25 ఏళ్ళ తెలుగు కథ సంకలనం – విశ్లేషణ 1 & 2.

1.

ముందుగా 25ఏళ్ళుగా తమకు నచ్చిన తమవారి కథలతో సంకలనాలు ప్రచురిస్తూన్న కథా సాహితికి అభినందనలు. వారికి నచ్చిన కథలనే 25ఏళ్ళలో ఉత్తమ కథలుగా నిలిపిన వారి కథా ప్రేమకు నీరాజనాలు. అయితే, కథల పుస్తక ప్రచురణ విషయంలో, ముఖ్యంగా, 25ఏళ్ళ కథలను రెండు సంపుటాలుగా ప్రచురించటంలో వారు కనబరచిన శ్రద్ధ, చూపిన నాణ్యత విషయంలో హృదయపూర్వకంగా అభినందలు తెలుపక తప్పదు. పుస్తకాలను నాణ్యంగా ప్రచురించటం, వాటికి ప్రామాణికతను సాధించటం, తగిన ప్రచారం ఇవ్వటం విషయంలో అభినందించక తప్పదు. ఈ విషయంలో ఎవరికీ ఎలాంటి భేదభిప్రాయం వుండదు.

ఈ కథల సంకలనాలలోని కథలు, ఎంపిక, అసంతృప్తుల గురించి చర్చించేముందు కాస్త నేపథ్యాన్ని స్మరించాల్సి వుంటుంది.
తెలుగు సాహిత్యం పూర్తిగా కమర్షియలైజ్ అయిపోతూ, మనసుకు హత్తుకునే కథ, నవలల కన్నా, రెచ్చగొట్టి ఉద్రేకపరచే సాహిత్యానికే ప్రాధాన్యం వున్న కాలం అది. అలాంటి పరిస్థితులలో తెలుగు సాహిత్యం దిశను మళ్ళీ మంచి వైపు మళ్ళించాలని తెలుగు సాహిత్యాభిమానులు ప్రయత్నాలు ప్రారంభించారు. ముఖ్యంగా వేదగిరి రాంబాబు గారు కథల సంకలనాలు ప్రచురిస్తూ, మంచి కథను నిర్వచించి మంచి కథలను వెలుగులోకి తేవాలని ప్రయత్నిస్తూ, మంచి కథకులకు ప్రోత్సాహమివ్వటం ప్రారంభించారో ఉద్యమంలా. మరో వైపు రచన పత్రిక ఏర్పాటు ద్వారా ఉత్తమ సాహిత్యానికి వేదిక కల్పించాలన్న ప్రయత్నాలు తీవ్రమయ్యాయి. ఇంకో వైపునుంచి, మంచి కథలు రాసి రాయటం మానేసిన పాత కథకులందరినీ మేల్కొలిపి వారితో మంచి కథలు రాయించి కథకు మంచి రోజులు తేవలన్న ప్రయత్నాలూ మొదలయ్యాయి. కాళీపట్నం రామారావు గారు కథానిలయం ప్రారంభించి తెలుగు కథకొక ఆశ్రయం కల్పించాలని ఉద్దేశ్యం వ్యక్తపరచటంతో ఆయన కథకు పెద్ద దిక్కయ్యారు. ఆయన ఆధారంగా, రచన సహకారంతో తెలుగు కథ పునరుజ్జీవనంకోసం పెద్దలు నడుం బిగించారు. ఉత్తమ కథల సంకలనం ప్రచురించటం కూడా ఈ కథా పునరుజ్జీవన ప్రయత్నాలలో భాగమే. నాకు గుర్తున్నంత వరకూ( ఇది రిఫరెన్సులు లేకుండా జ్ఞాపకాలననుసరించి రాస్తున్నది. క్రానాలజీ కాస్త అటూ ఇటూ అయితే క్షంతవ్యుడను) కొన్ని పాత రచయితల ఉత్తమ కథల సంకలనాలూ ఇదే సమయంలో వెలువడ్డాయి. మధురాంతకం నరేంద్ర గారూ ఒక ఉత్తమ కథల సంకలనం ప్రచురించారు. ఆ తరువాత కథా సాహితి కథల సంకలనం ప్రారంభించి 25ఏళ్ళుగా ప్రచురణనౌ సాగిస్తోంది. ప్రామాణికతను సాధించింది. వేదగిరి రాంబాబు కూడా ప్రతి సంవత్సరం పత్రికలలో ప్రచురితమయిన కథలపై సమీక్షలతో కొన్నేళ్ళు పుస్తకాలను ప్రచురించారు కానీ…ఆ ప్రయోగం ఆగిపోయింది. కాబట్టి, 25ఏళ్ళుగా తాము ఉత్తమమ అనుకున్న కథల సంకలనాలను ప్రచురిస్తున్న కథా సాహితిని అభినందించక తప్పదు.
