి మొగుడికి, అత్తకి పాఠం చెప్పటానికి ఇల్లొదిలిన కారణాలు చూసిన తరువాత, ఈ అమ్మాయి పెళ్ళెందుకు చేసుకుందో, పెళ్ళంటే ఏమనుకుని చేసుకుందో, అసలు సంసారమంటే తెలియని వసంత కోకిల లాంటి అమ్మాయేమో అనిపిస్తుంది. ఇలాంటి అమ్మాయిలకు పెళ్ళంటే ఏమిటి, జీవితంలో కలసివుండాలంటే రాజీ పడటం ఎలా, ఇచ్చి పుచ్చుకోవటం, సహనము, శాంతం లాంటివి చెప్పి ఒక అవగాహన, ఆలోచనలు కలిగించేబదులు ఆ అమ్మాయి ఏదో గొప్ప కార్యం సాధించినట్టు రచయిత్రి రాయటము అమితానందాన్ని కలిగించింది.

అహాన్ రచయిత్రులెంత ఊహాశాలులు? వాళ్ళక్కడ రై మాన్ లు, ఫారెట్ గంపుల్లాంటి దిఫెరెంట్ మనుషుల్లో గొప్పతనాలు చూపితూంటే, స్త్రీలు మాత్రం దిఫెరెన్స్ లో వెనుకబడివుండటం ఎందుకని చూపించారేమోనన్న ఉన్మత్త ఊహ కాగడాకు కలిగింది.

ఆఫ్ట్ వేర్ చదివే అమ్మాయిలు జీవితం గురించి నిర్దిష్టమయిన అభిప్రాయాలు కలిగివుంటారని, తమకేం కావాలో తెలుసుకుని, తన పురుషుడినుంచి అది సాధించుకునే తెలితేటలు అందరికీ కాకున్నా కొందరికయినా వుంటాయన్న భ్రమలో వున్న కాగడా మూర్ఖత్వానికి కపాల మోక్షం కలిగించిందీ కథ.

ఫ్రెండ్స్ తో తినటం, పిజ్జాలు తింటూ సినిమా చూడటం, గోడలపై గ్రాఫిటీలు రాయటం(మగవారు లావెటరీ గోడలపై గ్రాఫిటీ రాస్తే, కనీసం ఇంట్లో గ్రాఫిటీ రాసుకునేందుకో గది అయినా అమ్మాయికి లేకపోవటం ఎంత వివక్ష????) అదే జీవితం అనుకునే అమ్మాయిలకు, జీవితం గురించి వివరించి చెప్పేబదులు రచయిత్రి ఎంత గొప్ప మార్గం చూపారో తలుచుకుంటే నవ్వీ నవ్వీ కాగడా రవ్వలు కూడా నవ్వులయిపోతున్నాయి.

ఇంకా, బోలెడన్ని కంప్లయింట్లున్నాయి అమ్మాయికి. పెళ్ళయిన అమ్మాయి, షార్ట్స్, థ్రీ ఫోర్థ్స్ జీన్స్, లీవ్ లెస్ వేసుకోనివ్వటం లేదని, వెస్ట్రన్ మీద బావుండని బొట్తు పెట్టుకోమనటం, జుట్టుకి క్లిప్ పెట్టుకోలేక పోవటం, పెద్దాళ్లున్నారని ఇంట్లో షార్ట్స్ వేఉకోలేకపోవటం, తనూ, భర్త ఇంట్లో కాందిల్ లైట్ దిన్నర్ చేసుకోలేక పోవటం, కారులో భర్త పక్కన కూచోలేకపోవటం(పనికిరాని మొగుడి పనికిరాని తల్లో తండ్రో ఆ ఈట్ కాజేసి అన్యాయం చేతూంటారెప్పుడూ, అత్తా మామల అన్యాయం నశించాలి…దీనికి కారు మొదటి ఈటు రాజకీయమని పేరు….ఎవరయినా…కారులో ఏ ఈతుకాఏటీ వేర్వేరు కార్లుగా విడిపోవాలని ఉద్యమాలు చేస్తే దానికి కాగడా ఈ కథ ఆధారంగా పాటలు, ఇనిమాలు రాసి తీసి మద్దతునిస్తుంది.) ఇలాంటి సిల్లీ పనికిమాలిన, పనిలేని తిన్నదరక్క ఏర్పరచుకున్న బోలెడన్ని భరించలేని బాధల కారణంగా అమ్మాయి వేరు కాపురం అంటుంది. దానికి రచయిత్రితో పాతు విమర్శక షిఖామణులు, పండిత పాఠకాగ్రేసరులు, కొందరేమ్రాసినా లైకులు, వ్యాఖ్యలతో మద్దతునిచ్చే ఫేస్ బుక్ సాంప్రదాయ సహన బోధ తీవ్రవాద వ్యతిరేకులతో పాటూ పాత్రలూ మద్దతునిచ్చేస్తాయి. సర్వేజనా సెపెరేట్ భవంతు , ఇదెంతో గొప్ప కథని తంతూ అనేస్తాయి.

