బ్లాగుకు దూరమైన హృదయ గానం- ఆజ్ తుంసె దూర్ హోకర్!

నాందేడు చేరినప్పటి నుంచీ నా హృదయం ఎంతగా రోదిస్తోందంటే, ఆ ఏడుపువల్ల ఉద్భవించిన నీటి బిందువులనొక చోట పేర్చి, ఘనీభవింపచేసి, తుషార మాలలాగా, అక్షరాలతో అల్లిన కవిత సుమాలమాలను ఏర్పాటు చేయాలని అనుకున్నాను.అలా జరిగితే కానీ నా ఏడుపు వడ గాడ్పుల ఊడ్పు తగ్గదని అనుకున్నాను. అయితే, నా కన్నీళ్ళన్నీ నాందేడ్ ఎండలకు ఆవిరయి, మేఘాల మాలల్యి, వీచిన గాలికి నా కన్నా ముందు, హైదరాబాదు చేరి నిన్న వర్షంలా కురిసాయి. అయ్యూఅ, నా కన్నీళ్ళను అక్షరాలుగా మార్చేలోగా ఇలా జరిగిందేమిటని మరింత ఏడ్చేలోగా, ముఖేష్ కూపంగా చూస్తూ దిగి వచ్చాడు. ఏడుపు పాటలకు పెట్టని కోటను, ఎండని గోడను, ఎప్పటికీ మండలేని తడిసిన కన్నీటి పాటల పేటీని నేనుండగా, నువ్వింకా విషాద గీతాలకోసం ఏడుస్తావా? అంటూ నిలదీశాడు. దాంతో గొంతెత్తి ముఖేష్ స్వరంతో స్వరం కలిపి నాందేడులో ఉన్నన్ని రోజులూ ఈ పాట పాడుకుంటూనే వున్నాను. ఇంకో రెండు మూదు నెలలు ఈ పాట పాడుతూనే వుంటాను. ఇదిగో ఇదీ నా ఏడుపు:-

ఆజ్ తుంసే దూర్ హోకర్ ఐసా రోయా మేర ప్యార్
చాంద్ రోయా సాథ్ మేరేఆత్ రోయీ బార్ బార్!

ఎంత వీర ఏడుపు. నిజంగా బ్లాగుకు దూరమయి నేను ఏడ్చే ఏడ్పుకు చందృడు, రాత్రే కాదు, నా కంప్యూటర్ కూదా ఏడుస్తూనే వుంది.

కుచ్ తుమ్హారే బందిషేహై కుచ్ హై మేరే దాయెరే
జబ్ ముఖద్దర్ హీ బనే దుష్మన్ తో కోయీ క్యా కరే
హాయే జోయీ క్యా కరే,
ఇస్ ముఖద్దర్ పర్ కిసీకా క్యాహై ఆఖిర్ ఇఖ్తియార్
చాంద్ రోయా సథ్ మేరే రాత్ రోయీ బార్ బార్

నిజం, కొన్ని కంప్యూటర్ పరిమితులు, కొన్ని నా నిస్సహాయతలు. కాబట్టి దూరమవటం తప్ప లేదు. పైగా, అదృష్టమే శతృవయితే ఎవరు మాత్రం ఏమి చేయగలరు. విధితో తప్ప ఇంకా దేనికయినా ఎదురుపోరాడి గెలవవచ్చు. కానీ విధి కక్ష కడితే ఏం చేయగలం! ఏమీ చేయలేము, ఏడుస్తూ, చందృడినీ, రాత్రినీ ఏడిపిస్తూ కోచోటం కన్న ఇంకేమి చేయగలం.

హర్ తమన్నా సే జుదామై హర్ ఖుషీ సే దూర్ హూ
జీ రహాహూ క్యూన్ కి జీనేకే లియే మజ్బూర్ హూ
హాయే మై మజ్బూర్ హూ
ముక్జ్ కో మర్నే భీ న దేగా యే తుమ్హారా ఇంతిజార్
చాంద్ రోయా సాథ్ మేరే రాత్ రోయీ బార్ బార్

నిజం, ఇంక ఒక్కడిని నాందేడ్ లో వుంటే, ఇంక కోరికన్నదే నషిస్తుంది. సుఖమన్నదే లేదు.జీవచ్చవం లా బ్రతుకుతున్న వాడికి కోరికలేమిటి, సుఖమేమిటి? అయితే, ఇలా బ్రతకటం చావ లేక బ్రతకటం లాంటిదే.ఎందుకు చావలేమంటే, మళ్ళీ ఎప్పుడో కలవగలమన్న ఆశ ఉండటంతో, ఆ రోజుకోసం ఎదురుచూపులు చావనివ్వవు. అదీ, మళ్ళీ మంచి రోజులొస్తాయన్న ఆశ చావ నివ్వదు. అప్పటి వరకూ, చావలేక బ్రతికి ఉండటమే.