నిజంగా సంవత్సరంలో ప్రచురితమయిన కథలన్నీ చదివి, వాటిల్లోంచి మంచి కథలను వెతికి పట్టుకోవటం అంత సులభమయిన పనికాదు. కేవలం పత్రికలలో ఇండెక్స్ చూసి కథల పేర్లు కాపీలు చేస్తేనే కథా విమర్శ నిపుణులై డాక్టరేట్లకు అర్హత పొందే కాలంలో , అన్ని కథలనూ చదివి ఉత్తమ కథలను ఎంచుకోవటమన్నది అంత సులభమయిన పని కాదు. అందుకని కొన్ని ప్రామాణికాలు, తూనిక రాళ్ళు ఏర్పరచుకోవాల్సి వుంటుంది. ఆ పరిమితుల్లో ఒదగని కథలను నిర్దాక్షిణ్యంగా పక్కన పెట్టాల్సివుంటుంది. అనేక విమర్శలను ఎదుర్కోవాల్సివుంటుంది. తాము ఉత్తమ కథకులుగా ఎన్నుకోని వారెలాగో దూషిస్తారు, ఉత్తమ కథకులుగా ఎన్నుకున్న వారూ విమర్శిస్తారు. అయినా ఈ thankless job ను 25 సంవత్సరాలుగా విజయవంతంగా నిర్వహిస్తూండటం ఏరకంగా చూసినా గొప్ప విషయమే.
అభినందనలయిపోయాయి. ఇక 25 ఏళ్ళ సంకలనాలలోని కథల గురించి ప్రస్తావించుకుందాం!
ఉత్తమ కథలను ఎలా నిర్ణయిస్తారన్న విషయంలో, 26వ సంవత్సరపు కథల సంకలనానికి ఆడెపు లక్ష్మీపతి రాసిన ముందుమాటను స్మరించాల్సివుంటుంది.
‘కథకు ముందు మనం తగిలించే మంచి కావ్య భాషలో ఉత్తమ-అనేది అనిర్దిష్టమయిన, అస్పష్టమయిన, ఆత్మాశ్రయకమైన సాపేక్ష విశేషణమేనా? ఉత్తమ కథల ఎంపికకు సంకలన కర్తల whims and fancies ఆధారమా?’
అడగాల్సిన ప్రశ్న ఇది. దానికి సమాధానం కూడా వెంటనే ఇచ్చాడు లక్స్మీపతి.
‘ నేను ఔననే అంటాను. వందలు, వేల కథల్లోంచి ఒక దజను లేదా దజనున్నర కథలను ఉత్తమమైనవిగా ఎంపిక చేసే క్రమంలో సంపాదకుని/ సంకలనకర్త వ్యక్తిగత అభిరుచులు, ఇష్టానిష్టాలు, దృక్పథం, మనహ్ ప్రవృత్తి, భావావేశం తప్పక ప్రభావం చూపుతాయి. ఇక్కడ అబ్సొల్యూట్స్ లేవు. ఒకరికి నచ్చినవి మరొకరికి నచ్చక పోవచ్చు.
అయినప్పటికీ- తన నిర్ణయంలో శాస్త్రీయత, హేతు బద్ధత గరిష్టస్థాయిలో వున్నాయని చెప్పుకుని సమర్ధించే వీలు సంపాదకునికి వుంది. అదెప్పుడంటే- సాహిత్యం సామాజిక ప్రయోజనం పట్ల ఒక స్పష్టమయిన అభిప్రాయంతో పాటూ సాహిత్యాన్ని వస్త్వాశ్రయంగా విశ్లేషించగల విమర్శనాదృష్టీ, ప్రత్యేకించి ఒక విశిష్ట సాహిత్యప్రక్రియగా కథ పరిణామ వికాసాలు, దాని ప్రస్తుత కొత్త పోకడల గురించిన అవగాహనా తనకు తగినంతగా వున్నప్పుడూ
ఆడెపు లక్స్మీపతి రాసింది అక్షర లక్షలు చేసే సత్యం ఇప్పుడు దీన్ని ఆధారంగా తీసుకుంటే, ఇన్నేళ్ళుగా ఇవీ ఉత్తమ కథలని తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచ వేదికపైకి తెస్తున్న కథల సంపాదకుల అర్హతలేమిటి అన్న ప్రశ్న వస్తుంది. ఈ ప్రశ్న ఇంతవరకూ ఎవరయినా అడిగారా? అడిగినా దానికి సమాధానం తెలుసు. డబ్బులు పెడుతున్నది మేము. సమయం వెచ్చిస్తున్నది మేము. శ్రమ పడుతున్నది మేము. మేము మాకిష్టమయిన కథలను ప్రచురిస్తున్నాం. మీకు నచ్చకపోతే చదవకండి. చదవమని ఎవ్వరూ బ్రతిమిలాడటంలేదు…ఈ సమాధానికి ఎదురు వాదన లేదు.
