25ఏళ్ళ ఉత్తమ తెలుగు కథ విశ్లేషణ-23

పలు కారణాలవల్ల, ముఖ్యంగా డెడ్ లైన్ లేకపోవటంవల్ల , వ్యాసాల నడుమ ఎడం కాస్త ఎక్కువగా వుంటోంది. అందువల్ల, వ్యాసాలు నేను రాయటం ఆపేశాననుకుని, ఆపేశారా? అని అడిగిన వారికి, ఆపకండని ప్రోత్సహించినవారికి, ఈ విమర్శలవల్ల కథ విమర్శ ఎలాఉండాలో తెలుసుకోవటమేకాక, కథా రచనలో తీసుకోవాల్సిన మౌలికమైన జాగ్రత్తలు తెలుస్తున్నాయి, ఉపయోగకరంగా వున్నాయని తెలియబరచి ఉత్సాహాన్ని ఇస్తున్న వారందరికీ ధన్యవాదాలు. ఈ విమర్శ వ్యాసాలు నేను కొనసాగిస్తాను. ఆపేసే ఉద్దేశ్యం ఏకోశానాలేదు.
దగ్గుమాటి పద్మాకర్ కథలు మూడు, 1994లో పరిధులూ- ప్రమేయాలు, 2006లో యూ….టర్న్, 2009లో ఈస్థటిక్ స్పేస్ లను ఈ సంకలనాల సంపాదకులు ఉత్తమ కథలుగా ఎంచి తమ సంకలనాల్లో చోటిచ్చారు. ఈ కథలను చదివితే ఒక విషయం స్పష్టమవుతుంది. రచయితకు నేటి విద్యా విధానంపట్ల కొన్ని నిర్దిష్టమయిన అభిప్రాయాలు, ఆలోచనలు ఉన్నాయి. అలాగే, మానవ సంబంధాలపట్ల కొన్ని అసంతృప్తులూ, ఆలోచనలూ ఉన్నాయి. వాటిని ప్రదర్శించేందుకు ఆయన కథను మాధ్యమంగా ఎన్నుకున్నారు. అయితే, ఏదో ఒక స్థాయిలో రచయిత కథను ఓవెర్టేక్ చేసి, తన అభిప్రాయాలను కథలో చొప్పించటం కనిపిస్తుంది. కథను దెబ్బతీసే అంశం ఇది. అంటే…రచయిత తాను చెప్పాల్సింది ఎంతో వుండటంతో, ఒక స్థాయికి కథను చేర్చాక, కథలో ఉన్న పరిమితులతో విసుగు చెంది స్వయంగా కథలో దూకి దాన్ని తనభిప్రాయ ప్రకటనతో ముగించేశాడన్నమాట..ఈ మూడు కథలు చదివితే కలిగే అభిప్రాయం ఇది.
పరిధులూ-ప్రమేయాలు కథలో రచయిత తాను ప్రదర్శించాలనుకున్న ద్వంద్వప్రవృత్తులను సంపూర్ణంగా, సంతృప్తికరంగా ప్రదర్శించలేకపోయాడన్న భావన కలుగుతుంది. చాలా అమెచ్యూరిష్ కథ ఇది. ఆనందరావనే దళిత సంఘం జిల్లా నాయకుడు దళిత సంస్కృతి అనే అంశంపై పాఠం చెప్పేందుకు పక్క జిల్లాకు వెళ్తాడు. అక్కడ ఆయన పాఠం అయిన తరువాత ఆ జిల్లా కన్వీనర్ గా వున్న శంకర్ అనే యువకుడు ఒక చీటీ పంపుతాడు. క్లాసులో సమాజంలో కులం అంతరించిపోవాలంటే కులాంతర వివాహాలు పోవటమే మార్గమని చెప్తాడు ఆనందరావు. కాబట్టి, తాను , ఆనందరావు కూతురు చంద్రావతిని వివాహం చేసుకుంటానని వుంటుందా చీటీలో. దానికి సమాధానంగా ఆలోచించుకోవాలంటాడు అన్నందరావు.ఆచరణలో మీరు చెప్పిన సూత్రం ఏ క్రమంలో ముందుకు వెళుతుందో పరిశీలించాలనుకుంటున్నాను. అది నాతోనే నాద్వారానే మొదలుపెట్టాలనుకున్నాను అంటాడు శంకర్. ఇక్కడ రచయిత చంద్రావతి వ్యక్తిత్వం గురించి ఒక పేరా రాస్తాడు. దళిత సమస్యకన్నా స్త్రీ అణచివేత ఇంకా ప్రాధాన్యమున్న సమస్య అని ఆమె అభిప్రాయం. పీడిత కులానికి చెందినా నేను స్త్రీని నాన్నా. అనటమేకాదు, పీడిత కులాల్లో అంటే దళిత పురుషులు అణచివేతకు గురిచేస్తున్న మా స్త్రీ జాతిని కనుక తొలగిస్తే, మీరెంత శాతం నాన్నా-నలభై శాతం కూడా వుండరు అని తేల్చిపారేస్తుంది వాళ్ళ నాన్న వాదనను. ఇంకా, అంబేద్కర్ నాలా ఆడదానిలా పుట్టివుంటే తన సర్వ శక్తులు పొయ్యికేసి వూది వూది ఊపిరిత్త్తయ్యేవాడు, దళిత శక్తి అయ్యేవాడుకాదు అంటుంది. ఆ చర్చ సందర్భంలో వాళ్ళ నాన్న కులాంతర వివాహం ప్రసక్తి తెస్తాడు. దానికి ఆమె సమాధానం ఇస్తుంది. ఒక అమ్మాయి, అబ్బాయి అవగాహనకు వచ్చి కులాంతరం చేసుకున్నా, కులంలోనే చేసుకున్నా అభ్యంతరంలేదుగానీ, ఇలా పనిగట్టుకుని యువతీయువకుల పెళ్ళిళ్ళు చేయాలనుకోవటం నాకు నచ్చదు అని చెప్తుంది. కులం ప్రాముఖ్యతను అంతరింపచేయడం కోసం వైవాహిక జీవితం ప్రాముఖ్యతను, అందులోని సంబంధాలను అప్రధానం చేస్తున్నారని అంటుంది. అప్పుడు శంకర్ సంగతి బయటపెడతాడాయన. మీరు పెత్తందారీ భావజాలంలోనే వున్నారని తండ్రితో అంటుంది. అంతేకాదు, పెళ్ళి తన వ్యక్తిగత విషయమని నాన్న తన హక్కులకు భంగం కలిగించకూడదనీ అంటుంది. ఆయన ఏమన్నా పర్సనల్, హక్కులు అంటూ ఎత్తగొట్టేస్తుంది. చివరలో, మీరింకెప్పుడూ నా పరిధిలోకి రాకుండావుండేందుకే ఇంత వాదన అని చివరలో న వ్యక్తిగత విషయాల్లో ఇతరుల ప్రమేయం నేను అంగీకరించలేను నాన్నా అంటుంది. ఆయన ఏదో అనబోతూంటే నే వెళ్తున్నా నాన్నా అని వెళ్ళిపోతుంది. ఇదీ కథ.