మరి, ఇంత దుర్భర విషాదానికి ప్రకృతి సర్వం స్పందించి నాతో పాటూ ఏడుస్తుందంటే ఏడవదా మరి? అందుకే నిన్న సాయంత్రం వర్షం హైదెరాబాదులో పడింది.

మరో పాటలో

ఘటావో తుమ్హే సాథ్ దేనా పడేగా, మై ఆజ్ ఆసూ బహానే చలాహూ
అంటాడు ముఖేష్.
హృదయ పూర్వకంగా గొంతెత్తి గుండెలనిండా ఏడుస్తూంటే ఎంత ఆనందంగా వుంటుందో! ఆ ఏడుపుతో ప్రకృతి గొంతు కలిపితే ఇంకెంట ఆనందంగా వుంటుందో! మనసారా ఏడ్వనివ్వరునన్ను అని ఆరివీర భయంకరంగా ఏడ్చిన కృష్ణ శాస్త్రి ఏడ్పును నాందేడ్ లో వున్నన్ని రోజుల్లో మించాలన్నది నా ప్రయత్నం.ఏడ్పులోనూ మజా అనుభవించాలన్నదే నా లక్ష్యం.
అందుకే, పాడుతున్నాను ప్రపంచమంతా ఘూర్ణిల్లగా,

ఆజ్ తుంసే దూర్ హోకర్!

Enter Your Mail Address

July 5, 2008 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: sinemaa vishleashaNaa.

No Responses

  1. సుజాత(మనసులో మాట) - July 5, 2008

    పోనీలెండి, ఏడుపు లోనూ మంచి టపా అందించారు. మీకూ, ముఖేష్ కీ థాంక్సు!

    మీ రాజ తరంగిణి ఇవాళ పూర్తవుతుంది. అయ్యాక, మీకు రాస్తాను.

  2. cbrao - July 5, 2008

    ఎందుకో మీ టపా చదివాక సజన్‌రే ఝూట్ మత్ బొలో, ఖుదాకె పాస్ జానా హై, వహా నా ఘోడా హై, నా హాథీ హై, పైదల్ హీ జానా హై అనే పాట గుర్తుకు వచ్చింది. ఎంత గంభీర స్వరం, ముకేష్ ది. రాజకపూర్ అంటాడు, ముకేష్ నా ఆత్మ అని. ముకేష్ – మరువలేని మధుర గాయకుడు.

  3. కస్తూరి మురళీకృష్ణ - July 5, 2008

    సుజాత గారూ నా ఏడుపు మీకు నచ్చినందుకు సంతోశం. ఏడుపును మెచ్చేవారు కనిపిస్తే మరింత ఏడవాలనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే, నాందేడ్ లో ఎవరిముందూ ఏడవలేను.ఎందుకంటే,

    కిస్కే ఆగే రోనా రోయే, దేస్ పరాయా, లోగ్ బేగానే!

    సిబ్రావ్ గారూ,

    మీకు ఆపాట గుర్తుకు వచ్చినందుకు సంతోశం. కానీ, పాట అర్ధం చూస్తే, నాది దొంగేడుపు అనుకుంటున్నారేమోనని అనుమానం. ముందే ఏడుపులో ఉన్నాను మరింత ఏడిపించకండి.
    నిజం ఏడుపేనాది,

    మై జిందగీమె హర్ దం రోతాహి రహాహూ, రోతాహి రహాహూ మై, తడప్తాహి రహాహూ.

  4. Purnima - July 5, 2008

    మీరు, మీ ముఖేశ్ బానే ఉన్నారు.. మా కిశోర్ ఏమంటున్నామో వినండి.