అయితే…సంకలనం చేయటమే గొప్ప…అన్న ధోరణిని పక్కనపెడితే, ఎప్పుడయితే సంకలనం చేసి ప్రచురిస్తారో అప్పుడు దాన్ని కొని చదివిన ప్రతి వారికీ దాన్ని విమర్శించే హక్కు వుంటుంది. సినిమా అయినా, కథ అయినా, సాహిత్యమయినా, నాటకమయినా…ఏదయినా వేదికపైకి వచ్చిన తరువాత వేదికపైకి తేవతమే గొప్ప..నా ఇష్టం అనే వెల్లు లేదు. అందుకే..కథల సంవత్సరీక సంకలనాల ముందుమాటల్లోనే పలువురు తమ సంతృప్తిని సున్నితంగా సూచించారు, సంకలన కర్తలను నొప్పించకుండా…
1997 సంకలనానికి ముందుమాటలో వల్లంపాటి వేంకట సుబ్బయా గారు..
‘ ఆ మాట కొస్తే ఈ దశకంలో మనం అతిగా పొగడిన కథల్లో కొన్ని అతి సాధారణ కథలు మాత్రమే. సహేతుకమైన కారణాలు చూపించకుండా కొన్ని కథల్ని పైకెత్తడం, మరికొన్ని కథల్ని కిందికి లాగటం మన కథా సాహిత్యరంగంలో తరచుగా జరుగుతున్న పరినామమే. దీనికి చాలామంది సంపాదకులూ, రచయితలూ, విమర్శకులూ, సంకలనకర్తలూ బాధ్యులే. తమవారికి ఆకులో పెట్టటం తమవారు కానివారికి నేల మీద పెట్టటం రచయితల సంఘాలు చేస్తున్నాయి. సభ్యత్వాలను మించిన సాహిత్యార్హత ఉండొచ్చునన్న ఎరుక ఇంకా పెరగలేదు. అందుచేత రచయితల్నీ, రచనల్నీ విలువ కట్టటంలో తప్పిదాలు జరిగాయి. జరుగుతున్నాయి.’
ఈ సంకలనాలపై ఇంతకన్నా గొప్ప విమర్శ ఎవరూ చేయలేరు. 1997లోని ఈ విమర్శ మొత్తం 26 సంకలనాలకూ వర్తిస్తుంది. సభ్యత్వాలను మించిన సాహిత్యార్హత వుంటుందన్న గ్రహింపు ఈ 26ఏళ్ళ సంకలనాలలో కనిపించదు. వరుసగా ఈ సంకలనాల గురించి, సంకలనాలలోని కథల గురించి విశ్లేషణాత్మక విమర్శ వ్యాసాలలో చర్చించటం జరుగుతుంది. ఏరకంగా ఏ సంకలనాలు రచనలను సరిగా విలువకట్టలేక సభ్యత్వాలకు, స్నేహాలకే పెద్దపీట వేసాయో, ఎందుకని ఈ ప్రయత్నం ప్రశంశనీయమే అయినా ప్రామాణికంగా భావించకూడదో నిరూపించటం జరుగుతంది.
ఈ విమర్శ కేవలం సాహిత్య సంబంధి తప్ప వ్యక్తిగతం కాదని మనవి.
2.
పాతికేళ్ళ కథ రెండు వాల్యూంలలో ఒక మంచిపని చేశారు. చివరలో ఏ రచయితవి ఎన్ని కథలు, ఏయే పత్రికల్లోవి అన్న గణాంక వివరాలు వేశారు. దీని ప్రకారం, 25ఏళ్ళలో ఎంచుకున్న 336 కథలలో ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధం నుంచి ఎన్నుకున్నవి 70 కథలు. 2016 సంకలనంలోని 12 కథల్లోనూ 4 కథలు ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధంలోవి. గమనిస్తే, ఈ సంకలనాల్లో కొందరు రచయితలు ఆంధ్రజ్యోతిలో తప్ప మరే ఇతర పత్రికలలో కథలు ప్రచురితం కాని వారున్నారు.