చదివిన తరువాత ఇందులో కథ ఏముంది??? అన్న ప్రశ్న జనిస్తుంది. కథ లేదు. వాదనలున్నాయి. అవీ ఏక పక్ష వాదనలు. ఉదాహరణలు, సమర్ధనలు లేని ప్రతిపాదనలున్నాయి. ఎమ్మే చదువుతున్న అమ్మాయి, తండ్రిని వ్యక్తిగత నిర్ణయాల్లో ఇతరుల ప్రమేయం అంగీకరించనని పరాయివాడిని చేసి మాట్లాడటము చాలా గొప్ప వ్యక్తిత్వమన్న అభిప్రాయం రచనలో కనిపిస్తుంది. నిజానికి ఈ కథకాని కథలో ఆలోచనలు, వాదనలు, అభిప్రాయాలున్నాయి కానీ కథలేదు. ఇందులోని ప్రతి అభిప్రాయాన్నీ, ప్రతి వాదనను ఖండించవచ్చు కానీ, అది ఈ వ్యాస పరిథిలోకి రాదు. కథగా చూస్తే….ఇది కథేకాదని ముందే అనుకున్నాం. ఎందుకు కాదంటే ఇది సంభాషణ. ఆరంభంలో ఆనందరావు అమ్మాయి వివాహం ప్రసక్తి తెచ్చి, తరువాత దాని నేపధ్యం చెప్పి, మళ్ళీ వర్తమానంలోకి వచ్చి అమ్మాయితో చర్చిస్తే అది కథ అయిపోదు. రచయిత వ్యాసం రాసి, ఆ వ్యాసాన్ని సంభాషణలు చేసి అక్కడక్కడా పాత్రల పేర్లుంచాడనిపిస్తుంది. దాంతో ఒక వ్యాసం కథను చదివినట్టుంటుంది తప్ప, కనీసం కథ వ్యాసాన్ని చదివినట్టుకూడా వుండదు. ఇది ఉత్తమ కథ ఎలా అయిందంటే…దీన్లో అమ్మాయి తల్లితండ్రులను తృణీకరించి గొప్ప గొప్ప సంభాషణలు చెప్పటం వుంది. అలా చెప్పటం గూప వ్యక్తిత్వం కదా!!! వివాహ వ్యవస్థ గురించి వ్యాఖ్యలున్నాయి. కులము, వివాహము వంటి చర్చల్లో, అమ్మాయి గొప్పగా మాట్లాడినట్తుంది..కాబట్టి ఫెమినిజమూ ఉన్నట్టే…అయితే..ఆ అమ్మాయి ఇంకా తండ్రి డబ్బులతో చదువుకుంటోంది. ఆయనను పరాయివాడంటోంది. ఆయన మంచివాడు కాబట్టి బెలగా చూశాడు. నాలాంటి వాడయితే…నన్ను పరాయివాడన్నవాళ్ళు నా ఇంట్లో వుంటూ నా డబ్బుతో చదువుతూ, నేను పెట్టిన అన్నంతో వొళ్ళు పెంచి నన్ను పరాయివాడన్నవాళ్ళు నా ఇంట్లో వుండాల్సిన అవసరంలేదు పోయి ఇష్టం వచ్చిన చోట ఇష్టం వచ్చినట్టుండమంటాడు. మళ్ళీ ఈ రచయితే, అది పితృస్వామ్యం, ధనాహంకారం అంటూ విమర్సించి వ్యాసంలాంటి కథ రాస్తాడు. దాన్ని ఈ సంపాదకులే ఉత్తమ కథ అని అంటారు. కథలో కథ వుండాలి. ఆ కథలో లాజిక్ వుండాలి. పాత్రలకు వ్యక్తిత్వాలుండాలి. అభిప్రాయాలను ఉపన్యాసాలుగా కాక కథ ద్వారా పాఠకులకు స్ఫురించాలి..అలాంటి లక్షణాలేవీఎ ఈ కథ పరిథిలో కనిపించవు. పైగా, కూతురు, ఒక హేతువాద యువకుడు తండ్రి తనకు పెట్టిన వెంకటేశ్వర్లు అన్న దేవుని పేరు కారణంగా సంఘర్షణ పదుతూండవచ్చు. అలాగే కులాంతరం చేసుకున్న వారి పిల్లల్లో తనలో ఏ కులం తాలూకు స్వచ్చమైన రక్తమూ లేదన్న ఆవేదన వుండవచ్చని అంటే అలా కూడా వుంటుందా అని ఆశ్చర్యపోతాడు తండ్రి. అంట అమాయకులా దళిత నాయకులు? అప్పుడు అనుమానం వస్తుంది. రచయిత అమాయకుడా? తండ్రి పాత్ర అమాయకుడా? ఉత్తమ కథల సంపాదకులు అమాయకులా? కథ అంటే ఏమిటో తెలియని భట్రాజ విమర్శకులు అమాయకులా అని. కానీ, కథంతా చదివిన తరువాత అసలు అమాయకత్వం ఇలాంటి కథలను ఉత్తమ కథలంటే నమ్మి చదివి మనకు అర్ధంకాలేదంటే ఇందులో ఏదో వుండివుంటుందని, ఉత్తమ కథ అనగానే భక్తిభావంతో తలలూపే తెలుగుపాఠకులదని బోధపదుతుంది.
