Archive for August 5, 2017

25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-22(2)

సూర్యుడిని చూసిన కళ్ళు కాస్సేపు ఇంకా దేన్నీ చూడాలేవు. సన్నపురెడ్డి వేంకటరామిరెడ్డి కథ చనుబాలు చదివిన తరువాత కన్నీటి కథ చదివిన తరువాత కన్నీటి కథ నిరాశ కలిగించటంలో ఆశ్చర్యం లేదు. అదీగాక, ఏ రచయితయినా అన్నె రచనలూ, ఒకే స్థాయిలో రాయగలగటం కష్టమే. కథగా కన్నీటి కథలో లోపమేమీ లేదు. ఒక హంతకుడు, అంటే ఫాక్షన్ హత్యలు చేసేవాడు. బస్సెక్కుతాడు. బస్సులో ఓ పాప పక్కనకూచుంటాడు. ఆ పాప ఫాక్షన్ హత్యల్లో తండ్రిని కోల్పోతుంది. అది చూసి అతని మనసు మారిపోతుంది. కథ కాస్తవరకూ ఆసక్తి కరంగా సాగుతుంది. తరువాత కథ పూర్తికాకముందే కథ ముగింపు తెలిసిపోతుంది. ఎందుకంటే ఇలాంటి కథలు ఇంతకుముందు చాలా చదివి వుండటంవల్ల కథ కొత్తగా అనిపించదు. గొప్పగా అనిపించదు.
పాటలబండి చక్కని కథ. కథ ముగింపు ఊహకు అందేదే అయినా, కథలో కొత్త దనం లేకపోయినా కథ హాయిగా చదివిస్తుంది. పొలాల్లో నారుమళ్ళు వేస్తూ పాటలు పాడే పనివారిని చూస్తూంటే ఆ పొలం యజమానికి గిట్టదు. ఎందుకంటే కరెంటు వస్తూ పోతూ వుంటుంది. ఫ్యూజులు పోతూంటాయి. దాంతో నీరు పారినంతలో వేయాల్సివుంటుంది. పాటలలో వాళ్ళు సమయం వ్యర్ధం చేస్తున్నారనుకుంటుంది. కానీ, పాటే వారి శక్తి, వారి వేగం అని అర్ధం చేసుకుంటుంది చివరలో. కథలో రాయలసీమ రైతుల కరెంటు ఇక్కట్లను రచయిత చూపించారు. ఎక్కడ నేర్చుకున్నారీ పాటలను అని అడిగితే…..పాటలన్నీ బండినిండా పోసుకొని మీరు తోలకపోతావుంటే బండి మా ఇండ్లముందు వాటుబడింది. మేం పరుగెత్తుకుంటా వచ్చి అందినకాడికి పాటలేరుకొని కొంగులో పోసకపొయ్యినం…అంటారు. ఆ పొడుపు కథ అర్ధం వ్యవసాయిక జీవితపు మూలాల్లోకి వెళ్తేకానీ అర్ధం కాదు. దానికి రచయిత వ్యాఖ్యానం ఏమిటంటే…..మట్టిలో పొర్లాడే రైతుదనం నుంచి గట్తుమీద కూచుని అజమాయిషీచేసే రెడ్డిరికపు దశకేసి పయనించే తాము- తమకక్కరలేని శ్రమ సౌందర్యపు పాటల్ని బండికెత్తి దూరంగా తోలతావుంటే వాళ్ళు కాజేశారు. పనీ పాటా ఒకే ఆత్మ స్వరూపంగా భావించే అద్వైతానంద స్థితికి వాళ్ళు చేరుకుంటూవుంటే-పాటను వేరుచేసినపుడే స్వచ్చమైన పని అవతరిస్తుందన్న మేధావితనానికి తామిప్పుడు దగ్గరవుతున్నారు…వాళ్ళొచ్చి పాటల్ని కొంగులో పోసుకునిపోతూవుంటే వాళ్ళని అమాయకులుగా చూశారు. ఇప్పుడర్ధమవుతోంది ఎవరమాయకులో….అంటూ కథను ముగిస్తాడు రచయిత. కథ బాగానే అనిపిస్తుంది. కానీ, పనీపాటా ఒకే ఆత్మస్వరూపంగా భావించే అద్వైత సౌందర్యం అని వివరించటం బాగానే వున్నా…ఎందుకో కథ అసంతృప్తిగా అనిపిస్తుంది. కథకుడి ఉద్దేశ్యం సందిగ్ధంగా అనిపిస్తుంది. వాళ్ళని పనిచేస్తూ పాదుకోనిస్తే సమస్యలు పరిష్కారమవుతాయా? లేక అజమాయిషీ చేసే రైతుకూడా పాడుతూ పనిచేయాలా? లేక రైతు కూలీల శ్రమ సౌందర్యాన్ని గుర్తించాలా? పాటలబండి అన్వయం బాగానేవున్నా..అర్ధం…లక్ష్యం సందిగ్ధమే!!!
మిగతా కథల విశ్లేషణ వచ్చే వ్యాసంలో…

August 5, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized