25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-22(1)

సన్నపురెడ్డి వెంకటరామిరెడ్డి ఏడు కథలు, 1996లో చనుబాలు, 2000లో కన్నీటి కత్తి, 2001లో పాటలబండి, 2005లో వీరనారి, 2008లో సెగలోగిలి, 2009లో సుడిగాలి, 2012లో బిలం కథలను ఉత్తమ కథలుగా ఎంచుకున్నారు.
చనుబాలు కథ చదివిన తరువాత మామూలు స్థితికి రావటానికి కొంత సమయం పడుతుంది. సామాన్య పాఠకుదిగా చదివితే అతి గొప్ప కథ ఇది అనిపిస్తుంది. రచయితగా చదివితే, ఇలాంటి కథ రాసిన రచయిత ప్రతిభ పట్ల అసూయ కలుగుతుంది. ఒక్క ముక్కలో చెప్పాలంటే ఈ కథను ఉత్తమ కథగా ఎంచుకొన్నందుకు, ఈ ఉత్తమ కథల సంపాదకులు చేసిన పొరపాట్లు, చూపిన పక్షపాతం వంటి దోషాలన్నిటినీ మాఫ్ చేసేయాలనిపిస్తుంది. నిజం…..ఈ కథ చదివిన తరువాత సంపాదకుల దోషాలను, పొరపాట్లనూ వదిలేసి ఈ కథను వదలకుండా ఉత్తమ కథగా నిలిపి అందరికీ అందించినందుకు అభినందించాలనిపిస్తుంది. చాలా గొప్ప కథ ఇది.
ఒక కథలో రచయిత ఎన్నెన్ని పొరలను ఇమిద్చాడో, ఎన్నెన్ని ఆలోచనలను రేకెత్తించాడో చెప్పటం సాధ్యం కాదు. నిజానికి ఈ కథా పఠనం వల్ల చెలరేగిన భావాల స్వరూపాన్ని అర్ధం చేసుకోవటానికి సమయం పదుతుంది.
ఒక ఊరి ప్రెసిడెంట్, అంటే , మనకీ కథ చెప్పేవ్యక్తి అన్నమాట ఆయనను అందరూ ఒక మాల అమ్మాయి పొట్టక్క పాలుతాగి పెరిగేడని ఏడిపిస్తూంటారు.అది ప్రెసిడెంట్ లో పొట్టక్క అంటే ద్వేషాన్ని కలిగిస్తుంది. కానీ, వాళ్ళమ్మ, పొట్టక్కపై ఈగ వాలనివ్వదు. దాంతో, పళ్ళు నూరటం తప్ప ఏమీ చేయలేకపోతూంటాడు. చివరికి ఒకరోజు పొట్టక్కను రానివ్వద్దని గట్టిగా అమ్మతో అంటే వాళ్ళమ్మ ఆవేశానికి వస్తుంది. అది నా పాలి దేవత…అని అరుస్తుంది. దాంతో తానే ఆమె పీడ వదిలించుకోవాలని నిస్చయించుకుంటాడు ప్రెసిడెంట్. అప్పుడు అక్కడ పొట్టక్క వేరేవారితో మాట్లాడే మాటలను బట్టి ఆమె అంటే తమ ఇంట్లో ఎందుకంత గౌరవమో తెలుస్తుంది అతడికి. అతను పుట్టినప్పుడు, వళ్లమ్మకు పాలు రాకపోతే, అదే సమయానికి ప్రసవించిన పొట్టక్క, తన పిల్లవాడిని నిర్లక్ష్యం చేసి మరీ ఇతడికి పాలిస్తుంది. అప్పుడతని మరో విషయం కూడా అర్ధమవుతుంది. ఇది అర్ధమవటానికి వీలుగా పొట్టక్క కథతో పాటూ సమాంతరంగా మరో కథ నడుస్తూంటుంది. ప్రెసిడెంటుగా వూళ్ళోని మాలవాళ్ళకు పక్కా బిల్డింగులు కట్టించాలని అతనికి వుంతుంది. కానీ వూళ్ళో వళ్ళకి స్థలం సరిపోదు. వారు వూళ్లో వుండటానికి పెద్దలు ఒప్పుకోరు. ఊరు విడిచి దూరంగా స్థలం తీసుకునేందుకు మాలలు ఒప్పుకోరు. వాళ్లలోనూ, ఆ వూళ్ళోనే వుండేవారు వూరు వదలమంటారు. వలస వచ్చినవారు స్థలం దొరికితే చాలన్నట్టుంటారు. ఆ సమయంలో ప్రెసిడెంతుకో విషయం తెలుస్తుంది. ఒకప్పుడు వూళ్లో అధిక స్థలం మాల వాళ్లదే. కానీ, కరువు వల్ల మాలలు పొట్ట చేతపట్తుకుని వలసపోతే, కాపులు గొల్లలు ఆ స్థలాలను ఆక్రమించుకుంటారు. ఈ నేపథ్యంలో, తన పిల్లవాడిని నిర్లక్ష్యం చేసి, తనకు పొట్టమ్మ పాలివ్వటం ప్రెసిదెంటుకు అర్ధం చెసిన విషయం ఏమిటంటే, వాళ్ళ జీవన మూలాల్లోంచి అస్తిత్వం పొందిన తాము ఎంతో సిగ్గుపడాలని బోధపడుతుంది. చనుబాలకు ప్రతిఫలంగా డబ్బులివ్వవచ్చు. కానీ, వాళ్ళ శ్రమను చనుబాలుగా తాగి పెంచుకున్న చదువు, విజ్ఞానం, రాజకీయ హోదా, ఆస్తులకు ప్రతిఫలం ఏమిస్తాడు….చివరి వాక్యం…….ఏ అగ్రకులస్థుడు మాత్రం వాళ్ళ చనుబాలు తాగకుండా ఇప్పుదుండే స్థాయికి ఎదిగేడని!!!
కథ చదువుతూంటే..ఒక వైపు పొట్టక్కకూ, ప్రెసిడెంటుకూ వున్న అనుబంధం ఆసక్తి కరం అనిపిస్తుంది. మరోవైపు మాలలు వూళ్లో ఇళ్ళు కట్టివ్వటం, వారి ఇళ్ళు ఊరికి దూరంగా కట్టాలన్న వూళ్ళోవాళ్ళ ఆలోచన వెనుక వున్న కారణాలు అనేక చేదు నిజాలను అతి సున్నితంగా ప్రదర్సిస్తాయి. మరో వైపు, చనుబాలు తాగి పెరగటాన్ని, వాళ్ళ శ్రమ, భూముల ఆధారంగా అస్తిత్వం పొండటం అన్న భావన్ అనేకానేక ఆలోచనలపై తెర తీస్తుంది. పల్లెల్లోని మనుషుల మనసుల్లోని వైరుధ్యాలు, బంధాలను నూతన కోణంలో చూపిస్తుంది.
కథలో రచయిత ప్రదర్సించిన పరిస్థితులు సార్వజనీనం కాకపోవచ్చు. కానీ, ఒక ప్రాంతపు జీవితాన్ని మూలాల్లోంచి చూపి బోధించిన కథగా ఈ కథ నిలుస్తుంది. రచయిత కథ చెప్పిన విధానం, పాత్రల వ్యక్తిత్వాలు, మనస్తత్వాలను తీర్చి దిద్దిన విధానం, జీవితాన్ని సజీవ చిత్రంలా కళ్ళముందు నిలుపుతుంది. ప్రతిభావంతుడయిన రచయిత, అక్షరాలతో దృశ్యాలను సజీవంగా పాఠకుడి మనోఫలకంపై నిలపటమన్న అత్యద్భుతమయిన రచనా సంవిధానానికి ఈ కథ చక్కని ఉదాహరణ.
వచ్చే వ్యాసంలో రచయిత ఇతర కథల విశ్లేషణ వుంటుంది.

Enter Your Mail Address

July 28, 2017 · Kasturi Murali Krishna · One Comment
Posted in: Uncategorized

One Response

  1. Imran - July 30, 2017

    Nice.Please add something about other stories

Leave a Reply