యూ..టర్న్ ఒక యుటోపియన్ కథ. ఇందులో ఒక వ్యాపారి, మూడునెలలకోసారి తన లాభాల లెక్కలు చూసిన తరువాత రెండు మూడు రోజులు విదేశాల్లో విశ్రాంతి తీసుకుంటాడు. ఈ సారిమాత్రం ఒక స్కూల్లో ఒక మూడు రోజులు పిల్లలకు పాఠాలు చెప్తూ గడపాలనుకుంటాడు. ఆ మూడు రోజులూ పిల్లలతో హాయిగా పాఠాలు చెప్తూ గదుపుతాడు. చివరి రోజు శకుంతల అనే అమ్మాయి తాను దాచుకున్న బలపాలను తెచ్చి ఇస్తుంది అతనికి గిఫ్టుగా. అది ఆ వ్యాపారిలో ఆలోచనను కలిగిస్తుంది. తన మొత్తం ఆస్తిని విద్యా రంగంలో వెచ్చించాలని నిశ్చయించుకుంటాడు. స్కూళ్లు కట్టి సర్వస్వం త్యాగం చేయగల ధీరోదాత్తులను తయారుచేయగల స్కూళ్ళను, హృదయవైశాల్యాన్ని పెంచే విద్యను దేశానికి అందించాలని నిశ్చయించుకుంటాడు. కథ ఇతివృత్తం బాగానే వున్నా కథను చెప్పిన విధానంలోనే కథ దెబ్బతిన్నది. ఈ కథ ఆరంభంలో కూడా వ్యాపారి గురించి ఒక పేజీ అంతా రాసి అతడినో సమస్య బాధిస్తోండంటూ చెప్పి, ఫ్లాష్ బాక్ లో కథ చెప్పి, మళ్ళీ వర్తమానానికి వచ్చి ఓ సైకియాట్రిస్ట్ ని పిలిచి అతడితో నాలుగు పేజీలు( పాతికేళ్ళ కథ అంటూ అన్ని కథలూ ఒకచోట వేసిన సంకలనంలో నాలుగు పేజీలు…మామూలు పుస్తకంలో ఇంకా ఎక్కువే పేజీలుండవచ్చు) చర్చజరిపి నిర్ణయానికి రావటంతో కథ ముగుస్తుంది. అంటే కథగా ఆరంభమయి దాదాపుగా వ్యాసంలా ముగుస్తుందన్నమాట కథ. వ్యాపారి సైకియాట్రిస్టుల నడుమ సంభాషణల కొటేషన్లు తీసేస్తే ఒక నాలుగు పేజీల వ్యాసం అయిపోతుంది ఆ భాగమంతా. అయితే, విద్యావిధానంపట్ల, పిల్లల పత్ల రచయితకు కొన్ని ఆలోచనలు కొన్ని అభిప్రాయాలు ఉన్నాయని ఈ వ్యాసంగా పూర్తయ్యే కథ ద్వారా తెలుస్తుంది. కానీ, రచయితది చక్కటి శైలి..వ్యాసం అయ్యే సంభాషణ ఆరంభమయ్యేవరకూ కథను చక్కగా నదిపేడు.