రచయితలందరికీ తెలుసు, ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధంలో అన్ని రకాల కథలు ప్రచురితం కావు. అందరు రచయితలకథలూ రావు అని. సాధారణంగా ప్రతి పత్రికకూ అక్కడ నిర్ణయాత్మక స్థానంలో వున్న వారి అభిప్రాయాలు, ఇష్టాయిష్టాలను అనుసరించి పాల్సీలుంటాయి. దాని ఆధారంగా కథల ఎంపిక జరుగుతంది. కానీ, ఆద్ణ్రజ్యోతిది కాస్త ప్రత్యేకం. అక్కడ అభ్యుదయ భావల, ఫెమినిస్త్ ఉద్యమాల వీర విప్లవ భావాల కథలకే స్థానం. కాబట్టి, అరసస, విరస, కురస, నీరస, నోరస కథలు, కథకులకు అది అడ్డా..లాంటిది. .. అక్కడ మరో దృక్కోణానికి ఆస్కారం లేదు. ఆ పత్రికలో ఇటీవలే ఎన్నారైలకు కోటాకూడా కల్పించారు. ఆంధ్రజ్యోతిలో ప్రచురితమయ్యేవన్నీ ఏకాక్షి కథలు. ఒకే రంగు కథలు. ఒకే భావ జాలాన్ని సమర్ధిస్తూ, మరో దృక్కోణాన్ని అస్సలు ఆమోదించని కథలు. ఈ కథల్లో మగవాళ్ళెంత క్రూరులయితే అంత మంచిది. ఆడవాళ్ళెంత విశ్రంఖలులయితే అంత గొప్పది. పోలీసులు, మిలటరీ వాళ్ళు ఎంత విలన్లయితే అంత గొప్ప. ప్రభుత్వాలనెంత రాక్షసంగా చూపితే అంత గొప్ప కథ. మన దేశాన్ని, సమాజాన్ని ఎంత దిగజారుడుగా చూపిస్తే అంత అద్భుతమయిన కథ. అధికశాతం కథలు అలాంటివే.రాసేవాళ్ళూ అలాంటి వారే. అలాంటి ఏకాక్ష, రకవర్ణ కథలకే ప్రాధాన్యం ఇచ్చే పత్రికలో ప్రచురితమయిన కథలను అధిక సంఖ్యలో ఉత్తమ కథలుగా ఎంచుకున్నారంటే అర్ధం కథలను ఎంచుకునేవారిదీ అదే దృష్టి అని. ఇందులో ఏమాత్రం సందేహమున్నా , ఒక అడుగు ముందుకు వేసి పరిశీలిస్తే అన్ని సందేహాలు తొలగిపోతాయి.
ఈ సంకలనాల్లో వార్త ఆదివారం అనుబంధంలోని కథలు 26 వున్నాయి. పాలపిట్ట లోని కథలు 9 వున్నాయి. ఇక్కడ గమనించాల్సిన విషయం ఏమిటంటే , గుడిపాటి వార్తలో వున్నంతకాలం వార్తలో అరస, విరస, కురస, నీరస, నోరస కథకులకు, కథలకు ప్రాధాన్యం వుండేది. వ్యక్తిగతంగా గుడిపాటి లిబరల్. అంటే అన్ని రకాల భావాలకు సమాన స్థానాన్నిచ్చే వ్యక్తి. నా భావాన్ని మెచ్చేవాదు నా వాడు..మిగతా అంత మూర్ఖులు అనే మూర్ఖత్వం, సంకుచితాలు గుదిపాటికి లేవు. అయినా సరే, ఈ అరస, కురస, విరస, నీరస, నోరస రచయితలన్నా, వారి కథలన్నా కాస్త పక్షపాతం చూపేవాడు. వాటిని ఖందించి, వ్యతిరేకించే కథలు వేయటానికి వెనుకంజ వేసేవాడు. ఆయన, వార్తలో వున్నంతవరకూ..ఉత్తమ కథల సంకలనాల్లో వార్త కథలొచ్చాయి. ఆతరువాత ఉత్తమ కథల సంకలన కర్తల రాడార్ నుంచి తొలగిపోయింది. గుడిపాటి పాలపిట్ట పత్రిక నడుపుతున్నాడు. వార్త స్థానన్ని పాలపిట్ట ఆక్రమించింది.
అలాగే, ఆ ఇజానికి చెందినవారికి తప్ప ఇతరులకు తెలియని అరుణతార, ఆంధ్రజ్యోతి ఆదివారం అనుబంధానికి అనుబంధంలాంటి సారంగ నెత్ పత్రికలలో ప్రచురితమయిన కథలూ సంకలన కర్తల ఎంపికకు నోచుకోవటం గమనించవచ్చు.