    బీచ్ రాహ్ మే దిల్ బర్ బిఛడ్ జాయే హమ్ అగర్
    ఔర్ సునీ సీ లగే.. జీవన్ కీ యే డగర్
    హమ్ లౌట్ ఆయేంగే తుం యూహీ బులాతే రహనా,,,

    రోతే హస్తే బస్ యూహీ తుమ్ గున్ గునాతే రహనా..
    కభీ అల్విద నా కహనా.. కభీ అల్విదా నా కహనా..

    మీ బాధ చూస్తుంటే.. నా రాబోయే రోజులు కళ్ళముందు నిలుస్తున్నాయి. :-(

  5. sujata - July 5, 2008

    …mmmmm…..there is something in this sorrow. Something explicit.

  6. జాన్ హైడ్ కనుమూరి - July 5, 2008

    మీ టపా చదువుతున్నాప్పుడు ముకేష్ కళ్ళముందునిలిచినా, చదవటం పూర్తవాగానే బైబిలులోని ఒక వాక్యం గుర్తుకొచ్చింది.
    “కన్నీళ్ళు విడుచుచూ విత్తువాడు సంతోషగానముతో పనలను కోయును”

    ఒకరోజు వస్తుంది ఏడ్చిన వాళ్ళంతా నవ్వును గంపల్లోకి ఎత్తుకుంటారు.

    ఆవిరయిన బిందువులు అక్షరాల్లో దాక్కున్నాయి సుమా!

  7. కస్తూరి మురళీకృష్ణ - July 5, 2008

    పూర్ణిమా గారూ,

    మీ రాబోయే రోజులు?

    నేను సుజాత గారికి ఉదాహరించిన పాట కిషోరు కుమార్ దే. ఫంటూష్ అనే సినిమాలోది.

    దుఖిమన్ మెరే సున్ మెరా కహెనా, జహా నహి చైనా, వహా నహీ రెహనా, అనేపాట అది. కానీ ఉద్యోగం కదా!తుం బిన్ జావూ కహా? అనుకుంటూ భరించాలి.

    సుజాత గారూ,

    there is something implicit too in my sorrow!

    జాన్ హైడ్ కనుమూరి గారూ,

    నిజంగా ఆరోజు వస్తుందనే ఆశనే మనిషిని బ్రతికిస్తుంది. దుఖ్ భరె దిన్ బీతెరె భయ్య, అబ్ సుఖ్ ఆయోరే, అనే పాట పాడటం కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను.

    అందరినీ ఇంతగా ఏడుస్తూ ఆనంద పరుస్తున్నందుకు నాకు సంతోశంగా వుంది. అందుకే ఈ సారి సందర్భం దొరికినప్పుడు,

    ఆ చల్ కె తుఝే మై లేకె చలూ, ఎక్ ఐసె గగన్ కె తలే, జహ గం భి నహో, ఆసూభినహో, బస్ ప్యార్ హి ప్యార్ ఫలే, అన్నపాటను పరిచయం చేస్తాను.

  8. సుజాత(మనసులో మాట) - July 5, 2008

    మురళీక్రిష్ణ గారు,
    మీరు నిజంగా నే బాగా blog sick అయ్యారండి!

  9. కస్తూరి మురళీకృష్ణ - July 6, 2008

    నిజం సుజాత గారూ, మైహూ బ్లాగు రోగీ మెరీ దవాతో కరావో, జావో జావో జావో కిసీ వైద్య్ కో బులావో అని పాడాలనిపిస్తోంది. రచయితగా ఏ పత్రికలో ఎన్నడూ అనుభవించని స్వేచ్చ బ్లాగుల్లో అనుభవించే వీలు కలిగింది. మళ్ళీ ఈ స్వేచ్చను తాత్కాలికంగానయినా కోల్పోవటం బాధగానే వుంది. మళ్ళీ ఇవాళ్ళ వెళ్తున్నాను. శనివారమే బ్లాగు తెరచి చూసేది. అంతవరకూ అందరికీ సెలవు.

  10. ramya - July 6, 2008

    ఏడుపులోంచి, విరహంలోంచి మంచి రచనలు పుడతాయంటారు, చక్కగా అక్కడున్నన్నిరోజులూ పేపర్ పై రాసుకుని, హైదరాబద్ కి రాగానే వాటిని బ్లాగు లో రాసేయండి:)

Leave a Reply