గమనిస్తే, ఈ ఉత్తమ కథల సంకలనాల్లో మూడు అంతకన్నా ఎక్కువ కథలు ఉత్తమ కథలుగా ఎన్నుకున్న రచయితల కథలను పరిశీలిస్తే, ఆ మూడిత్లో కనీసం ఒక కథ అయినా దాంపత్య సంబంధాని దూషిస్తూనో, వైవాహికేతర సంబంధానికి సంబంధించినదో అయివుంటుంది. ఈ రచయిత మూడవ కథ ఈస్థటిక్ స్పేస్ ఈ కోవకు చెందినది. ఈ కథలో ఒక అమ్మాయి భర్తను కోల్పోతుంది. ఆమె పనిచేసే కాలేజీలోనే పనిచేసే ఆయన భార్య పోతుంది. అతనీమెతో సన్నిహితంగా వుంటూంటాడు. వారిద్దరికీ కాలేజీలో చదువుకునేప్పటినుంచీ పరిచయం వుంటుంది. అతదొకరోజు ఆమెని కోరిక కోరతాడు. ఆమె చెంపమీద ఒకటిచ్చి, నువ్వు కోరేది ఈ శరీరాన్నే కదా!! అది నా బాధ తీర్చాలనా? నీ బాధ తీర్చుకోవాలనా? అని ప్రశ్నిస్తుంది. అంతేకాదు. కంట్రోల్ లేదా? జ్ఞానం లేదా? అని మళ్ళీ కొట్టి చివరలో నాకూ నువ్వు తప్ప ఎవరున్నారని! వెళ్ళి రేపురా ఫో.. రెపటిలోగా మళ్ళీ నా శరీరం గురించిన స్పృహ నీకొచ్చిందంటే రానవసరంలేదని తలుపేసేసుకుంటుంది. మరుసటి రోజు కాస్త పిచ్చి చర్చలయ్యాక( నువ్వు సతీసవిత్రి లెవెల్లో వుంటావనుకోలేదు, నాలుగయిదు సంవత్సరాల ఆత్మీయ పరిచయస్తుడు సెక్స్ దగ్గరకు వచ్చేసేరికి పరాయివాడైపోతాడా? వంటి ప్రశ్నలతో పాటుగా..ఒంటరి రాత్రులలో నా భర్త స్మృతులతో నేనేవో తంటాలుపడుతూంటాను వంటి కంఫెషన్లూ) ఆమె అతడిని ముద్దుపెట్తుకుంటుంది. మన అభ్యుదయవాదులు, ఫెమినిస్టులూ, ఆధునిక ఆక్టివిస్టులూ దేనికోసం అర్రులుచాస్తూ కథలు రాసేస్తూ స్మతృప్తిపొందుతూ జీవిస్తున్నారో ఆ చర్య వారిద్దరిమధ్యా జరిగిపోతుంది. ఆ తరువాత ఈదరి మధ్యా మళ్ళీ చర్చ సాగుతుంది. తాను అతని ఆపేక్ష చూసి అతనికి దగ్గరయింది తప్ప సెక్స్ కోసం కాదంటుంది ఆమె. అంతటితో ఆగక, పిల్లల స్థాయి నుంచే సాంస్కృతిక విలువలు నేర్పాలంటుంది. ఎయిడ్స్ ప్రచారాన్ని నిగ్రహం చెప్పకుండా కందోంస్ వాడమనటాన్ని విమర్సిస్తుంది. ఆడవాళ్ళపై అఘాయిత్యం చేయాలని అనిపించిందా అని అతదిని అడుగుతుంది. అప్పుడప్పుడనిపించిందంటాతడు. పరాయి స్త్రీలమీద కోరికలు ఈస్థెటిక్ స్పేస్ లో స్తోరయి భార్యతో జరిగే సంగమంలో లీనమయ్యేవేమో అంటాడు. ఈస్థెటిక్ స్పేస్ లేకనే క్రూర ప్రవృత్తి పెరిగిందంటుందామె. మళ్ళీ ప్రకతనలు లెక్చరర్లు విద్యార్థుల గురించి చిన్న లెక్చరుంటుంది. ఇదంతా విని దిమ్మతిరిగిన స్నేహితుడు ప్రతిసారీ ఇంత లెక్చర్ వినాల్సొస్తుందనేమో మనం సంస్కారవంతమయిన స్నేహితులుగా మిగిలిపోదాం అంటాడు( ఈ సంస్కారవంతమయిన స్నేహం ఏమిటో రచయిత వివరించడు..