దీన్నిబట్టి చూస్తే, ఈ సంకలనకర్తలకు ఎంపికలో కొన్ని పత్రికలలో ప్రచురితమయ్యే కథలకు ప్రాధాన్యం వుందని స్పష్టమవుతుంది. ఇందుకు కారణం కూడా కథలో నాణ్యత, కథల గొప్పతనం కాదని స్పష్టమవుతుంది. ఈ విషయంలో సందేహాన్ని తొలగిస్తాయి రచయితల గణాంక వివరాలు.
రచయితల విషయానికి వస్తే, డాక్టర్ వీ చంద్రశేఖర రావు కథలు 10 వున్నాయి. తరువాత పెద్దింటి అశోక్ కుమార్ కథలు 9, సన్నపు రెడ్డి వెంకట్రామి రెడ్డి, మధురాంతకం నరేంద్ర, కాట్రగడ్డ దయానంద్,ఖదీర్ బాబు కథలు చేరో 7 వున్నాయి. అట్టాడ అప్పల్నాయుడు, కుప్పిలి పద్మ,పాపినేని శివశంకర్, పీ సత్యవతి కథలు చెరో 6 వున్నాయి. ఆర్ ఉమామహేశ్వర రావు, అజయ్ ప్రసాద్, తల్లావజ్ఝుల పతంజలి, సం వెం రమేష్, ఆడెపు లక్ష్మీపతి, కేతు విశ్వనాథ రెడ్డి, స్వామి కథలు చెరో 5 చొప్పున వున్నాయి. అంటే 17 కథకుల కథలు 106 వున్నాయి.
ఈ రచయితలంతా ఒకే రకమయిన కథలు, ఒకే దృక్కోణంలో రాస్తారు. రచయితల ప్రతిభవల్ల కథల్లో రీడబిలిటీ వుండొచ్చు. కానీ, వారి కథలు మొదలుపెట్టగానే అర్ధమయిపోతాయి. దీనికి తోడు పైన ఇచ్చిన రచయితల జాబితాలో ఒకరిద్దరి మినహా అంతా వామపక్ష, అభ్యుదయ భావాల ఉద్యమాల రంగుటద్దాలు ధరించుకున్న విప్లవ సమర్ధకులే.
అంటే, కథలనెంచుకోవటంలోనూ, కథకులనెంచుకోవటంలోనూ ప్రధాన్యం వ్యక్తిగత అభిప్రాయాలకు, ఇజాల సమర్ధనకు తప్ప ప్రతిభకు, కథలోని నాణ్యతకు కాదన్నమాట.
ఇక్కడ నాణ్యతకు కాదు అన్నమాట కొందరికి అభ్యంతరంగా తోచవచ్చు. దీనికీ వివరణ రాబోయే వ్యాసాలలో వుంటుంది. పైన పేర్కొన్న కథకులు ప్రతిభావంతులు. దాన్లో సందేహంలేదు. కానీ, వారి ప్రతిభకు ఇజం తోడవటం బంగారానికి తావి అబ్బినట్టయింది.
ఇంకా వీరివేకాక, తరచు కనబడే కథకులను ఒక్కసారి పరికిస్తే, వోల్గా, చంద్రలత, బమ్మిడి జగదీశ్వర రావు, గొరుసు జగదీశ్వర రెడ్డి, సుంకోజి దేవేంద్రా చారి, దగ్గుమాటి పద్మాకర్, కే ఎన్ మల్లీశ్వరి, తుమ్మేటి రఘోత్తమ రెడ్డి, బెజ్జారపు రవీందర్, విమల, సీ సుజాత వంటి వారంతా ఈ భావజాల సమర్ధకులే. అక్కడక్కడ ఈ భావజాలాన్ని సమర్ధించని కథకులు ఒకరిద్దరు కనిపించినా( శ్రీరమణ, వారణాసి నాగలక్ష్మి లాంటివారు) అది ఏదో పొరపాటు అనుకోవచ్చు.
ఒకే రకమయిన భావజాలాన్ని సమర్ధించే పత్రికలు, ఒకే రకమయిన భావజాలాన్ని సమర్ధించే కథకులు, ఒకే రకమయిన కథలు, ఒకే రకమయిన భావజాలాన్ని సమర్ధించే కథలనే ఉత్తమ కథలుగా భావించే సంకలన కర్తలు…..ఇదీ మన 25ఏళ్ళ తెలుగు కథల్లో ఉత్తమ కథలను ఒక చోట చేర్చి ప్రచురించే సంకలనాల స్వరూపం. ఇలా ఒకే రకమయిన దృక్కోణాన్ని ప్రతిబింబించే కథలు 25ఏళ్ళ సామాజిక చరిత్రకు ఎలా దర్పణం పడతాయి???
ఈ 25ఏళ్ళ కథలు దర్పణం పదితే, అది, నాణేనికి ఒకవైపుకు మాత్రమే…..
నాణేనికి మరోవైపు కూడా వుంతుందన్న ఆలోచన కూడా కలగని రీతిలో సాహిత్య ప్రపంచాన్ని మభ్యపెట్టటం ఈ సంకలనాల అసలు కథ. అది అసలయిన గొప్ప కథ….
కథల విశ్లేషణ తరువాత వ్యాసంలో…