ఇంతకీ, అత్తగారు అమ్మాయితో పనంతా చేయిస్తే అదీ బాధే. అత్తగారు అన్నీ కూచో పెట్తి చేస్తే అదీ బాధే, ఇలా చిన్న చిన్న విషయాలకు రాజీ పడని వాళ్ళు రేపు భర్తతో సెపరేట్ కాపురం పెట్టినా, రోజూ నీతో కాండిల్ లైట్ డిన్నరేమిటి, నా స్నేహితులతో రోజూ, బోరెచ్చినప్పుడప్పుడప్పుడు నీతో..కాదంటే నీది మగ బుద్ధి, జై డైవోర్స్ అంటారు. కాబట్టి ఈ కథలో చూపింది పరిష్కారం కాదేమో.

సాహిత్యకాగడాకయితే ఈ అమ్మాయిని( రచయిత్రిని కాదు,కథలో పాత్రని) కొన్ని రోజులు నిర్బంధంగా ఎవరి పేరు తలిస్తే ఇలాంటి స్త్రీ వాద కథలు రాసేవారందరికీ సిమ్హస్వప్నమో, ఏ పేరు చెప్తే వీఅరంతా కలాలు కాగితాలు వదిలి లెంపలేసుకుని చక్కగా రాయటం ఆరంభిస్తారో వారింట్లో వుంచితే కానీ ఆమె మెదడెదగదు, చెప్పులు బెద్ రూం లో పెట్తుకోవటం, జుట్టు వదులుగా వేసుకోవటం, క్లిప్పులు పెట్టుకోకపోవటం, పిజ్జాలు బర్గర్లు తింటూ, దాన్సులు చేయటం, గోడలపైన గ్రాఫిటీలు రాయటం లాంటి కుర్ర చేష్టలు, బుద్ధిలేని ఆలోచనలతో పాటూ ఇంత ఎదిగినా ఇంకా టెడ్డీ బేర్ల స్థాయిని దాటకపోవటం వంటివన్నీ చక్కబడతాయి.దెబ్బకి ఒక వ్యక్తిత్వం వచ్చి మనిషిల మనగలగటం తెలుసుకుంటుంది. అయితే, ఇలాంటి మెదడెదగని సంతను ఆవిడ ఇంటికి 20000కిలోమీటర్ల దూరానికి కూడా రానీయరు.

అయితే, ప్రభుత్వ ప్రకటనలోలా ఈ అమ్మాయి హీరోయిన్ లా ప్రవర్తించింది కాబట్టి ఇది గొప్ప కథ అవుతుంది. పైగా ఇది రాసిన రచయిత్రికి పెద్ద పేరుంది కాబట్టి ఇది తప్పనిసరిగా మెదడెదగని పాత్రలను, అర్ధంలేని సమస్యలను ఋష్టించి, పనికిమాలిన పరిష్కారాలిచ్చే ప్రాతినిథ్య కథలలో అగ్రస్థానంలో నిలుతుందనటంలో సందేహం లేదు.

అయితే, ఇందుకు భిన్నంగా అమ్మాయికి నిజానిజాలు వివరించి, ప్రతి వ్యక్తికీ బాధ్యత వుంటుందని చెప్పి, వివాహం ఆషామాషీకాదని, అదొక సామాజిక బాధ్యత అని చెప్పి, కుతుంబ విలువలు, బంధాలు, బాంధవ్యాల స్వరూపాలను బోధించి, నేను, నాది, నాకే అనే స్వార్ధ జంతువులా కాక, మనిషిలా ఎదగమని బోధించే కథ రాస్తే, అది పాత చింతకాయ పచ్చడి అవుతుంది. అభివృద్ధి నిరోధక దుష్ట కథ అవుతుంది. అది చెప్పటము, చదవటమే కాదు, అలాంటి మంచి ఆలోచనలు నేర్పటమూ ఘోరమయిన పాపం అవుతుంది. పిల్లలకు మంచి చెప్పేవారు లేకపోవటం, మంచి చెప్పేవారిని పక్కకు నెట్టటం వల్లనే మన సమాజంలోకూడా విడాకులు విపరీతమవుతున్నాయి. దాంపత్యం అపహాస్యమవుతోంది. అలాంటి పరిస్థితులలో పిజ్జ తినకు ఆరోగ్యం పాడవుతుందని మంతెన సత్యనారాయణ రాజు చెప్పాలి కానీ, అత్తగారో, భర్తనో చెప్తే అది అణచివేతకాక పోతే ఇంకే అభ్యుదయ భావమవుతుంది?

అయితే, ఈ కథ, ఇలాంటివింకెన్నో కథలు చదివిన తరువాత, ఈ ఈ కథను మెచ్చినవారూ, సమర్ధించేవారూ, పొరుగువాడిని చూసి నేర్చుకునే తెలివిని ప్రదర్శిస్తే మంచిదేమో అనిపిస్తుంది.

కాగడా తనకు తోచింది చెప్పింది. అనిపించింది రాసింది. మెచ్చితే సరి. మెచ్చనివారు విశ్వనాథ చెలియలికట్ట చదివితే ఇంకా మంచిది.
Like ·

November 24, 2013 · Kasturi Murali Krishna · One Comment
Posted in: sahityakaagada