బహుషా….ఆకలి చూపులు చూస్తూ, వేడి నిట్టూర్పులు విదుస్తూ, ఆకలేసిన కుక్క నా వేషాలు వేసి ఆకలిని తెలిపినట్టు తెలిపి కాస్త ముద్ద పారేస్తే తోక ఊపటం లేకపోతే మరో ఈస్థెటిక్ స్పేస్ వెతుక్కుని విలీనమ చేయటమోనేమో!!!!!) అతని మాటలకామె….ఆ క్షణంలో నేను నీకు పెట్టిన ముద్దు నీ ఆపేక్షకు పెట్టిన ప్రతిఫలం మాత్రమే..నీకు నేనొక గిఫ్ట్ మాత్రమే ఇస్తున్నాననుకున్నాను అంటుంది…
చివరికి ఈ కథ చదివిన మిత్రుడు వీళ్ళిద్దరూ శారీరకంగా కలుసుకోరంటావా? అనడిగితే, రచయిత శారీరక సంబంధం తప్ప కథలో ఏదీ లేదంటావా? అని ప్రస్నిస్తాడు. అంతేకాదు…అదేదో అక్రమమన్నట్టు శారీరక స్పృహతోనే మాట్లాడతావెందుకు? ప్రేమ పూర్వకమైన సంగమాన్ని గుర్తించవేమి అంటాడు.. దాన్ని ఇంకా పొదిగిస్తూ…కొన్ని సంగమాలు కంటి చూపుతో ముగుస్తాయి. ఇంకొన్న్ని కరచాలనంతోనో, కౌగ్లింతతోనో ముగియవచ్చు..మరికొన్ని శరీరంలోని అణువణువు ఈస్థెటిక్ స్పేస్ లోపల ఐక్యం కావడంతో ముగుస్తాయి అంటాడు.
ఇదంతా చదివిన తరువాత చివరికి రచయిత వివరణ చదివిన తరువాత…రచయితకే తానేమి రాశాడో…ఏమి రాయాలనుకున్నాడో అర్ధం కాలేదనిపిస్తుంది. ఒక పక్క ఆమె అతడు శారీరక సంబంధం గురించే సంఘర్షణ పడతారు. ఆమె అతని ఆపేక్షకు కరిగి గిఫ్ట్ ఇచ్చానంతుంది. మరోవైపు శారీరక స్ప్ర్హతో మాట్లాడతారెందుకు? ప్రేమ పూర్వకమైన సంగమాన్ని గుర్తించవెందుకు? అంటాడు రచయిత. ఆపేక్షకు ప్రతిఫలం శారీరక సౌఖ్యం గిఫ్టుగా లభించటం అని కథలో చూపుతూ ప్రేమ పూర్వకమైన సంగమం అనటం……ఏమితో మేధావుల ఆలోచనలు సామాన్యులకు అందవు…..పిచ్చిగా మూర్ఖత్వంలా అర్ధం పర్ధం లేనివిగా కనిపించవచ్చు అనిపిస్తుంది. ఇంతకీ ఈ కథలో ఏస్థెటిక్ స్పేస్ అంటే ఏమితో ఎక్కడా రచయిత వివరించలేదు.
కథలో ఈస్థెటిక్ స్పేస్ ప్రసక్తి మూడు సందర్భాల్లో వస్తుంది. మొదతి సారి, ఎయిడ్స్ కండోంల గురించి ఆమె లెక్చరిచ్చేప్పుడు…మనుషులు స్పేస్లో స్టేషన్లు నిర్మించి నివాసం ఉంటున్నారుగానీ, తమలో దాగివున్న ఈస్థెటిక్ స్పేస్ విలువను గుర్తించటంలేదు అంటుంది. స్రంగార అనుభవాలను నెమరువేసుకోవటం నేర్చుకోవటంలేదు అంటుంది. అంటే రచయిత ద్ర్ష్టిలో ఈస్థెటిక్ స్పేస్ సృంగారానికి దాన్ని నెమరువేసుకోవటానికి సంబంధించిందేమో అనిపిస్తుంది.