Enter Your Mail Address

September 13, 2016 · Kasturi Murali Krishna · 2 Comments
Tags: , , , ,  · Posted in: Uncategorized

2 Responses

  1. Sowmya - January 18, 2017

    బాగుందండి మీ ఉపోద్ఘాతం. మిగితా పార్టులు కూడా చదవబోతున్నాను ఇక :-)

  2. Ananth Peddinti - April 28, 2017

    చాలా మంచి విశ్లేషణ మురళి గారు. రాజీవ్ మల్హోత్రా అన్నట్టు “రివర్స్ ది గేజ్ ” అనే సూత్రాన్ని అమలు చెయ్యాలి. గత 20-30 సంవత్సరాల విద్యార్థులు (మా తరం,మా ముందు తరం కూడా )అనుకోవచ్చు… మమ్మల్ని కళల కి దూరం చేసిందనుకోవచ్చు ఈ విద్యా వ్యవస్థ. కళ అంటే చిరంజీవి,బాలకృష్ణ వేసే స్టెప్పులకే మా మస్తిష్కం పరిమితం చెయ్యబడింది . నౌ ఇట్ ఈజ్ టైం టూ రివర్స్ ది గేజ్. వీళ్ళ సాహిత్య అకాడెమీ అవార్డులు , కవి సమ్మేళనాలు , పత్రికలలో కథల ప్రచురణల వెనక రాజకీయాలు మన సుధీర్ఘ సాహిత్య చరిత్రను మరుగున పరచటానికి,డేనీగ్రేట్ చెయ్యటానికే శతధా ప్రయత్నిస్తున్నప్పుడు దీనిని కౌంటర్ చెయ్యాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. అయితే ఆ కౌంటర్ మళ్ళీ సాహిత్య రూపాలలో మాత్రమే , కథా విశ్లేషణల రూపంలో మాత్రమే ఉండాలని ధీటుగా సాగాలని నా ఆకాంక్ష.

Leave a Reply