రెండవ సందర్భంలో అతడి పాత్ర, పూల మొక్కని పెంచే అలవాటు తనకు ప్రాణం విలువని నేర్పిందని, పాకెట్ మనీ దాచుకుని పండగలకు కొనుక్కునే అలవాటు పరాయి స్త్రీలమీద ఇష్టాలు కోరికలు ఈస్థెటిక్ స్పేస్లో స్టోరయి భార్యతో జరిగే సంగమంలో లీనమయ్యేవంటాడు. మరోమారు కొన్ని సంగమాల సంభాషణలో ఆమె శరీరంలోని అణువణువు ఈస్థెటిక్ స్పేస్లోపల ఐక్యం కావటంతో ముగుస్తాయని అంటుంది. ఈ మూదు సందర్భాలలోనూ శారీరక సంబంధానికి సమబంధించే ఈస్థెటిక్ స్పేస్ ని వాడతాడు రచయిత. అంతేతప్ప దాన్ని నిర్వచించి వివరించడు… ఏస్తేటిక్ అన్నది సౌందర్యానికి సంబంధించింది. రచయిత ఉద్దేశ్యం వ్యక్తి మనస్సులో సౌందర్యానుభూతికి సంబంధించిన అనుభూతుల స్థలం ఈస్థెటిక్ స్పేస్ అయివుండవచ్చేమో కానీ…….ఆ వివరణ ఈ కథ సందర్భంలో వొదగదు……
ఈ కథకూడా వ్యాసంలాంటి సంభాషణలతో వుంటుంది. ఒక ముగింపులేదు. ఆపేక్షకు ఒకసారి గిఫ్ట్ ఇచ్చిన ఆమీ, అతనింకా తీవ్రమైన ఆపేక్ష చూపిస్తే ఇంకా తీవ్రమయిన గిఫ్ట్ ఇవ్వదని గ్యారంటీ లేదు. తెలివయినవాదయితే తీవ్రమయిన ఆపేక్షను ప్రదర్సిస్తూ గిఫ్టులు కొట్టేస్తూంటాడు……అర్ధం పర్ధంలేని వాదనలతో వున్న అర్ధంపర్ధంలేని ఉత్తమ కథ ఇది. కథలో పాత్రలకు వ్యక్తిత్వంలేదు. లాజిక్ లేదు. ఇంతకన్నా ఈ కథగురించి లోతుగా చర్చించటం అనవసరం. ‘ఈ మూడు కథలు చదివిన తరువాత, రచయితకున్న అయోమయాలు సందిగ్ధాలు కథలోని పాత్రలు, వాటి ఆలోచనలు కథా సంవిధానము ప్రదర్శిస్తాయనిపిస్తుంది. నిజానికి ఈ మూడు కథలనూ రచయిత కథలుగా కాక, సిద్ధాంత వ్యాసాల్లా రాస్తే మరింత ఉపయోగకరంగా వుండేదనిపిస్తుంది. అయినా ఈ మూడు కథలూ ఉత్తమ కథలుగా ఎంపికవటం సంపాదకుల్కు కథ అంటే వున్న ఉత్త– మోత్తమ అవగాహనే కారణమేమో!!!!
అయితే రచయితకు శుభ్రమయిన వచనం రాయటం తెలుసు . కథ చక్కగా చెప్పటం తెలుసు. కాబట్టి ఆలోచనలను ప్రకటించటం ప్రాధాన్యంగా కాక, జీవితంలోని వైరుధ్యాలను పాత్రల ద్వారా ప్రదర్శిస్తూ ఆ పాత్రల జీవితాల ద్వారా ఆలోచనలు పాథకులు గ్రహించేలా రాసే ప్రయత్నాలు చేస్తే చక్కని గుర్తిండిపోయే కథలు రూపొందుతాయనిపిస్తుంది. బహుషా రచయిత తనలోని ఈస్థెటిక్ స్పేస్ ని గుర్తించాల్సిన ఆవశ్యకత వుందేమో అనిపిస్తుంది.
వచ్చే వ్యాసంలో బెజ్జారపు రవీందర్ కథల విశ్లేషణ వుంతుంది.

Enter Your Mail Address

September 11, 2017 · Kasturi Murali Krishna · No Comments
Posted in: Uncategorized

Leave a Reply